Η ελληνική γλώσσα διατηρεί θησαυρούς από το παρελθόν που μας φέρνουν πιο κοντά στον τρόπο σκέψης και στην κουλτούρα των προγόνων μας. Μία από αυτές τις λέξεις είναι η «δηϊοτής», ένας όρος φορτισμένος με έννοιες βίας και καταστροφής.
Η «δηϊοτής» προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «δηιόω», που σημαίνει «καταστρέφω», «αφανίζω» ή «ερημώνω», ενώ η κατάληξη «-της» υποδηλώνει το πρόσωπο που αναλαμβάνει αυτή την πράξη. Στην κυριολεκτική της σημασία, η λέξη αναφέρεται στον «αγώνα της μάχης», στη «σύγκρουση μέχρι θανάτου» ή ακόμη και στον ίδιο τον «θάνατο».
Στα ομηρικά έπη, όπως η Ιλιάδα, ο όρος «δηϊοτής» συναντάται για να περιγράψει πολεμιστές και θεότητες που φέρνουν συμφορά, καταστροφή και θάνατο στους αντιπάλους τους. Με λέξεις όπως «δηϊοτής» και «δηιοπόλεμος» ο Όμηρος σκιαγραφεί την αδυσώπητη σφοδρότητα και τη φρίκη της μάχης.
Έτσι, μέσα από μια μόνο λέξη, αποτυπώνεται έντονα η αγριότητα και το μέγεθος του πολέμου στην αρχαία ελληνική σκέψη και ποίηση.
