Επέτειος του Πολυτεχνείου
Aris Oikonomou/ SOOC
Το διαφορετικό μήνυμα του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών Χ. Μπούρα για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Ενα μήνυμα με διαφορετικό ύφος από τα συνήθη για την 50η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έρχεται από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών Χρήστο Μπούρα.

Με τίτλο «Η ευτυχία του να δαπανάσαι», ο κ.Μπούρας καλεί να «αναστοχαστούμε πώς θα βγούμε από την παθητικότητα όπου μας ρίχνει η άκριτη παράδοση  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και με ποιους τρόπους μπορεί η πολιτική εξουσία να επανακτηθεί από το κοινωνικό σύνολο» και καταλήγει:

«Οι κοινωνιολόγοι επισημαίνουν ότι το μεγαλύτερο υπαρξιακό άγχος του μετανεωτερικού ανθρώπου δεν είναι ο φόβος του θανάτου, αλλά η αναζήτηση νοήματος και καταξίωσης. Αυτό το νόημα ας προσπαθήσει ο καθένας να βρει κάνοντας πράξη την «ηρωική αντίληψη ζωής», που οραματίστηκε ο αλησμόνητος Ιωάννης Συκουτρής: αυτή που υιοθετεί ο άνθρωπος «που είναι υπερήφανος αλλά όχι εγωιστής. Που σπαταλά τον εαυτό του. Που ευτυχία του είναι να δαπανά ή ακριβέστερα ακόμη: να δαπανάται»

Ολο το μήνυμα του Πρύτανη

Τι να σημαίνει άραγε σήμερα η επέτειος του Πολυτεχνείου; Πώς προσλαμβάνεται ως πολιτικό ενέργημα σε μια εποχή όπου ο ανορθολογισμός έχει γίνει καταστατικό στοιχείο της πολιτικής; Ποιο εκτόπισμα μπορεί να έχει στο συλλογικό φαντασιακό του Έλληνα σήμερα ένα σύμβολο συνυφασμένο με τις έννοιες της ελευθερίας και της αντίστασης στον φασισμό; Και, κυρίως, ποιο είναι το γνωσιακό αντίκρισμα της εξέγερσης εναντίον της Χούντας των Συνταγματαρχών για τους νέους ανθρώπους, καθώς αυτή η εξέγερση ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και την τριτοβάθμια εκπαίδευση;

Ενηλικιωμένη μέσα στη δικτατορία και κατά πολύ απαλλαγμένη από το τραύμα του παρελθόντος η λεγόμενη «Γενιά του Πολυτεχνείου» επιχείρησε μια εξέγερση της οποίας η εμβέλεια ξεπερνούσε την αντίδραση στο καθεστώς για να αγκαλιάσει τα συντηρητικά ήθη της ελληνικής κοινωνίας. Ό,τι είχε προηγηθεί μέσα στη «μακρά δεκαετία του ’60», η αμφισβήτηση της καθεστηκυίας τάξης, είχε προετοιμάσει το έδαφος αυτής της συλλογικότητας. Ό,τι έμεινε ως κληρονομιά είναι η κουλτούρα της διαμαρτυρίας, η οποία, όμως, έχασε πια τη δυναμική που είχε για χρόνια, όσο το μοντέλο του Πολυτεχνείου ήταν ακόμη ζωντανό.

Στις μέρες μας η παθητική ανοχή όπου έχουν οδηγήσει η κρίση, η ανέχεια, ο φόβος, το άγχος της επόμενης μέρας και η αβεβαιότητα καταπιέζουν το άτομο με αποτέλεσμα η κοινωνική διαμαρτυρία να περιορίζεται σε μεμονωμένες εκδηλώσεις ή σε καυστικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πώς θα ανακτήσουμε άραγε τον δυναμισμό εκείνης της τελευταίας συλλογικής χειρονομίας στη νεότερη ελληνική ιστορία; Πώς θα βγούμε από την πολιτική αποχαύνωση όπου οδήγησε η έλλειψη εμπιστοσύνης σε κάθε εξαγγελία ελπίδας και βελτίωσης της καθημερινότητας; Πώς θα αναστρέψουμε το κλίμα ανοχής, αδιαφορίας και ιδιώτευσης; Στην εποχή μας, όπου η ελευθερία μας υποθηκεύεται όλο και περισσότερο από τα πολιτικά συστήματα που αδυνατούν να επιλύσουν βασικά προβλήματα του μέσου πολίτη και που η αναξιοπιστία έχει γίνει κανόνας, ας μην αφήσουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου να μείνει νεκρό γράμμα.

