Και δεν μιλάω για τον ίδιο τον πόλεμο, που είναι έτσι κι αλλιώς από την φύση του επώδυνος. Μιλάω για το αν θα άντεχες να ζήσεις με τις τύψεις, για τα πράγματα που έχεις πει... Θα άξιζε να έχεις μαλώσει με κάποιον που νοιάζεσαι και σε νοιάζεται; Θα άξιζε να έχεις αφήσει να φύγει αυτός που αγαπάς και σ' αγαπάει; Μάλλον όχι... Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο, όπου ζούμε από τύχη... Ο πόλεμος πλέον γίνεται δίπλα μας... Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να ζούμε σαν να μην μας συμβαίνει τίποτα άσχημο..., σαν να μην κινδυνεύουμε...
Λειτουργούμε σαν να υπάρχει πάντα μια επόμενη ημέρα να πούμε αυτά που θέλουμε... Σαν να υπάρχει πάντα μια επόμενη ημέρα, που θα μπορέσουμε να διορθώσουμε τα λάθη και τις αδικίες... Αποφεύγουμε να πούμε τι πραγματικά νιώθουμε... Αυτό το "σ' αγαπώ" και το "συγγνώμη" που αφήσαμε για αργότερα, σαν να φοβόμασταν την δύναμη του... Είναι καλύτερο όμως να μετανιώσεις για κάτι που είπες, πάρα για κάτι που δεν είπες, την στιγμή που έπρεπε... Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη αστεία πράγματα, που δυστυχώς τα θεωρούμε δεδομένα. Τσακωνόμαστε για πράγματα που σε λίγες ημέρες δεν θα θυμόμαστε καν. Μακάρι αυτά να ήταν τα προβλήματά μας...
Κανείς δεν κοιμάται το βράδυ ανησυχώντας για το τι μας ξημερώνει ο Θεός, παρόλο που η ιστορία έχει αποδείξει πόσο εύθραυστη είναι η καθημερινότητα που θεωρούμε δεδομένη... Αλλά ακόμη κι αν αυτή η ημέρα ξημερώσει όπως θα θέλαμε, δεν ξέρουμε πώς θα τελειώσει... Τότε θυμόμαστε τις στιγμές που θα μπορούσαμε να έχουμε συγχωρέσει... Τις στιγμές που θα μπορούσαμε να έχουμε αγκαλιάσει... Τις στιγμές που θα μπορούσαμε να έχουμε αγαπήσει λίγο πιο αληθινά... Τις στιγμές που θα μπορούσαμε να αγαπήσουμε τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι σαν τον χρόνο... Αν τους αφήσεις να περάσουν, δεν θα επιστρέψουν ποτέ...
Για αυτό, πρέπει να μάθουμε να τα εκτιμούμε και τα δύο, γιατί όσο ακόμη ξυπνάμε ήρεμα, χωρίς σειρήνες, αξίζει να θυμόμαστε τι έχει σημασία για εμάς. Εξάλλου, στο τέλος της ημέρας, μέσα από όλα τα άσχημα που θα έχουμε περάσει αυτό που πραγματικά μετράει είναι να έχει κανείς γύρω του ανθρώπους που να τον αγαπούν..., αλλά ακόμη κι αν δεν τους έχει, είτε με πόλεμο, είτε χωρίς, ο ήλιος θα ανατείλει ξανά... Και ίσως τελικά, αυτό να είναι και το πιο παράδοξο πράγμα στη ζωή...
Ότι βρίσκει πάντα τον τρόπο να συνεχίζει και να συνεχίζεται... Σε ένα χαμόγελο στον δρόμο... Σε μια αγκαλιά, που κράτησε λίγο παραπάνω... Γιατί η ζωή, δεν είναι αυτό που φοβάσαι να μην γίνει αύριο, αλλά είναι αυτό που σου συμβαίνει τώρα...
Τώρα που ακόμη μπορείς να σηκώσεις το τηλέφωνο... Τώρα που μπορείς ακόμη να πεις σε κάποιον ότι τον σκέφτεσαι κάθε βράδυ... Τώρα που μπορείς ακόμη να αγκαλιάσεις κάποιον, χωρίς να υπάρχει λόγος... Τώρα που μπορείς ακόμη να πεις σε κάποιον ότι τον αγαπάς, ακόμη κι αν δεν του το έχεις πει ποτέ... Γιατί αυτό είναι και το μοναδικό αντίδοτο σε κάθε πόλεμο, που μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε να ζούμε και να αγωνιζόμαστε... Είναι οι άνθρωποι που βρίσκουν το θάρρος να συγχωρούν ακόμη και σε έναν πόλεμο... Είναι οι άνθρωποι που βρίσκουν το θάρρος να αγαπάνε αληθινά... Είναι οι άνθρωποι που κρατιούνται ενωμένοι, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους προσπαθεί να τους χωρίσει...
*Ανέστης Κουρδουνάκης
- Μαθητής Ανθρωπιστικών Σπουδών
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αναδρομικά έως 3.500 ευρώ και αυξήσεις συντάξεων: Ποιοι πληρώνονται
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
