Χρήστος Κάτσικας Έξι μήνες είναι αρκετοί για να ξεθωριάσουν οι διακηρύξεις και οι υποσχετικές και να φανεί η πραγματική εικόνα. Κυρίως να ακουστούν πιο καθαρά οι φωνές εκείνων που ζουν την εκπαιδευτική πραγματικότητα από μέσα.
Η λειτουργία των Ωνάσειων σχολείων στην Ξάνθη ξεκίνησε μέσα σε κλίμα υψηλών προσδοκιών. Υποσχέσεις για έναν «νέο αέρα» στην εκπαίδευση, για σύγχρονες υποδομές, για ένα σχολείο που θα συνδύαζε την καινοτομία με την ποιότητα. Σήμερα, όμως, εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές εκφράζουν προβληματισμούς που όχι μόνο δεν υποχωρούν, αλλά φαίνεται να εντείνονται.
Η γενική εικόνα που μεταφέρεται είναι αυτή μιας διάχυτης δυσαρέσκειας.
Όχι θορυβώδους. Όχι κραυγαλέας. Αλλά βαθιά ανθρώπινης.
Τα σχολεία που «διαλύθηκαν»
Όπως σημειώνει σε ανακοίνωσή της η ΕΛΜΕ Ξάνθης, πολλοί εκπαιδευτικοί μιλούν με πικρία για μια μετάβαση που, αντί να ενισχύσει τη συνέχεια, τη διέκοψε. Ένα σημαντικό κομμάτι του έμπειρου προσωπικού που επί χρόνια στήριξε και οδήγησε τα σχολεία σε διακρίσεις, μετακινήθηκε αλλού.
Στη θέση της σταθερότητας, μια νέα πραγματικότητα: αυξημένη εξάρτηση από συμβάσεις αναπληρωτών/τριών.
Και εδώ δεν πρόκειται για αξιολογικές κρίσεις απέναντι στους αναπληρωτές – κάθε άλλο. Πρόκειται για ένα δομικό ζήτημα λειτουργίας. Η συχνή εναλλαγή προσωπικού, η αβεβαιότητα, η δυσκολία στη δημιουργία σταθερών παιδαγωγικών σχέσεων επηρεάζουν αναπόφευκτα τη σχολική καθημερινότητα.
Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο πρόγραμμα και κτίριο.
Είναι πρόσωπα.
Συνέχεια.
Εμπιστοσύνη.
Οι υποσχέσεις που αιωρούνται
Παράλληλα, επανέρχονται ερωτήματα γύρω από εξαγγελίες που είχαν δημιουργήσει προσδοκίες:
Πού είναι τα tablets για όλα τα παιδιά;
Τι απέγινε η παροχή γεύματος για μαθητές που παραμένουν στο σχολείο έως τις 4 μ.μ.;
Πού βρίσκεται η λειτουργική υποστήριξη των ομίλων;
Γιατί απουσιάζει η γραμματειακή ενίσχυση των διευθύνσεων;
Δεν πρόκειται για «πολυτέλειες». Πρόκειται για στοιχεία που παρουσιάστηκαν ως αναπόσπαστο μέρος ενός νέου εκπαιδευτικού μοντέλου.
Και κάθε ανεκπλήρωτη προσδοκία αφήνει πίσω της ένα αίσθημα διάψευσης.
Η σιωπηλή αγωνία της συμπερίληψης
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η μη λειτουργία του τμήματος ένταξης στο Ωνάσειο Γυμνάσιο – ενός τμήματος που, πριν τις αλλαγές, αποτελούσε κρίσιμο στήριγμα για πολλούς μαθητές.
Η ειδική αγωγή, η συνεκπαίδευση, η συμπερίληψη δεν είναι τεχνικές παράμετροι. Είναι ο πυρήνας μιας σύγχρονης εκπαιδευτικής φιλοσοφίας.
