Πολλές αρχαίες ή βυζαντινές φράσεις έχουν περάσει στο νεοελληνικό λεξιλόγιο και χρησιμοποιούνται κατά κόρον.
Ομως, είτε έχουν περάσει λάθος είτε επειδή έχουν χρησιμοποιηθεί συνεχώς λανθασμένα, παραμένουν με τρόπο που δεν είναι σωστός.
Έχω απαυδήσει ή έχω απηυδήσει;
Το ρήμα απαυδώ είναι σύνθετο από το ἀπό + αὐδῶ.
Το ρήμα ἀπ-αυδῶ «παύω να μιλώ, μένω άφωνος» (< ἀπό +αὐδῶ «μιλώ»), που έφτασε να σημαίνει στον αόριστο απηύδησα «κουράστηκα (από κάτι δυσάρεστο), εξαντλήθηκα, δεν μπορώ άλλο».
Από τη συχνή χρήση τού ρήματος απαυδώ στον αόριστο, απηύδησα (με το -η- της ρηματικής αύξησης) θεωρήθηκε ότι το ρήμα έχει -η- και στον ενεστώτα και στους άλλους χρόνους. Έτσι σχηματίστηκαν τύποι απηυδώ(!) αντί απαυδώ και έχω απηυδήσει(:) αντί έχω απαυδήσει. Προφανώς οι ορθοί τύποι είναι: απ-αυδώ, απ-ηύδησα και έχω απ-αυδήσει.
Οι άλλοι είναι εσφαλμένοι τύποι, καθώς η αύξηση στα ρήματα μπαίνει μόνο στην οριστική και μόνο στον παρατατικό και αόριστο. Οπότε οι ορθοί τύποι είναι : απαυδώ – απηύδησα – έχω απαυδήσει – να/θα/ας απαυδήσω.
