Alfavita Newsroom Πώς φτάσαμε σε αυτό το συμπέρασμα
Για να εντοπίσουν την ακριβή γενετική καταγωγή της πατάτας, οι επιστήμονες ανέλυσαν περισσότερα από 500 γονιδιώματα: συγκεκριμένα, 450 από καλλιεργούμενες πατάτες και 56 από άγρια είδη. Σύμφωνα με τον Ζιγιάνγκ Ζανγκ, κύριο συγγραφέα της μελέτης και ερευνητή στο Γεωργικό Ινστιτούτο Γονιδιωματικής του Σεντζέν, ήταν εξαιρετικά δύσκολη η συλλογή δείγματος από άγριες ποικιλίες, γεγονός που καθιστά την έρευνα μοναδική στο είδος της.
Η ανάλυση έδειξε ότι η πατάτα δεν είναι απλώς αποτέλεσμα φυσικής εξέλιξης μέσω μεταλλάξεων, αλλά ένα αρχαίο υβρίδιο. Όπως εξηγεί η βοτανολόγος Σάντρα Ναπ από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, τα ευρήματα δείχνουν ξεκάθαρα ότι η πατάτα προήλθε από την υβριδοποίηση διαφορετικών φυτών και όχι αποκλειστικά από γενετικές μεταλλάξεις με την πάροδο του χρόνου.
Το πάντρεμα ντομάτας και άγριας πατάτας
Το ενδιαφέρον της έρευνας είναι ότι ο βρώσιμος υπόγειος κόνδυλος της πατάτας φαίνεται να είναι αποτέλεσμα συνεργασίας δύο γονιδίων: το ένα προέρχεται από τη ντομάτα και το άλλο από την οικογένεια Etuberosum, η οποία μέχρι σήμερα δεν είχε κονδύλους. Το συγκεκριμένο γονίδιο της Etuberosum επέτρεψε την ανάπτυξη του φυτού κάτω από το έδαφος, ενώ το γονίδιο της ντομάτας ενίσχυσε τη δομή του βρώσιμου μέρους.
Η δύναμη της αγενούς αναπαραγωγής
Ένα ακόμα καθοριστικό χαρακτηριστικό της πατάτας είναι η ικανότητά της να αναπαράγεται αγενώς, χωρίς σπόρους ή επικονίαση. Αυτή η ιδιότητα της επέτρεψε να διαδοθεί ραγδαία στη Νότια Αμερική και αργότερα να εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς ήταν εξαιρετικά εύκολη στην καλλιέργεια και παραγωγική.
Το μέλλον της πατάτας με σπόρο
Η επιστημονική ομάδα ήδη εργάζεται πάνω στη δημιουργία ενός νέου υβριδίου πατάτας που θα μπορεί να αναπαράγεται μέσω σπόρων. Όπως αναφέρει ο Σανουέν Χουάνγκ, ένας εκ των επικεφαλής του έργου, η δυνατότητα αυτή θα ανοίξει νέους δρόμους στην καλλιέργεια του φυτού, μειώνοντας το κόστος παραγωγής και αυξάνοντας την αποδοτικότητα.
Η έρευνα αυτή όχι μόνο ρίχνει φως στην εξελικτική πορεία ενός από τα πιο διαδεδομένα τρόφιμα στον κόσμο, αλλά και ενισχύει τη σημασία της υβριδοποίησης ως βασικού παράγοντα στη δημιουργία νέων ειδών. Όπως σχολιάζει και ο καθηγητής Λόρεν Ράιζεμπεργκ, η υβριδοποίηση και όχι μόνο οι μεταλλάξεις, έχει παίξει μεγαλύτερο ρόλο στην εξέλιξη της βιοποικιλότητας απ’ ό,τι νομίζαμε μέχρι σήμερα.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
