Η Ιντίρα Γκάντι στην Ινδία, η Μπεναζίρ Μπούτο στο Πακιστάν, η Ονγκ Σαν Σου Κι στη Μυανμάρ είναι μερικά από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα, ενώ η Σρι Λανκα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως που εξέλεγε γυναίκα πρωθυπουργό και στο Μπαγκλαντές, μια χώρα με πληθυσμό μεγαλύτερο από το άθροισμα Γαλλίας, Γερμανίας, για 22 χρόνια βρισκόταν επικεφαλής γυναίκα. Συν τις άλλοις, μπορεί να βρει κανείς εκατοντάδες γυναίκες υπουργούς, προέδρους επαρχιών και σε άλλες κομβικές θέσεις εξουσίας.
Ωστόσο, κάτω από το λαμπερό περιτύλιγμα της εξουσίας (και κάποια πραγματικά βήματα σε στοιχειώδη ζητήματα, όπως η εκπαίδευση και η θνησιμότητα των κοριτσιών) βρίσκεται μια σκοτεινή πραγματικότητα για εκατομμύρια γυναίκες. Η έμφυλες διακρίσεις στους χώρους εργασίας είναι κάτι παραπάνω από προφανείς, καθώς στην Ινδία μόλις το 27% των γυναικών εργάζεται.
Έρευνα του 2012 αποκάλυψε πως 4/5 γυναίκες στην Ινδία χρειάζονται την άδεια του συζήγου ή της οικογένειας για μια επίσκεψη σε γιατρό, ενώ 1/3 ανέφερε πως δεν μπορεί να πάει μόνη της. Παραπάνω από τις μισές δεν μπορούν να πάνε για ψώνια, πολλώ δε μάλλον να επισκεφτούν ένα φίλο/φίλη.
Θεωρητικά γυναίκες από τα μορφωμένα μεσαία στρώματα έχουν περισσότερες ευκαιρίες, ωστόσο μόλις το 10% των δικαστών είναι γυναίκες και το 17% απασχολείται στις διάφορες υπηρεσίες διοίκησης της κεντρικής κυβέρνησης.
Ακόμη και στην πολιτική, μόλις το 12% των βουλετών είναι γυναίκες ενώ τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για τους νομοθετικούς συμβούλους του κράτους.