Γιατί η ποιότητα ενός σχολείου δεν μετριέται μόνο στους «άριστους», αλλά και στον τρόπο που αγκαλιάζει κάθε παιδί.
Και τα κενά παραμένουν
Την ίδια στιγμή, τα κενά εκπαιδευτικών εξακολουθούν να υπάρχουν. Με την αρμοδιότητα κάλυψής τους να έχει μετακινηθεί από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, η διαδικασία μοιάζει – σύμφωνα με τις επισημάνσεις – πιο αργή, πιο σύνθετη, πιο απρόβλεπτη.
Και στο σχολείο, ο χρόνος έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.
Κάθε χαμένη διδακτική ώρα δεν αναπληρώνεται εύκολα.
Το μεγάλο ερώτημα
Κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία της ανακαίνισης και της αισθητικής αναβάθμισης των κτιρίων. Όμως το ερώτημα που διατυπώνεται είναι εύλογο: Μπορεί μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να περιορίζεται στους τοίχους;
Το σχολείο δεν αλλάζει μόνο με χρώμα και εξοπλισμό. Αλλάζει με σταθερότητα, επαρκές προσωπικό, υποστηρικτικές δομές, σαφές σχέδιο.
Η κριτική που διατυπώνεται από την ΕΛΜΕ Ξάνθης δεν είναι απλώς συνδικαλιστική παρέμβαση. Αντανακλά μια αγωνία που διατρέχει την τοπική εκπαιδευτική κοινότητα.
Σε μια πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Καλλιθέας Νέας Σμύρνης Μοσχάτου αναφέρονται για ίδιο το θέμα τα εξής, εξόχως τραγελαφικά:
Ορίστε γιατί δεν χρειαζόμαστε Ωνάσεια! Έχει αλλάξει η χρονιά. Έχει τελειώσει το πρώτο τετράμηνο. Έχει μπει Φεβρουάριος. Έχει ξεκινήσει στα Λύκεια το δεύτερο τετράμηνο. Κι όμως… στα σχολεία μας υπάρχουν ακόμη κενά! Γενικό Λύκειο της περιοχής μας έχει 8 ώρες κενό στα Αγγλικά – Φλεβάρη μήνα - όταν το μάθημα εξετάζεται από την Τράπεζα Θεμάτων!
Σε σχολικό συγκρότημα (και Γυμνάσιο και Λύκειο) δεν έχει εμφανιστεί όλη τη χρονιά καθηγητής Γαλλικών! Ακόμη και η Γ΄ Λυκείου, που τα παιδιά που επιλέγουν το μάθημα θα εξεταστούν στα Γαλλικά στις Πανελλήνιες, δεν έχει κάνει ούτε μία (1!) ώρα Γαλλικά από τον Σεπτέμβριο που ξεκινήσανε τα σχολεία!
Υπάρχουν ακόμη πολλά κενά στη Μουσική στην Οικιακή Οικονομία, στα Εργαστήρια Δεξιοτήτων, στα Τμήματα Ένταξης κα
Και, αν για την πλειοψηφία των κενών το πρόβλημα πηγάζει από την πάγια στάση του υπουργείου να κάνει προσλήψεις αναπληρωτών με το σταγονόμετρο αντί να προχωρήσει σε μόνιμους διορισμούς, εν τούτοις ανακύπτουν και πολλά ερωτηματικά για αρκετούς από τους χειρισμούς του οικείου ΠΥΣΔΕ. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση Γυμνασίου το οποίο έχει τέσσερις (4) ώρες κενό στα Θρησκευτικά και στο οποίο έχει τοποθετηθεί Θεολόγος και μάλιστα στα τέλη του Ιανουαρίου, για μία (!) μόνο ώρα. Όμως, το My School δεν δίνει τη δυνατότητα να δηλωθεί εκπαιδευτικός για μία ώρα, καθώς το μάθημα είναι δίωρο! Το κενό ωστόσο φαίνεται στους πίνακες του ΠΥΣΔΕ μειωμένο, οπότε λογικά… δεν θα καλυφθεί ποτέ! Αντί να δοθεί λύση στο πρόβλημα, αυτό παγιώνεται για ολόκληρη τη χρονιά! Τόσο απλά….
