Νίκος Τσούλιας 
Οι υποψήφιοι πληθαίνουν. Παίρνουν σειρά. Σταθμίζουν το πότε – λες και είναι υπόθεση μάρκετινγκ η δημιουργία κομμάτων. Ας έχει απ’ όλα έχει ο μπαξές. Δεν αρκούν τα παραδοσιακά κόμματα ούτε τα αντι-εξουσιαστικά της πρώιμης μεταπολιτευτικής εποχής ούτε οι πολλές εκδοχές της αριστεράς ούτε τα παράγωγα των μνημονίων και των πλατειών ούτε τα αντισυστημικά της πρώτης και της δεύτερης γενιάς.
Τώρα η δεξιά και η ακροδεξιά έχουν κι άλλες εκδοχές να μας προσφέρουν. Και δεν αρκούσε η τελευταία διχοτόμηση του ΣΥΡΙΖΑ, και αυτά είναι σε αναμονή. Πρώτη φορά στην πολιτική δύο κόμματα περιμένουν να δουν τι θα κάνουν με βάση ένα άλλο νέο αλλά πολύ γνωστό κόμμα, που δεν τους καλοθέλει μάλιστα, για να μην του θυμίζουν οικεία κακά και τους περιφρονεί επιδεικτικά. Τώρα έρχονται και μονοθεματικά και αυστηρά μονοπρόσωπα κόμματα. Σαμαράς, Τσίπρας, Καρυστιανού ετοιμάζουν τις μηχανές. Θέλουν και αυτοί να σώσουν την Ελλάδα.
Ο Σαμαράς γιατί πιστεύει ότι ο Μητσοτάκης δεν εκφράζει την παραδοσιακή Ν.Δ. και κυρίως για να πλήξει προσωπικά τον Μητσοτάκη, τώρα που είναι φοβερά ευάλωτος, και να πάρει εκδίκηση.
Ο Τσίπρας για να πάρει κι αυτός ρεβάνς από τις απανωτές ήττες του από τον Μητσοτάκη πιστεύοντας ότι στην αναμπουμπούλα που μπορεί να προκύψει θα είναι ...χρήσιμος – απ’ την αναμπουμπούλα άλλωστε αναδύθηκε και το προηγούμενο κόμμα του. Τώρα πόσο διαφορετικό θα είναι το κόμμα του από αυτό, που ιστορικά γνωρίσαμε και που απέτυχε παταγωδώς, κανένας δεν ξέρει και δεν νοιάζεται να μάθει.
Η κ. Καρυστιανού έχοντας ως αφετηρία ένα παλλαϊκό και κοινωνικό αίτημα για δικαιοσύνη στην τραγωδία των Τεμπών θεωρεί ότι μπορεί να μιλήσει για δικαιοσύνη γενικότερα, για αλλαγή του παλιού πολιτικού σκηνικού κλπ. Μάλιστα τόσο απλά, τόσο αλαζονικά…
Και έτσι στις επόμενες εκλογές θα έχουμε περί τα 10-15 κόμματα που θα διεκδικούν να πάρουν ένα ποσοστό μεταξύ 3% και 10%, πέραν των άλλων μικρότερων και πολύ περισσότερων, που ποτέ δεν λείπουν για να ευαγγελιστούν ό,τι τραβάει η ψυχή τους και ό,τι φαντασιώνεται ο νους τους.
Οι τρεις λοιπόν, Σαμαράς, Τσίπρας, Καρυστιανού, αν και δεν έχουν καμιά κοινή αναφορά, επιχειρούν να βρουν κενό χώρο. Με ποιο σαφές πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα, με ποια πολιτικά στελέχη, με ποιες κοινωνικές αναφορές; Ο Σαμαράς έχει μια γενική ετικέτα. Ο Τσίπρας δεν θα είναι πολύ αριστερός αλλά ούτε και πολύ κεντρώος! Η Καρυστιανού θα είναι υπερβατική – πέραν των γνωστών πολιτικών διαχωρισμών, αν και οι θέσεις της είναι ήδη υπερσυντηρητικές και άλλων παλιών εποχών.
Θα δουν αργότερα λοιπόν το πολιτικό στίγμα. Τώρα προβάλλεται η εικόνα του αρχηγού και εν δυνάμει σωτήρα του έθνους. Αναζητούν πρόσωπα άφθαρτα. Γιατί άραγε; Ο Σαμαράς και ο Τσίπρας είναι άφθαρτοι που θέλουν να συνοδοιπορήσουν με άφθαρτους; Και η κ. Καρυστιανού που δεν θα πάρει στελέχη από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και φυσικά ούτε και από τα κοινωνικά κινήματα και από την Αυτοδιοίκηση – αφού και εκεί τα στελέχη ανήκουν σε κάποιο κόμμα -, από πού θα τα βρει, ποια θα είναι η κοινωνική και δημόσια προσφορά τους και τα προσόντα τους;
Αλλά στην ουσία και οι τρεις σκέπτονται το εξής. Αφού διαφαίνεται ότι τα δύο μεγάλα κόμματα – ΠΑΣΟΚ και ΝΔ – θα είναι κάτω από το προνομιακό 25%, όλα μπορούν να συμβούν. Αλλά θέλουν να ξεχνούν ότι κυβερνήσεις συνεργασίας – αχταρμά δεν προκύπτουν ποτέ. Άλλωστε πριν από τις πρώτες εκλογές όλοι θα σκεπτόμαστε τις επόμενές τους.
Εκεί θα αποκρυσταλλωθεί το κυβερνητικό ή και συνεργατικό σχήμα. Εκεί θα υπάρξει δυναμική για το κόμμα που θα έχει πείσει ότι αποτελεί την πολιτική δύναμη για να δώσει τέλος στην αποτυχημένη και επικίνδυνη πολιτική της ΝΔ. Εκεί θα πρυτανεύσει η λογική του να κυβερνηθεί η χώρα με σχέδιο και με βασικό κόμμα που έχει ισχυρά πολιτικά στελέχη στη Βουλή και στην κοινωνία, που έχει προγραμματικό λόγο, που έχει δώσει σαφή δείγματα για μια θεσμική δημοκρατία.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
ΑΣΕΠ: Προ των πυλών τρεις νέοι διαγωνισμοί με 5.200 θέσεις
Νέο market pass για 40 ευρώ κάθε μήνα χωρίς αίτηση
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
