Ένα από τα καλά που προέκυψαν από την καραντίνα είναι και τα live αρχονταρίκια που παρουσιάζονται στο διαδίκτυο. Έτσι το προηγούμενο Σάββατο στο 1ο ψηφιακό αρχονταρίκι με τον γνωστό π. Νικόλαο Λουδοβίκο (υπάρχει στο youtube) μίλησε ο π. Νικόλαος με θέμα «μπορούμε να πάμε πέρα από την αρχή της ηδονής;». Από τα πολλά που μου άρεσαν θα καταθέσω μερικές σκέψεις για την ουσία του ανθρώπου.
Στην συζήτηση που ακολούθησε την ομιλία είπε ο π. Νικόλαος : «Όταν λέμε ότι ο άνθρωπος έχει την ελευθερία δεν εννοούμε ότι είναι συστατικό του είναι του με την έννοια που είναι το σώμα και η ψυχή, η ελευθερία αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος υπάρχει ως πρόσωπο. Καταλάβατε;
Δηλαδή ο άνθρωπος δεν είναι απλά σώμα και ψυχή, είναι το πρόσωπο που χρησιμοποιεί αυτό το σώμα και την ψυχή. Και μπαίνει μέσα επομένως και η χρήση αυτών των πραγμάτων. Με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος δεν είναι απλά δεδομένος στον εαυτό του όπως είναι ας πούμε ο σκύλος, η γάτα, αλλά είναι αυτός ο οποίος δουλεύει με αυτά τα οποία έχει, και φτάνει κάπου, και δουλεύει διαλογικά. Διαλέγεται με τον κόσμο, με τους άλλους ανθρώπους, με την επιστήμη, και ιδεατά και με τον Θεό τον ίδιο, και με τον τρόπο αυτό, όλα αυτά τα οποία είναι προχωρούν εσχατολογικά προς εκείνο το οποίο θα φτάσουμε να είμαστε στο τέλος.
Ακριβώς αυτό και όχι αν κάναμε μια τομή θα βλέπαμε ότι ο άνθρωπος είναι σώμα, ψυχή, ελευθερία. Αλλά ακόμα κι αυτό που λέμε ότι ο άνθρωπος είναι σώμα και ψυχή δεν είναι εντελώς σωστό, γιατί κατά τους αγίους Μάξιμο Ομολογητή και Γρηγόριο τον Παλαμά, η ουσία του ανθρώπου είναι η σχέση των δύο, το τι κάνει και τι θα κάνει με το σώμα και την ψυχή, και εδώ είναι που μπαίνει η ελευθερία».
Από τα λόγια του π. Νικολάου συμπεραίνουμε ότι δεν αρκεί κάποιος για να είναι άνθρωπος να έχει απλά σώμα και ψυχή, αλλά και πως με την ελευθερία του τα χρησιμοποιεί. Δηλαδή τελικά ο χαρακτηρισμός που λέγαμε «ανθρωπόμορφα κτήνη» για ανθρώπους που έκαναν φρικιαστικά εγκλήματα, δεν ήταν σχήμα λόγου, αλλά ήταν η πραγματικότητα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να λέγονται άνθρωποι, επειδή δεν έκαμναν καλή χρήση του σώματος και της ψυχής τους με την ελευθερία που είχαν. Δηλαδή ο σκύλος ότι και να κάνει είναι σκύλος, ο άνθρωπος όμως δεν είναι σίγουρο πάντα ότι είναι άνθρωπος.
Θα λέγαμε άνθρωπο τον Ομέρ Βρυώνη που πέρασε στην σούβλα τον Αθανάσιο Διάκο με τρόπο να μην πεθάνει γρήγορα ώστε να τον έχουν στημένο όρθιο και να ευχαριστιούνται να τον φτύνουν για μέρες πριν πεθάνει; Θα λέγαμε άνθρωπο τον Εμπούλ Λουμπούλ που το 1822 έβαλε τις γυναίκες των αγωνιστών της Νάουσας μέσα σε σακιά με γάτες και ποντίκια και φίδια, και άφησε έξω από το σακί το κεφάλι τους για να ευχαριστιέται με τις εκφράσεις του προσώπου τους καθώς θα πεθαίνουν ; Θα λέγαμε άνθρωπο τον Γερμανό στρατιώτη που στην Κατοχή έπιασε το ελληνόπουλο που έκλεψε λίγο ψωμάκι από το φορτηγό για να φάει και του έσπασε στο γόνατο το χεράκι του ;
Άρα σύμφωνα με τα λόγια του π. Νικολάου δεν αρκεί το ότι έχουμε σώμα και ψυχή για να είμαστε άνθρωποι. Το σημαντικότερο είναι η ελευθερία μας να κάνει καλή χρήση του σώματος και της ψυχής. Πραγματικά, τι να το κάνουμε που είχαμε σώμα και ψυχή αν τελικά και για μας ισχύσουν τα λόγια «αυτός ο άνθρωπος καλύτερα να μην είχε γεννηθεί» που είπε για τον Ιούδα ο Χριστός ; Μη γένοιτο !
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
