Υπάρχουν λέξεις που δεν περιγράφουν απλώς μια κατάσταση, αλλά αποτυπώνουν μια ολόκληρη ψυχική εμπειρία με σχεδόν τρομακτική ακρίβεια. Μία από αυτές είναι η λέξη ακηδία, ένας όρος σχεδόν ξεχασμένος σήμερα, κι όμως εξαιρετικά σύγχρονος, αφού περιγράφει εκείνη τη βαριά αίσθηση εσωτερικής αδράνειας, της ψυχικής κόπωσης και της αδιαφορίας που κάνει ακόμη και τα πιο απλά πράγματα να μοιάζουν βουνό.
Η λέξη ακηδία προέρχεται από το στερητικό α- και τη λέξη κήδος, που στην αρχαία ελληνική σήμαινε φροντίδα, μέριμνα, ενδιαφέρον.
Άρα, ακηδία σημαίνει κυριολεκτικά έλλειψη φροντίδας ή ενδιαφέροντος.
Στην αρχαιότητα αλλά και στα πατερικά κείμενα χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει μια μορφή βαθιάς ψυχικής νωθρότητας, σχεδόν υπαρξιακής παραίτησης.
«Τον είχε κυριεύσει τέτοια ακηδία, που ούτε να σηκωθεί από το κρεβάτι δεν ήθελε.»
