Στο έργο, η μητέρα του Χριστού δεν παρουσιάζεται ως μια απόμακρη, ιερή φιγούρα, αλλά ως μια μάνα που θρηνεί το παιδί της με αυθεντικό και βαθύ πόνο. Ο επιτάφιος θρήνος της ξεδιπλώνεται μέσα σε ένα σκηνικό γεμάτο αντιθέσεις: η φύση ανθίζει, τα αηδόνια κελαηδούν και η άνοιξη σκορπά τα αρώματά της, ενώ εκείνη βιώνει την απόλυτη απώλεια.
Στο πρώτο μέρος, με τίτλο "Ο μονόλογος του Μώμου", στήνεται ένα συμβολικό και επιβλητικό σκηνικό: ο Χριστός σταυρωμένος στον Γολγοθά και ο Προμηθέας δεμένος στον Καύκασο. Ανάμεσά τους παρεμβαίνει ο Μώμος, μια σατιρική μορφή που λειτουργεί ως φωνή του ίδιου του ποιητή. Μέσα από τις παρεμβάσεις του, αποκαλύπτονται οι αντιθέσεις δύο κόσμων: της αρχαίας κοινωνίας της υποδούλωσης και της χριστιανικής διδασκαλίας που προτρέπει στην υπομονή και την υποταγή.
Στον διάλογο εισβάλλουν και άλλα συμβολικά πρόσωπα. Η Μάνα Γη εκφράζει την οργή των λαών απέναντι στην εκμετάλλευση, καταγγέλλοντας όσους την κατέχουν και την καταδυναστεύουν. Από την άλλη, το Αηδόνι προσωποποιεί τη χαρά της ζωής και την ομορφιά που στερούνται οι καταπιεσμένοι, φέρνοντας έναν λυρικό τόνο που αντισταθμίζει τη σκληρότητα της πραγματικότητας.
Στο τέλος αυτού του μέρους, ο ποιητής, μέσα από έναν προσωπικό στοχασμό, αφήνει μια ελπίδα για το μέλλον: μια εποχή όπου η συνείδηση των ανθρώπων θα έχει ωριμάσει τόσο, ώστε οι φωνές διαμαρτυρίας να μην είναι πλέον απαραίτητες.
Το δεύτερο μέρος, το "Ιντερμέδιο", μετατρέπει τον Χριστό και τον Προμηθέα σε σύμβολα της ίδιας της ανθρωπότητας. Αντιπροσωπεύουν τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν για το κοινό καλό, αλλά ηττήθηκαν προσωρινά. Η πορεία της προόδου παρουσιάζεται ως μια διαρκής σύγκρουση, όπου οι πρωτοπόροι συχνά θυσιάζονται, χωρίς όμως να χάνεται η ελπίδα για λύτρωση.
Ακολουθούν χορικά που θυμίζουν αρχαία τραγωδία: οι Ωκεανίδες φέρνουν τη χάρη και την ομορφιά της ζωής, ενώ τα Σεραφείμ, μέσα σε ένα φωτεινό σκηνικό, θρηνούν τον άδικο χαμό του Χριστού, συμβολίζοντας τη νεότητα και την αθωότητα που χάνονται.
Η κορύφωση έρχεται με την είσοδο της μητέρας, της οποίας ο θρήνος θυμίζει τον εκκλησιαστικό επιτάφιο, όπως το "Ω γλυκύ μου Έαρ", αλλά και τη συγκλονιστική ποίηση του Γιάννης Ρίτσος. Ο λόγος της είναι λιτός και σπαρακτικός, γεμάτος αγάπη και απώλεια, αγγίζοντας τον πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας.
Στον επίλογο, εμφανίζεται η μορφή του "Οδηγητή", που εκφράζει τη συλλογική συνείδηση και την αποφασιστικότητα των καταπιεσμένων. Η φωνή του δεν προσφέρει παρηγοριά, αλλά καλεί σε δράση, προβάλλοντας την ανάγκη για ανατροπή και δημιουργία μιας νέας κοινωνίας βασισμένης στη δικαιοσύνη, την εργασία και την αλληλεγγύη.
Το έργο του Βάρναλη δεν περιορίζεται σε έναν θρησκευτικό στοχασμό. Αντίθετα, αποτελεί μια βαθιά πολιτική και κοινωνική τοποθέτηση, όπου ο πόνος της σταύρωσης μετατρέπεται σε σύμβολο όλων των καταπιεσμένων. Μέσα από την ποίηση, αναδεικνύεται η διαρκής πάλη για ελευθερία και αξιοπρέπεια, που διατρέχει την ιστορία της ανθρωπότητας.
