Σίγουρα έχετε ακούσει πολλές φορές τη φράση «Σιγά τον πολυέλαιο». Είναι φράση που εμπεριέχει ειρωνεία. Την λέμε επίσης όταν κάτι δεν είναι πολύ σημαντικό, ωστόσο λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν από πού προέρχεται η φράση.
Η πρώτη εκδοχή έχει τις ρίζες της στην εκκλησιαστική παράδοση. Στις μεγάλες γιορτές όταν ο καντηλανάφτης άναβε τους πολυέλαιους, τους κινούσε με ένα μακρύ κοντάρι, έτσι ώστε να σχηματίζεται το σημείο του Σταυρού. Η κίνηση έπρεπε να είναι ήρεμη, γιατί αλλιώς ο πολυέλαιος θα έσβηνε.
Η δεύτερη εκδοχή έχει τις ρίζες της στην εποχή του Όθωνα και της Αμαλίας. Το βασιλικό ζεύγος συχνά έκανε γιορτές στο ανάκτορο, όπου ήταν καλεσμένοι Βαυαροί και Έλληνες. Όταν χόρευαν ελληνικούς χορούς και το κέφι φούντωνε, δεν ήταν λίγες οι φορές που οι Έλληνες πετούσαν τα τσαρούχια τους προς τα πάνω. Έτσι, ακουγόταν η παραίνεση «σιγά τον πολυέλαιο».
Η δεύτερη εκδοχή κυκλοφορεί και ελαφρώς παραλλαγμένη. Σύμφωνα με το μύθο, η φράση πρωτακούστηκε κατά την διάρκεια της χοροεσπερίδας που έδωσαν ο Όuωνας και η Αμαλία για να γιορτάσουν τον γάμο τους. Το γλέντι είχε φουντώσει και συχνά τον χορό έσερνε ο Μήτρος Πλαπούτας, το πρωτοπαλίκαρο του Κολοκοτρώνη, που είχε φήμη δεινού χορευτή. Ο Πλαπούτας, εκτός από στρατηγός της Επανάστασης, διετέλεσε βουλευτής, γερουσιαστής και επίτιμος υπασπιστής του Όθωνα. Δεν έχανε ευκαιρία να σύρει τον χορό και συχνά έκανε μια φιγούρα όπου πετούσε ψηλά τα τσαρούχια του, προκαλώντας τον θαυμασμό. Ο Κολοκοτρώνης όμως, ήξερε πόσο μερακλής με τις φιγούρες ήταν ο φίλος του και επειδή φοβήθηκε ότι θα κατάστρεφε τον πολυτελή πολυέλαιο, έκρινε σκόπιμο να τον προειδοποιήσει «Σιγά τον πολυέλαιο!».
