Η ελληνική γλώσσα ανέκαθεν φημιζόταν για τον πλούτο και την απίστευτη πλαστικότητά της. Διαθέτει ένα λεξιλόγιο μοναδικής ακρίβειας, ικανό να αποδώσει ακόμη και τις πιο λεπτές νοηματικές αποχρώσεις συναισθημάτων ή καταστάσεων. Ανάμεσα σε αυτές τις λέξεις, που συχνά λησμονούνται στο πέρασμα του χρόνου αλλά διατηρούν μια ιδιαίτερη εκφραστικότητα, βρίσκεται και το «μαναφούκι».
Αν και σήμερα η χρήση της τείνει να περιοριστεί, η λέξη «μαναφούκι» κουβαλά ένα πολύ συγκεκριμένο και αρνητικά φορτισμένο νόημα. Στην καθημερινή επικοινωνία, χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη διαβολή, τη συκοφαντία και το κακοπροαίρετο κουτσομπολιό.
Όταν κάποιος αναφέρεται σε «μαναφούκια», εννοεί τις ραδιουργίες και τις ψευδείς διαδόσεις που έχουν ως στόχο να σπείρουν διχόνοια ή να αμαυρώσουν την εικόνα ενός τρίτου προσώπου. Πρόκειται για μια λέξη που αποδίδει με γλαφυρό τρόπο την έννοια της ίντριγκας και του παρασκηνιακού διασυρμού.
