Αν υπάρχει μια λέξη που συνοψίζει το πάθος, τη φροντίδα και την προσωπική ταυτότητα που αποτυπώνεται σε κάθε ανθρώπινη δημιουργία, αυτή είναι το «μεράκι». Από την παραδοσιακή μαγειρική ως την ξυλουργική και από τη μουσική ως την επιστημονική έρευνα, το «μεράκι» δηλώνει κάτι πολύ περισσότερο από επιμέλεια: είναι η ψυχή που καταθέτει κάποιος σε ό,τι αγαπά.
Η λέξη, αν και έχει συνδεθεί έντονα με την ελληνική λαϊκή παράδοση και καθημερινότητα, δεν είναι ελληνικής καταγωγής. Η διαδρομή της είναι μακρινή και διαπολιτισμική: προέρχεται από την τουρκική λέξη merak, που δηλώνει περιέργεια, ενδιαφέρον ή ανησυχία, και έχει ακόμα βαθύτερες ρίζες στην αραβική λέξη maraq (مراق), που περιγράφει συναισθητική ένταση ή έγνοια.
Παρά την εξωγενή προέλευσή της, το «μεράκι» ενσωματώθηκε στον ελληνικό λόγο με τέτοιο τρόπο, ώστε σήμερα να θεωρείται γνήσια έκφραση του ελληνικού πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει υιοθετηθεί και από την ελληνική διασπορά στο εξωτερικό ως έννοια-σύμβολο του τρόπου με τον οποίο οι Έλληνες αντιλαμβάνονται τη δουλειά, την τέχνη και την προσωπική δημιουργία.
Το «μεράκι» δεν μεταφράζεται εύκολα· είναι από εκείνες τις λέξεις που κουβαλούν μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Ίσως για αυτό να έχει αποκτήσει τόσο ιδιαίτερη θέση στο συλλογικό λεξιλόγιο: γιατί περιγράφει το αυθεντικό, το παθιασμένο, το ανθρώπινο.
