Νίκος Τσούλιας 
Στης δίψας τους στεγνότοπους σαν βρεθείς, μόνο όνειρό σου το νερό, κορακιασμένος μόνο έρημο συναντά το βλέμμα σου, το όραμά σου το πηγάδι του Μικρού Πρίγκιπα – τίποτα άλλο, το ξεδίψασμά σου σαν έλθει, απλωμένο σε κάθε πτυχή του σώματός σου, σε κάθε γωνιά της σκέψης σου και σαν ποτήρι γεμάτο τα χείλη σου ακουμπήσει η ζωή σε ξαναβρίσκει, τον εαυτό του νιώθεις γεμάτο ύπαρξη και ζωντάνια, ξαναγεννιέσαι.
Της βροχής την ευεργεσία άμα γεύεσαι – όχι δεν θες να την αποφύγεις -, να μουσκέψεις ποθείς, το νερό στο σώμα σου να κυλήσει, τα ρούχα σου να παραμερίσει, της φύσης τον εξαγνισμό να νιώσεις, που τόσο μακριά της έχεις απομακρυνθείς με του πολιτισμού τα κελεύσματα, μαζί με τη γη και με το χώμα ένα γίνεσαι, και μακριά στα βάθη των αιώνων τις απαρχές σου βιώνεις χωρίς ίχνος κοινωνίας, τότε που στην πρωτόγονη φύση του είδους σου η συνείδηση πάλευε βαθιά στην ύπαρξή σου να φωλιάσει, από τη ζωική κατάσταση να σε ελευθερώσει…
Και η καταχνιά σαν βρεθεί μπροστά σου, μη φοβηθείς, τη θολότητα των πραγμάτων εσύ μεταμόρφωσέ την και κάνε δικά σου σχήματα, ονειρέψου τις δικές σου ωραίες εικόνες, γίνε συνδημιουργός με της φύσης τα ποιήματα, το πούσι δες πως διαμάντια μικρά και ατέλειωτα στων φυτών τα φύλλα κρεμάει σκουλαρικάκια φευγαλέα, πριν το φως ανοίξει δρόμους για την αποκατάσταση της πραγματικότητας…
Μα όταν ένα ρυάκι γίνει συνοδοιπόρος σου, κουβέντιαζε μαζί του, το κελάρυσμά του λαλιά ατέλειωτη, τον εαυτό σου άφησε ελεύθερο, μη σκέπτεσαι με λέξεις, των απαλών ήχων τη μουσική τους άκου, ψυχανεμίσου μαζί της, τη φαντασία σου απελευθέρωσε, μόνη της θα βρει το καθετί, και σαν πηγή καινούργια συναντήσεις, νιώσε το άγνωστο ταξίδι που έχει κάνει για να μη στερέψει ποτέ το ρυάκι, για να συντροφεύει κάθε συνοδοιπόρο του…
Και σαν το ρυάκι γίνει λαγκάδι και ποτάμι μικρό, το νερό του ρυακιού προσπάθησες να ακολουθήσεις, ας σκορπάει αυτό, ας φαίνεται ότι το άλλο νερό, το πολύ, το καταπίνει, αυτό δεν θα αλλάξει, θα είναι νερό της δικής του καταγωγής και μην ξεχνάς το μυστικό του: κάθε μόριο νερού είναι αθάνατο, ποτέ δεν καταστρέφεται – κύκλος του νερού κάνει στης φύσης τα γυρίσματα και θα γίνει ατμός ή και στερεό του χιονιού ομορφιά – και ποτέ δεν φτιάχνεται νερό καινούργιο στον πλανήτη μας, όσο είχε εξ αρχής με αυτό ζούμε, με αυτό ταξιδεύουμε στον χρόνο…
Και αν αγάπησες τη λίμνη του χωριού σου – ξεχνώντας το όποιο κακό μπορεί να σου έχει κάνει με τον ερχομό της ή με το πλημμύρισμά της -, απόλαυσε την ηρεμία της, τις σιωπές της προσπάθησε να κατανοήσεις, τη μικρή της φλυαρία να αποκωδικοποιήσεις, το άπλωμά της αγνάντευε, χάζευε τα όμορφα αγκαλιάσματα που τόσο τρυφερά τους λόφους περιτριγυρίζει, μάντεψε τις τόσες και τόσες του νερού τις διαδρομές που εδώ έχουν αγκυροβολήσει…
Α, να και η θάλασσα, η βασίλισσα, η κυριαρχία του νερού, εδώ αλλάζουν τα πράγματα, δεν είσαι εσύ και η ξηρά που φτιάχνεις την εικόνα τη μεγάλη, που την ατζέντα των συζητήσεων βάζεις, είναι το νερό το ατέλειωτο, που ενώνει κάθε γωνιά του όμορφου πλανήτη μας, που κάνει τους τόπους όλους που κατοικούμε, νησιά μεγάλα, και το μέλλον μας εξασφαλίζει.
Μη σταματάς ποτέ να συζητάς με της θάλασσας τα νοήματα τα ατέλειωτα, ποιήματα γράψε, στοχάσου, φιλοσόφησε, ονειρέψου, εκστασιάσου. Εδώ η ζωή γεννήθηκε, εδώ και εσύ, εδώ η μεγάλη μήτρα κάθε ζωντανού, κάθε αναδημιουργίας, κάθε ομορφιάς…
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
