Μαρία Δούση Πολλές περιοχές της Αττικής φέρουν τοπωνύμια με ρίζες στην αρβανίτικη γλώσσα και παρουσία, αντικατοπτρίζοντας την ιστορική εγκατάσταση Αρβανιτών στον ελλαδικό χώρο κυρίως από τον 14ο αιώνα και μετά.
Οι Λιόσηδες και οι Μαλακασαίοι, αρβανίτικες φάρες που εγκαταστάθηκαν στη βόρεια και δυτική Αττική από τον Καταλανό Ραμόν ντε Βιλανόβα (1382), έδωσαν το όνομά τους στα Άνω Λιόσια και τη Μαλακάσα. Οι ονομασίες προέρχονται αντίστοιχα από το «Losh(i)» (αρβαν. για βοσκότοπο) και το όνομα του αρχηγού Malakasi.
Τα Σπάτα πήραν το όνομά τους από τον Αρβανίτη πολέμαρχο Gjin Bua Shpata, ενώ οι Αφίδνες ονομάζονταν μέχρι το 1912 Κιούρκα, από το αλβανικό επώνυμο Qurk, πιθανόν παραφθορά του Κυριακός.
Άλλες χαρακτηριστικές αρβανίτικες ονομασίες περιλαμβάνουν:
Λιόπεσι (νυν Παιανία) = «βουστάσιο» στα αρβανικά
Λούτσα (νυν Αρτέμιδα) = «λάσπη»
Μάζι (νυν Πολυδένδρι) = «εύφορη γη»
Μπάλα (νυν Ροδόπολη) από το επώνυμο Bala
Καπανδρίτι = από τον «Παπαντρέα» (Kapandrit)
Βίλια = από το λατινικό villa ή το αλβανικό vigla (σκοπιά)
Ωστόσο, κάποια τοπωνύμια παραμένουν καθαρά ελληνικά, όπως:
Κερατέα (από την ξυλοκερατιά)
Κορωπί (από τον αρχαίο δήμο Κρωπίας)
Βάρη (που σημαίνει «ελώδης περιοχή»)
Η διατήρηση ή αλλαγή αυτών των ονομάτων αντικατοπτρίζει όχι μόνο την ιστορική συνείδηση, αλλά και την εθνογλωσσική σύνθεση της περιοχής κατά την Τουρκοκρατία και μετά. Η Αττική, πέρα από το λίκνο του κλασικού πολιτισμού, κουβαλά ένα πολυπολιτισμικό παρελθόν που αποτυπώνεται ακόμη και στους χάρτες της.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
