Εισιτήριο έως 40 ευρώ
Πίσω από την υπόθεση βρισκόταν ο Φράνκο Μαλόσο, ο οποίος είχε μετατρέψει μια έκταση περίπου 5.000 τετραγωνικών μέτρων στους προστατευόμενους λόφους Μπέρικι σε έναν υποτιθέμενο αρχαιολογικό χώρο.
Οι επισκέπτες πλήρωναν έως και 40 ευρώ για μια απλή επίσκεψη, ενώ οι ιδιωτικές ξεναγήσεις μπορούσαν να κοστίσουν έως 600 ευρώ για 45 λεπτά.
Ο Μαλόσο υποστήριζε ότι είχε ανακαλύψει ένα αρχαίο ελληνικό θέατρο ηλικίας άνω των 2.000 ετών. Μάλιστα, εμφανιζόταν στους επισκέπτες ως γνώστης της ιστορίας του χώρου και πραγματοποιούσε ξεναγήσεις.
Η ιστορία ήταν τόσο πειστική ώστε κατάφερε να δημιουργήσει γύρω από το σημείο μια ολόκληρη τουριστική δραστηριότητα.
Πώς κατάφερε να ξεγελάσει ακόμη και τις αρχές
Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή από το γεγονός ότι το υποτιθέμενο μνημείο δεν έμεινε εκτός επίσημης τουριστικής προβολής.
Ο χώρος συμπεριλήφθηκε σε τουριστικό οδηγό και σε εφαρμογή της περιοχής της Βιτσέντσα, τα οποία είχαν χρηματοδοτηθεί και από ευρωπαϊκά κονδύλια.
Ωστόσο, υπήρχε ένα βασικό ιστορικό πρόβλημα: η αρχαία ελληνική παρουσία στην ιταλική χερσόνησο δεν έφτασε ποτέ τόσο βόρεια.
Οι ελληνικές αποικίες βρίσκονταν κυρίως στη νότια Ιταλία και τη Σικελία, στην περιοχή που είναι γνωστή ως Μεγάλη Ελλάδα. Επομένως, η ύπαρξη ενός αρχαιοελληνικού θεάτρου κοντά στη Βιτσέντσα δεν συμβάδιζε με τα ιστορικά δεδομένα.
Ούτε όμως ο χαρακτηρισμός "ρωμαϊκό αμφιθέατρο" μπορούσε να σταθεί. Το σχήμα της κατασκευής ήταν ημικυκλικό, περισσότερο κοντά στη μορφή αρχαίου θεάτρου, ενώ τα ρωμαϊκά αμφιθέατρα είχαν χαρακτηριστικά ελλειπτική διάταξη.
Η προσπάθεια να δοθεί στο κατασκεύασμα η εικόνα ενός πραγματικού αρχαιολογικού χώρου ήταν ιδιαίτερα λεπτομερής.
Στον χώρο δημιουργήθηκε ακόμη και μια τεχνητή λίμνη, στο σημείο όπου υποτίθεται ότι βρισκόταν η σκηνή, ενώ χρησιμοποιήθηκαν ονομασίες όπως "Θαλάσσιο Αμφιθέατρο", παρά το γεγονός ότι η θάλασσα βρισκόταν περίπου 80 χιλιόμετρα μακριά.
Παράλληλα, ο Μαλόσο διοργάνωνε εκδηλώσεις και συναυλίες και φέρεται να υποστήριζε ότι τον χώρο είχαν επισκεφθεί πρόσωπα από την αρχαιότητα και την ιστορία, μεταξύ άλλων ο Ιούλιος Καίσαρας και η Κλεοπάτρα, αλλά ακόμη και η μυθοπλαστική Ιουλιέτα του Σαίξπηρ.
Από άδεια για γκαράζ σε "αρχαίο" μνημείο
Η ιστορία της κατασκευής ξεκίνησε με μια άδεια που αφορούσε τη δημιουργία γκαράζ.
Αντί γι’ αυτό, ο Μαλόσο προχώρησε στην κατασκευή ενός πολύ μεγαλύτερου έργου, αναθέτοντας σε εργολάβους να δημιουργήσουν κάτι που να δείχνει παλιό.
Τα καθίσματα κατασκευάστηκαν με σύγχρονα μέσα, χρησιμοποιώντας τσιμέντο και πέτρα που μεταφέρθηκε από την Πούλια. Σε ορισμένα σημεία χρησιμοποιήθηκε ακόμη και φελιζόλ για τους τοίχους στήριξης.
Κολώνες από τσιμέντο και αγάλματα από γύψο συμπλήρωσαν την εικόνα, ώστε το σύνολο να παραπέμπει σε έναν υποτιθέμενο αρχαιολογικό χώρο.
Αρχαιολόγοι υπογράμμισαν αργότερα ότι μια πραγματική αρχαιολογική ανασκαφή τέτοιου μεγέθους θα απαιτούσε συστηματική και πολυετή επιστημονική εργασία και δεν θα μπορούσε απλώς να «αποκαλυφθεί» τυχαία σε μια πλαγιά.
Η απάτη αποκαλύφθηκε το 2016
Η υπόθεση άρχισε να ξετυλίγεται το 2016, όταν ειδική μονάδα των Ιταλών Καραμπινιέρων για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς πραγματοποίησε αυτοψία στην περιοχή.
Οι ειδικοί αντιλήφθηκαν γρήγορα ότι δεν είχαν μπροστά τους ένα αρχαίο μνημείο αλλά μια σύγχρονη κατασκευή. Ο έλεγχος ολοκληρώθηκε μέσα σε μία ημέρα.
Μάλιστα, ο επικεφαλής της μονάδας ανέφερε ότι στα 25 χρόνια της υπηρεσίας του δεν είχε αντιμετωπίσει ξανά περίπτωση όπου κάποιος επιχειρούσε να δημιουργήσει από το μηδέν έναν ολόκληρο πλαστό αρχαιολογικό χώρο.
Η δικαστική περιπέτεια και η τελική καταδίκη
Η υπόθεση ακολούθησε μια μακρά δικαστική πορεία που διήρκεσε περίπου μία δεκαετία.
Τελικά, ο Φράνκο Μαλόσο καταδικάστηκε σε 28 μήνες φυλάκισης για παραχάραξη έργων τέχνης, παράνομη κατασκευή και καταστροφή προστατευόμενου τοπίου.
Ακόμη και στην τελευταία του προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας, ο ίδιος υποστήριξε ότι η κατασκευή ήταν τόσο εμφανώς πλαστή, ώστε κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να την πιστέψει.
Οι δικαστικές αρχές δεν αποδέχθηκαν τον ισχυρισμό του και η καταδίκη επικυρώθηκε.
Το ακίνητο κατασχέθηκε και αποφασίστηκε η κατεδάφιση της κατασκευής, βάζοντας έτσι τέλος σε ένα από τα πιο παράξενα "αρχαιολογικά" αξιοθέατα που κατάφερε να προσελκύσει τουρίστες στη βόρεια Ιταλία.
