Τις τελευταίες μέρες έχει έρθει στον δημόσιο διάλογο το ζήτημα των σχολικών καταλήψεων, ένα ζήτημα που δεν έχει απασχολήσει μόνο όσους ασχολούνται με την εκπαίδευση, αλλά και τον μέσο πολίτη που βλέπει το θέμα αυτό να λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις τόσο στην τηλεόραση και τα Μέσα, όσο και στους καθημερινούς διαλόγους.
Δεν πιστεύω πως αξίζει να αναλύσουμε παραπάνω το αν είναι ή δεν είναι σωστές οι καταλήψεις. Είναι πιο σημαντικό και ουσιώδες να αναρωτηθούμε το γιατί γίνονται αυτές οι καταλήψεις.
Φυσικά, η αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης να προετοιμάσει και να εξοπλίσει κατάλληλα τα σχολεία, οδήγησε τους μαθητές στις αντίστοιχες αντιδράσεις.
Πέρα από την ελλιπή προετοιμασία των σχολείων, όμως, ένας από τους κύριους λόγους που οι μαθητές κατέφυγαν στην κατάληψη, είναι η έλλειψη του διαλόγου. Η έλλειψη του διαλόγου ανάμεσα στην εξουσία και την εκπαιδευτική κοινότητα, τους εκπαιδευτικούς, το προσωπικό, τους μαθητές.
Θέλω να αναρωτηθείτε: Ποια ήταν η τελευταία φορά που είδατε την Υπουργό Παιδείας να δέχεται μαθητές στο γραφείο της; Να συζητά μαζί τους για τα προβλήματα των σχολείων τους, του εκπαιδευτικού συστήματος γενικότερα;
Δεν νομίζω να σας έρχεται κάποια περίπτωση στο μυαλό. Και αυτό γιατί το συγκεκριμένο σενάριο δεν έχει συμβεί ποτέ. Μοιάζει σενάριο επιστημονικής -ή μάλλον βορειοευρωπαϊκής- φαντασίας.
Σε τηλεοπτικό πάνελ η Υπουργός Παιδείας, κυρία Κεραμέως, δεν δίστασε να επαναλάβει πως “είναι ανοιχτή σε κάθε διάλογο”. Όταν ερωτήθηκε, όμως, ποια ήταν η τελευταία φορά που κάλεσε μαθητές στο γραφείο της, απάντησε πως η συνομιλία με τους μαθητές γίνεται στα σχολεία που επισκέπτεται. Πιστεύετε πραγματικά πως ο μέσος διευθυντής σχολικής μονάδας θα επιτρέψει στους μαθητές να εκφράσουν τα πραγματικά τους προβλήματα κατα την επίσκεψη της Υπουργού στο σχολείου του;
Ακόμα χειρότερα, ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Άδωνις Γεωργιάδης (με έναν χυδαίο τρόπο) αρνήθηκε να συνομιλήσει με μαθήτρια η οποία βρέθηκε προσκεκλημένη στο ίδιο πάνελ! Είπε μάλιστα πως “έχει καλύτερα και πιο σημαντικά πράγματα να κάνει”.
Η όλη αυτή συμπεριφορά αποτυπώνει μία συγκεκριμένη και διαχρονική νοοτροπία κατα την οποία το Υπουργείο όχι μόνο δεν συνομιλεί με την εκπαιδευτική κοινότητα, αλλά και ταυτόχρονα ξεχνά πως ρόλος του είναι η απόλυτη και αποκλειστική εκπροσώπηση των συμφερόντων της.
Ο μόνος τρόπος να πεθάνει η νοοτροπία αυτή, είναι η ενδυνάμωση του δημοκρατικού μαθητικού κινήματος.
Ταυτόχρονα, όμως, αντίστοιχες προϋποθέσεις θα πρέπει να πληροί και το μαθητικό αυτό κίνημα. Είναι ανεπίτρεπτο οι μαθητικοί αγώνες να γίνονται στόχαστρο κομματικών παιχνιδιών που ως σκοπό έχουν την εκμετάλλευση του κινήματος για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Είναι ανεπίτρεπτο οι μαθητές να γίνονται μαριονέτες ενός παιχνιδιού πολύ περίπλοκου και βρώμικου για να καταλάβουν.
Ο μόνος τρόπος να αλλάξει η κατάσταση, είναι οι μαθητές να οργανωθούν με μία λογική τελείως διαφορετική από ότι έχουμε συνηθίσει. Είναι στο χέρι τους να την βρουν, όπως είναι στο χέρι όλων των νέων να παλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο.
Ο Πέτρος Αποστολάκης είναι πρωτοετής στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών σπουδών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Πρωτοβουλίας Νέων
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Μήπως έχετε κλήσεις που αγνοείτε; Πώς να τις ελέγξετε online
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
