Λεωνίδας Βουρλιώτης Νέο πρόγραμμα μισθοδοσίας για τους εκπαιδευτικούς της δημόσιας εκπαίδευσης ανακοίνωσε η Eurobank, επιχειρώντας να προσελκύσει μόνιμους και αναπληρωτές της Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Το πρόγραμμα παρουσιάζεται ως «ειδικά διαμορφωμένο» για τον κλάδο, εγείροντας ωστόσο ερωτήματα για το κατά πόσο τέτοιου είδους τραπεζικές πρωτοβουλίες απαντούν σε πραγματικές ανάγκες ή λειτουργούν κυρίως ως εργαλεία εμπορικής διεύρυνσης.
Η δυνατότητα των δημοσίων υπαλλήλων –και άρα και των εκπαιδευτικών– να επιλέγουν το πιστωτικό ίδρυμα στο οποίο καταβάλλεται η μισθοδοσία τους, αξιοποιείται από τις τράπεζες ως πεδίο ανταγωνισμού. Στην πράξη, όμως, τα «οικονομικά οφέλη» που προβάλλονται συχνά συνδέονται με καταναλωτικές συμπεριφορές (χρήση καρτών, αγορές σε συνεργαζόμενες επιχειρήσεις), μετατρέποντας τον μισθό σε μοχλό εμπορικής συναλλαγής.
Η διαδικασία μεταφοράς μισθοδοσίας περιγράφεται ως απλή – άνοιγμα λογαριασμού και ενημέρωση της αρμόδιας υπηρεσίας. Ωστόσο, απουσιάζει κάθε αναφορά σε πιθανά κόστη, δεσμεύσεις ή όρους που ενεργοποιούνται μακροπρόθεσμα για τον εργαζόμενο, στοιχεία κρίσιμα για μια πλήρη και διαφανή ενημέρωση.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο πρόγραμμα επιβράβευσης €πιστροφή, με αυξημένα ποσοστά επιστροφής χρημάτων για αγορές με πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες. Πρόκειται για ένα κίνητρο που, αν και παρουσιάζεται ως «ενίσχυση του εισοδήματος», προϋποθέτει αυξημένη κατανάλωση και χρήση τραπεζικών προϊόντων. Σε μια περίοδο που οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν στασιμότητα μισθών, αυξημένο κόστος ζωής και επισφαλείς συνθήκες –ιδίως οι αναπληρωτές– το ερώτημα παραμένει αν τέτοιες παροχές λειτουργούν ως ουσιαστική στήριξη ή ως έμμεση υποκατάσταση της μισθολογικής πολιτικής του κράτους.
Αντίστοιχα, τα προνόμια σε δάνεια, πακέτα υπηρεσιών και ασφαλιστικά ή επενδυτικά προϊόντα απευθύνονται κυρίως σε όσους έχουν ήδη τη δυνατότητα να δανειστούν ή να αποταμιεύσουν, αφήνοντας εκτός ένα σημαντικό μέρος του εκπαιδευτικού σώματος που αγωνίζεται να καλύψει βασικές ανάγκες.
Η ρητορική περί «στήριξης των ανθρώπων που διαμορφώνουν το μέλλον της χώρας» είναι γνώριμη και επαναλαμβανόμενη. Ωστόσο, χωρίς θεσμικές παρεμβάσεις για αξιοπρεπείς μισθούς, σταθερή εργασία και ουσιαστική αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, τέτοιες πρωτοβουλίες παραμένουν συμπληρωματικές – και κυρίως επικοινωνιακές.
Σε τελική ανάλυση, το ερώτημα δεν είναι αν οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται «τραπεζικά προνόμια», αλλά αν η Πολιτεία θα αναλάβει την ευθύνη να τους εξασφαλίσει συνθήκες που δεν θα καθιστούν τέτοιες προσφορές αναγκαίες.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Το απλό βήμα που πρέπει να κάνετε πάντα στο μπρόκολο πριν το μαγείρεμα
«Κάλτσα»: Πώς λέγεται στα ελληνικά;
Γιατί δεν πρέπει να ξεφορτώνεστε τα γρατζουνισμένα πιάτα σας