Ας αναστοχαστούμε πώς θα βγούμε από την παθητικότητα όπου μας ρίχνει η άκριτη παράδοση  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και με ποιους τρόπους μπορεί η πολιτική εξουσία να επανακτηθεί από το κοινωνικό σύνολο. Ο μετασχηματισμός της κοινωνίας στη βάση της ελευθερίας και της πραγματικής δημοκρατίας μπορεί να επιτευχθεί αν ο καθένας συνειδητοποιήσει ότι έχει μερτικό ευθύνης. Στη βάση κάθε προγράμματος, ατομικού ή συλλογικού, είναι απαραίτητο να τεθούν τα θεμελιώδη περιεχόμενα της ύπαρξης σε πείσμα της μονοκρατορίας του χρήματος και της κατανάλωσης: η φύση, η παράδοση, η τέχνη, η επιστήμη, η κουλτούρα.

Οι κοινωνιολόγοι επισημαίνουν ότι το μεγαλύτερο υπαρξιακό άγχος του μετανεωτερικού ανθρώπου δεν είναι ο φόβος του θανάτου, αλλά η αναζήτηση νοήματος και καταξίωσης. Αυτό το νόημα ας προσπαθήσει ο καθένας να βρει κάνοντας πράξη την «ηρωική αντίληψη ζωής», που οραματίστηκε ο αλησμόνητος Ιωάννης Συκουτρής: αυτή που υιοθετεί ο άνθρωπος «που είναι υπερήφανος αλλά όχι εγωιστής. Που σπαταλά τον εαυτό του. Που ευτυχία του είναι να δαπανά ή ακριβέστερα ακόμη: να δαπανάται».

Ο Πρύτανης

Χ. Ι. Μπούρας

Όλες οι σημαντικές ειδήσεις

Πίνακες εκπαιδευτικών: Οι καλύτερες ώρες για την αίτηση στο ΑΣΕΠ

«Δεν αντέχω άλλο»: Τα αθόρυβα σημάδια της εφηβικής απελπισίας με αφορμή το περιστατικό στην Ηλιούπολη

Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google

Google news logo Ακολουθήστε το Alfavita στo Google News Viber logo Ακολουθήστε το Alfavita στo Viber

σχετικά άρθρα

διαμαντο
Αιχμές Διαμαντοπούλου κατά Τσίπρα: «Δεν είμαστε Λωτοφάγοι – Το rebranding Τσίπρα απαιτεί συλλογική αμνησία»
Σχολιάζοντας την πρόσφατη ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Χαλάνδρι και τις αναφορές του στον Όμηρο, η κ. Διαμαντοπούλου χρησιμοποίησε αλληγορική γλώσσα...
Αιχμές Διαμαντοπούλου κατά Τσίπρα: «Δεν είμαστε Λωτοφάγοι – Το rebranding Τσίπρα απαιτεί συλλογική αμνησία»
Χαμόγελο του Παιδιού για Ηλιούπολη: Το μήνυμα για την ψυχολογική στήριξη παιδιών μετά την αυτοκτονία στην Ηλιούπολη
«Δύο υπέροχα πλάσματα, άριστες μαθήτριες που όλοι λάτρευαν»: Συγκλονίζει ο καθηγητής των 17χρονων κοριτσιών από την Ηλιούπολη
Ο εκπαιδευτικός περιέγραψε τα δύο κορίτσια ως υπέροχα πλάσματα και άριστες μαθήτριες, τονίζοντας πως τίποτα στη συμπεριφορά τους δεν πρόδιδε την...
«Δύο υπέροχα πλάσματα, άριστες μαθήτριες που όλοι λάτρευαν»: Συγκλονίζει ο καθηγητής των 17χρονων κοριτσιών από την Ηλιούπολη
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλάει και πίσω φαίνεται λογότυπο του ΠΑΣΟΚ
Νίκος Ανδρουλάκης: Η ακρίβεια ως εργαλείο αναδιανομής πλούτου υπέρ της εγχώριας ολιγαρχίας
Σφοδρή επίθεση Ανδρουλάκη για την «ψαλίδα» μισθών-κερδών: «Ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη είναι απλή μεγέθυνση»
Νίκος Ανδρουλάκης: Η ακρίβεια ως εργαλείο αναδιανομής πλούτου υπέρ της εγχώριας ολιγαρχίας