Και αναρωτιέται, εύλογα, κανείς: θα ήταν άραγε δυνατόν να παρουσιάζει αυτή την εικόνα ένα οποιοδήποτε ιδιωτικοποιημένο (πλην όμως πλήρως κρατικοδίαιτο) Ωνάσειο; Θα ήταν ποτέ δυνατόν να λείπει από Ωνάσειο καθηγητής της Γ΄ Λυκείου ή της Τράπεζας Θεμάτων και μάλιστα Φλεβάρη μήνα; Θα ήταν ποτέ δυνατόν να λείπει από Ωνάσειο… γενικώς κάποιος καθηγητής Φλεβάρη μήνα; Και τι θα γινόταν άραγε αν οποιαδήποτε Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας “τολμούσε” να καλύψει μία (1) αντί για τις τέσσερις (4) υπολειπόμενες ώρες που θα ζητούσε το 9μελές Συμβούλιο του Ωνασείου; Θα ήταν ακόμη στη θέση της ή θα… γκρεμιζόταν ολόκληρη εκ θεμελίων; Ο κάθε ένας και η κάθε μία που ζει σ΄ αυτή τη χώρα σήμερα μπορεί να δώσει (εύκολα μάλλον) τη δική του απάντηση. Και ο κάθε ένας και η κάθε μία που ζει σ΄ αυτή τη χώρα σήμερα, αφού δώσει τη δική του απάντηση, έχει πάρει και την απάντησή του στο ερώτημα αν χρειαζόμαστε Ωνάσεια ή κάτι άλλο;
Διότι… τι να σου κάνει το μπογιάτισμα που υπόσχεται το Ίδρυμα Ωνάση όταν δεν έχεις καθηγητές τον Φεβρουάριο; Αυτό ακριβώς εννοούμε όταν λέμε ότι δεν χρειαζόμαστε ένα σχολείο βιτρίνα, ένα σχολείο προνόμιο για λίγους, ένα σχολείο που η Πολιτεία θα προσέχει να μην του λείπει τίποτα, εις βάρος των υπόλοιπων σχολείων της περιοχής μας τα οποία θα συνεχίζουν να διάγουν, όπως – όπως βέβαια, τον απαξιωμένο βίο τους. Αυτό που χρειάζεται η Εκπαίδευσή μας είναι σχολεία ίσων ευκαιριών, δημόσια και δωρεάν σχολεία που να λειτουργούν χωρίς κενά, χωρίς ελλείψεις και χωρίς προβλήματα! Σχολεία που δεν θα δοκιμάζουν τις αντοχές μαθητών, εκπαιδευτικών και γονιών. Σχολεία που δεν παραβιάζουν το δικαίωμα των παιδιών στη μόρφωση και δεν δημιουργούν εκπαιδευτικές ανισότητες. Σχολεία που δεν τα απαξιώνει η ίδια η Πολιτεία που οφείλει να τα στηρίζει. Γι΄ αυτό το σχολείο, το δημόσιο δωρεάν σχολείο χωρίς αποκλεισμούς, παλεύουμε οι εκπαιδευτικοί. Και δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε μέχρι να το κερδίσουμε! Διεκδικούμε – Απαιτουμε: Άμεση κάλυψη όλων των κενών Μαζικοί και μόνιμοι διορισμοί Πλήρης ισοτιμία αναπληρωτών – μονίμων Άμεση μονιμοποίηση όλων των νεοδιόριστων χωρίς προαπαιτούμενα Όχι στην κατηγοριοποίηση των σχολείων - Όχι στα Ωνάσεια Δημόσιο και δωρεάν χωρίς αποκλεισμούς συμπεριληπτικό σχολείο
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
