Η τελευταία ημέρα του σχολικού έτους —τουλάχιστον στα Λύκεια— είναι από τις ωραιότερες στιγμές της ελληνικής εκπαίδευσης. Μια πραγματική γιορτή της ιατρικής επιστήμης. Ένα πανελλήνιο συνέδριο σπανίων νεανικών νοσημάτων.
Εκείνη την ημέρα, οι καθηγητές μεταμορφωνόμαστε αιφνιδίως σε λοιμωξιολόγους, παθολόγους, ανοσολόγους και, σε ακραίες περιπτώσεις, σε ειδικούς επιδημιολόγους του ΠΟΥ. Το τι διαβάζουν τα μάτια μας στα δικαιολογητικά απουσιών δεν περιγράφεται. Αν τα συγκεντρώναμε όλα σε έναν τόμο, θα είχαμε το σημαντικότερο ιατρικό σύγγραμμα μετά τον Ιπποκράτη.
Φέτος, μάλιστα, η χώρα χτυπήθηκε από μια πρωτοφανή πανδημία εποχικής γρίπης διάρκειας πέντε μηνών. Απορούμε πραγματικά γιατί δεν οδηγηθήκαμε σε νέο lockdown και σε ένδοξες στιγμές Webex. Το 70% των μαθητών των ελληνικών Λυκείων κόντεψε να αφήσει την τελευταία του πνοή μεταξύ Νοεμβρίου και Απριλίου, αλλά σώθηκε χάρη στην αυτοθυσία της ελληνικής ιδιωτικής ιατρικής και στις θαυματουργές υπογραφές με σφραγίδα.
Ω, μέγιστε Ιπποκράτη, συγχώρεσέ μας που αμφισβητήσαμε την επιστήμη.
Και μη νομίζετε ότι η φονική αυτή γρίπη χτυπά μόνο τη Γ΄ Λυκείου λόγω άγχους Πανελλαδικών. Όχι. Το φαινόμενο εμφανίζεται ήδη από την Α΄ Λυκείου. Οι ευγενείς γόνοι εκπαιδεύονται από νωρίς. Άλλωστε, η σωστή παιδεία αρχίζει από το σπίτι.
Μετά τη θανατηφόρο γρίπη έρχονται οι κατ’ οίκον νοσηλείες, οι κατ’ οίκον διδασκαλίες, οι κατ’ οίκον ψυχολογικές καταρρεύσεις και γενικώς κάθε πιθανή νομική και διοικητική χαραμάδα που ανακάλυψε ο ελληνικός πολιτισμός από την εποχή του Οδυσσέα μέχρι σήμερα. Είμαστε λαός ευρηματικός.
Το πραγματικά συγκινητικό, όμως, είναι άλλο: όλοι αυτοί οι βαρέως πάσχοντες μαθητές ανασταίνονται θαυματουργικά μόλις ανακοινωθεί εκδρομή ή περίπατος. Εκεί τους βλέπεις να περιφέρονται υγιέστατοι, με ανοσοποιητικό Νορβηγού Βίκινγκ και ενεργειακά αποθέματα δεκαθλητή.
Τελειώνει η εκδρομή; Ξανά του θανατά.
Τέτοιο γιατρικό ούτε το νερό του Καματερού δεν υπήρξε ποτέ.
Βέβαια, δεν φταίνε τα παιδιά. Τα παιδιά απλώς μαθαίνουν. Και μάλιστα πολύ καλά. Από δεκαπέντε ετών εκπαιδεύονται συστηματικά:
πώς παρακάμπτονται οι κανόνες,
πώς αξιοποιούνται τα «παράθυρα»,
πώς η υπογραφή και η σφραγίδα θεραπεύουν κάθε υποχρέωση,
και κυρίως, πώς η πραγματικότητα είναι διαπραγματεύσιμη όταν υπάρχουν τα κατάλληλα μέσα.
Μετά απορούμε γιατί ως κοινωνία είμαστε έτσι όπως είμαστε.
Τεράστια ευθύνη έχει φυσικά και το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο τα τελευταία χρόνια μοιάζει να αντιμετωπίζει το σχολείο περίπου ως ενοχλητικό διάλειμμα ανάμεσα σε δράσεις, projects, ημερίδες, φεστιβάλ, πλατφόρμες, καινοτομίες, βραβεύσεις και “καλές πρακτικές”.
Ένα από τα ελάχιστα πραγματικά χρήσιμα μέτρα της περιόδου Γαβρόγλου ήταν η κατάργηση της διάκρισης δικαιολογημένων και αδικαιολόγητων απουσιών. Για ένα σύντομο, μαγικό διάστημα, η μεγάλη ελληνική βιομηχανία νεανικής ασθενείας είχε σχεδόν καταρρεύσει. Δυστυχώς, το θαύμα δεν κράτησε.
Ρώτησα μάλιστα και την Τεχνητή Νοημοσύνη τι ισχύει στη Δυτική Ευρώπη. Η απάντηση ήταν σχεδόν εξωτική:
στις περισσότερες δυτικές χώρες δεν υπάρχει «δικαίωμα» σε εκατοντάδες απουσίες. Η φοίτηση θεωρείται υποχρέωση και όχι δημιουργική λογιστική άσκηση.
Στην Αγγλία, πάνω από 10% απουσίες και αρχίζουν παρεμβάσεις.
Στη Γερμανία μπορεί να εμπλακούν μέχρι και κοινωνικές υπηρεσίες.
Στη Γαλλία καλούνται οι γονείς.
Στη Φινλανδία ενεργοποιούνται μηχανισμοί υποστήριξης.
Στην Ελλάδα ενεργοποιείται ο οικογενειακός γιατρός.
Και κάπως έτσι, κάθε Μάιο, τα Λύκεια της χώρας μετατρέπονται σε συνδυασμό νοσοκομείου, λογιστηρίου και μικρού δικηγορικού γραφείου.
Κατά τα λοιπά, φυσικά, για όλα φταίνε οι κακοί εκπαιδευτικοί.
Και του χρόνου, λοιπόν, με υγεία.
Ή έστω με μια καλή ιατρική βεβαίωση.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αποτελέσματα Κοινωνικού Τουρισμού: Όλη η λίστα όσων δικαιούνται Voucher
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
