Οι γλωσσολόγοι συχνά αναφέρουν το «δάκρυ» ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της συνέχειας της ελληνικής γλώσσας.
Στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια συναντάμε τη λέξη «δάκρυον», σχεδόν ίδια με τη σημερινή της μορφή.
Οι ήρωες του Ομήρου κλαίνε συχνά: για φίλους που χάθηκαν, για την πατρίδα που νοσταλγούν, για οικογένειες που άφησαν πίσω τους.
Το δάκρυ του Αχιλλέα, του Πριάμου και του Οδυσσέα είναι ίσως από τα πιο ανθρώπινα στοιχεία των επών.
Κάθε φορά λοιπόν που χρησιμοποιούμε τη λέξη «δάκρυ», επαναλαμβάνουμε μια λέξη που συγκίνησε γενιές ανθρώπων επί τρεις χιλιετίες.
