Η λέξη «ραγιάς» χρησιμοποιούνταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για να περιγράψει τους μη μουσουλμάνους υπηκόους της, κυρίως χριστιανούς. Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν υπό την κυριαρχία του κράτους, πλήρωναν ειδικούς φόρους (όπως το γνωστό «χαράτσι») και δεν είχαν τα ίδια δικαιώματα με τους μουσουλμάνους. Έτσι, ο όρος απέκτησε γρήγορα κοινωνική και ταξική διάσταση.
Με τα χρόνια, η λέξη φορτίστηκε αρνητικά και ταυτίστηκε με την έννοια της παθητικότητας και της υποτέλειας. Ιδιαίτερα στον ελληνικό χώρο, «ραγιάς» έγινε συνώνυμο του υπόδουλου Έλληνα την περίοδο της Τουρκοκρατίας αυτού που ανέχεται την εξουσία χωρίς να την αμφισβητεί.
Από γλωσσολογικής άποψης, η λέξη προέρχεται από την τουρκική λέξη reaya, η οποία με τη σειρά της έχει ρίζες στην αραβική γλώσσα. Σήμαινε «ποίμνιο», «λαός» ή «υπήκοοι υπό την προστασία της εξουσίας».
Σήμερα, η λέξη «ραγιάς» χρησιμοποιείται συμβολικά για να περιγράψει ανθρώπους που υπομένουν την καταπίεση είτε σε κοινωνικό είτε σε εργασιακό πλαίσιο χωρίς να δείχνουν διάθεση για αντίσταση ή διεκδίκηση.
