Alfavita Newsroom Σε μια χώρα που οι τράπεζες κάποτε διαφήμιζαν την ψηφιακή μετάβαση ως «διευκόλυνση» και «καινοτομία», ήρθε το καλοκαίρι του 2025 για να υπενθυμίσει στους πολίτες ποιος τελικά πληρώνει το κόστος αυτής της «εξυπηρέτησης».
Μια απλή ανάληψη μετρητών από ATM της Τράπεζας Πειραιώς μπορεί πλέον να κοστίζει 2,10 ευρώ, ενώ η απλή ερώτηση υπολοίπου επιβαρύνει με 1,50 ευρώ.
Δηλαδή, αν κάποιος πολίτης –και όχι απαραίτητα «ανυποψίαστος», αλλά απλώς αναγκασμένος– κάνει αυτές τις δύο απλές ενέργειες, επιβαρύνεται με 3,60 ευρώ.
Πού βρισκόμαστε; Στην Ελλάδα. Και όμως, η πραγματικότητα ξεπερνά τη σάτιρα.
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Η Τράπεζα Πειραιώς πούλησε 850 ΑΤΜ σε μια ιδιωτική εταιρεία με την επωνυμία Cashflex, στην οποία, ειρήσθω εν παρόδω, εξακολουθεί να έχει συμμετοχή. Τα ΑΤΜ αυτά βρίσκονται σε σημεία-κλειδιά: νοσοκομεία, λιμάνια, νησιά, σταθμούς μέσων μαζικής μεταφοράς. Εκεί δηλαδή όπου ο πολίτης έχει συχνά μόνο μία επιλογή – και η έλλειψη επιλογών, είναι το οξυγόνο της εκμετάλλευσης.
Η χρέωση δεν είναι πλέον «προαιρετική», δεν αποτελεί εξαίρεση ή ειδική περίπτωση. Είναι ο νέος κανόνας. Από τα 2,10 ευρώ της ανάληψης, τα 1,50 πάνε στη νέα εταιρεία, και τα 0,60 στην ίδια την Πειραιώς. Πρόκειται ουσιαστικά για μια εσωτερική μεταφορά κερδοφορίας, νομότυπη μεν, αλλά ηθικά αμφισβητήσιμη.
Ένα τραπεζικό μοντέλο για λίγους
Η μεταφορά βασικών τραπεζικών υπηρεσιών σε τρίτες εταιρείες, που λειτουργούν με λογική «κοινής ωφελείας αλλά με ιδιωτικό τιμολόγιο», υπονομεύει θεμελιώδη δικαιώματα. Γιατί η ανάληψη από τον τραπεζικό σου λογαριασμό δεν είναι πολυτέλεια – είναι δικαίωμα. Κανείς δεν επιλέγει να κάνει συναλλαγή με χρέωση. Απλώς δεν έχει άλλη επιλογή. Ειδικά σε μικρά νησιά ή περιοχές με έναν μόνο ATM, η πρόσβαση στα χρήματά σου περνάει από την «κασέτα» του ιδιώτη.
Ας σημειώσουμε πως οι ίδιες οι τράπεζες συνεχίζουν να έχουν δισεκατομμύρια κέρδη, πλειστηριάζουν σπίτια, μειώνουν τα φυσικά τους καταστήματα, περιορίζουν την ανθρώπινη επαφή και παράλληλα αυξάνουν τα έσοδα τους από... τα ίδια μας τα λεφτά.
Τι λέει η κυβέρνηση;
Αμήχανα και αόριστα, το κυβερνητικό αφήγημα περιορίζεται στο γνωστό «θα δούμε». Μιλούν για «πιθανή παρέμβαση», που θα είναι «νομοθετική» και «θα ελέγξουμε τις χρεώσεις». Την ίδια στιγμή, τα γεγονότα τρέχουν και οι χρεώσεις εφαρμόζονται ήδη. Εν ονόματι μιας γενικευμένης απορρύθμισης, η «αγορά» ρυθμίζει ακόμα και το ποιος έχει πρόσβαση στα χρήματά του – και με ποιο αντίτιμο.
Πέρα από την πολιτική, υπάρχει και η κοινωνία
Οι αντιδράσεις προέρχονται από πολίτες που ένιωσαν ότι εξαπατήθηκαν. Από ηλικιωμένους που, στην ουρά του νοσοκομείου, ανακάλυψαν ότι για να δουν αν μπήκε η σύνταξη τους, πρέπει να πληρώσουν. Από ταξιδιώτες που σε ένα νησί δεν είχαν άλλη επιλογή. Από γονείς που στέλνουν χρήματα στα παιδιά τους μέσω τραπεζών που πλέον «φορολογούν» την καθημερινότητα.
Το ουσιώδες ερώτημα
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό. Ποια είναι η ευθύνη της πολιτείας απέναντι σε πολίτες που μετατρέπονται σε καταναλωτές υπηρεσιών ακόμα και όταν απλώς θέλουν να αποκτήσουν πρόσβαση στο εισόδημά τους; Τι νόημα έχει η «ψηφιακή εξυπηρέτηση» αν κοστίζει ακριβότερα από το παλιό γκισέ;
Η Ελλάδα του 2025 φαίνεται να επιβεβαιώνει πως ο νεοφιλελευθερισμός δεν κάνει πια προσπάθεια να κρυφτεί: εμπορευματοποιεί τα πάντα, ακόμη και τη σχέση σου με τα ίδια σου τα χρήματα.
Κλείνοντας, ένα φως αντί για καταγγελία
Ίσως ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της «δημόσιας τραπεζικής υπηρεσίας». Οι τράπεζες, ακόμη και ιδιωτικές, δεν είναι απλώς επιχειρήσεις. Διαχειρίζονται τις ζωές μας. Και το ελάχιστο που μπορούμε να απαιτήσουμε είναι: να μη χρεώνεται η αξιοπρέπειά μας.
Επειδή, τελικά, η ανάληψη που μας ενοχλεί δεν είναι των 2,10 ευρώ. Είναι η ανάληψη της ευθύνης χωρίς καμία συνέπεια. Και αυτή η ανάληψη… μας κοστίζει πολύ περισσότερο.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Μήπως έχετε κλήσεις που αγνοείτε; Πώς να τις ελέγξετε online
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
