Ο όρος «σοκάκι», που χρησιμοποιείται ευρέως στην καθημερινή ελληνική γλώσσα, δεν έχει ελληνική ετυμολογική προέλευση, αλλά αποτελεί δάνειο από το τουρκικό sokak, το οποίο σημαίνει «δρόμος» ή «στενός δρόμος». Η λέξη εντοπίζει ακόμη παλαιότερη ρίζα στην αραβική γλώσσα, γεγονός που αποτυπώνει τη γλωσσική αλληλεπίδραση της περιοχής μέσα στους αιώνες.
Στην ελληνική γλώσσα, η έννοια του «σοκακιού» αποδίδεται με μια σειρά από αντίστοιχους όρους, ανάλογα με το ύφος και το συμφραζόμενο. Ο πιο σύγχρονος και διαδεδομένος είναι το «στενό», ενώ σε πιο λαϊκή και περιγραφική χρήση απαντάται το «δρομάκι».
Παράλληλα, σε παλαιότερα ή πιο λόγια κείμενα συναντάται ο τύπος «στενοδρόμι», ενώ ο όρος «αλέα» χρησιμοποιείται σε πιο ειδικά συμφραζόμενα, συνήθως για δενδροφυτεμένους διαδρόμους.
Συνεπώς, ο όρος «σοκάκι» στην καθημερινή χρήση αντιστοιχεί κυρίως στο «στενό» ή το «δρομάκι», ανάλογα με το ύφος της αναφοράς.
