Πάνω από 250 χρόνια πριν,το 1764, ο περίφημος Ιταλός ποινικολόγος Τσεζάρε Μπεκαρία με το έργο του «Περί εγκλημάτων και ποινών», υποστήριξε ότι σκοπός της ποινής δεν είναι η εκδίκηση, αλλά ο σωφρονισμός. Να σωφρονιστεί ο κρατούμενος, ώστε να αποτελέσει παράδειγμα και για τους υπόλοιπους.
Σήμερα ζούμε το εξής παράδοξο: Ο κρατούμενος Βασίλης Δημάκης, όχι απλά έχει σωφρονιστεί, αλλά έχει αποδείξει εμπράκτως ότι έχει αναμορφωθεί, αφήνοντας πίσω το άνομο παρελθόν του. Αποφοίτησε με Άριστα από το Εσπερινό Γενικό Λύκειο Πατρών και ακολούθως έδωσε Πανελλαδικές εξετάσεις και πέτυχε την εισαγωγή του στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) και μάλιστα δεύτερος σε κατάταξη ανάμεσα σε όλους τους μαθητές των εσπερινών λυκείων της χώρας.
Κι αντί το σωφρονιστικό σύστημα να χρησιμοποιήσει τον αγώνα αυτού του ανθρώπου για μόρφωση και προσωπική αναμόρφωση ως παράδειγμα, αντιθέτως του βάζει συνεχώς εμπόδια. Αντί να δείξει ότι εκτιμά την προσπάθειά του, δείχνει τιμωρητική διάθεση. Ο ίδιος έχει καταφύγει στο ύστατο μέσο διαμαρτυρίας, την απεργία πείνας.
Αιώνες πριν ο κυνικός φιλόσοφος Αντισθένης έλεγε: Το πιο αναγκαίο μάθημα είναι να ξεμάθεις τα κακά. Κι ενώ ο Δημάκης, καταφέρνει μετά από αγώνα μιας ζωής να ξεμάθει τα κακά, η ΓΓ Αντεγκληματικής Πολιτικής μιλά για αμείλικτη και παραδειγματική απάντηση της Κυβέρνησης, όταν της ζητείται να παραβιάσει τις διαδικασίες.
Αδυνατώ να κατανοήσω, πώς ο αγώνας ενός ανθρώπου- ο οποίος έχει τιμωρηθεί για τα σφάλματά του και συνεχίζει να τιμωρείται- για μόρφωση, παραβιάζει τις διαδικασίες και προκαλεί αμείλικτες απαντήσεις.
Αναρωτιέμαι αν η απάντηση θα ήταν το ίδιο αμείλικτη, αν στη θέση του Δημάκη, υπήρχε κάποιο golden boy,καταδικασμένο για κάποιο σκάνδαλο.
Η Πολιτεία και οι νόμοι πρέπει να αντιμετωπίζουν όλους τους πολίτες ως ίσους κι όχι να εξαντλούν την αυστηρότητά τους επιλεκτικά σε κάποιους. Το σύστημα πρέπει να σωφρονίζει κι όχι να εκδικείται, ή να εξοντώνει τον κρατούμενο. Πρέπει να στηρίζει τον αγώνα του κάθε ανθρώπου κι όχι να τον υπονομεύει.
Δυστυχώς όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση το σύστημα και οι λειτουργοί του υπονομεύουν τη σωστή λειτουργία του και δρουν όχι σωφρονιστικά, αλλά εκδικητικά. Θεωρούν ότι πράττουν το νόμιμο, όπως κι ο Κρέοντας στην Αντιγόνη. Εκείνος στέρησε το δικαίωμα της ταφής από τον ανιψιό του, το κράτος ως σύγχρονος Κρέων στερεί το δικαίωμα στη μόρφωση από τον κρατούμενο.
Ως λειτουργοί της εκπαίδευσης και ως άνθρωποι, έχουμε χρέος να υπερασπιζόμαστε τον αγώνα κάθε ανθρώπου για μόρφωση, για γνώση, για βελτίωση της ζωής του, σε οποιαδήποτε γωνιά της πατρίδας μας
Ειδικά όταν το διακύβευμα είναι η ίδια του η ζωή.
Ανάμεσα στην εκδίκηση και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, διαλέγουμε την αξιοπρέπεια. Διαλέγουμε τη ΖΩΗ.
Ας νικήσει λοιπόν η ΖΩΗ…
Οι νόμοι μοιάζουν με τον ιστό της αράχνης: αν πέσει πάνω τους κάτι ελαφρό και αδύναμο, το συγκρατούν· αν όμως πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο, σκίζει τον ιστό και φεύγει.
Σόλων
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προσλήψεις εκπαιδευτικών – ΟΠΣΥΔ: Τα 6 βήματα για σωστά δικαιολογητικά και φάκελο
Πανελλήνιες 2026: Το έγγραφο «κλειδί» για την είσοδο στα εξεταστικά κέντρα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
