Οι αλλαγές που δρομολογεί η κυβέρνηση για το Λύκειο και το λεγόμενο «Εθνικό Απολυτήριο» δεν αποτελούν μια ουδέτερη μεταρρύθμιση. Δεν είναι μια τεχνική βελτίωση του συστήματος αξιολόγησης, ούτε πραγματοποιούνται σε πολιτικό κενό. Αποτελούν έναν ακόμη κρίκο σε μια συνολική αλυσίδα αντιεκπαιδευτικών παρεμβάσεων που μεταβάλλουν ριζικά τον χαρακτήρα του δημόσιου σχολείου και της ανώτατης εκπαίδευσης.
Συνεπώς, δεν μπορούμε να εξετάσουμε τις εξαγγελθείσες αλλαγές αποσπασματικά, χωρίς να λάβουμε υπόψη το σύνολο της κυβερνητικής εκπαιδευτικής πολιτικής, η οποία έχει ως στρατηγική επιλογή:
- την κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών
- την πολυτυπία των σχολείων (Πρότυπα, Ωνάσεια, τα 13 Λύκεια που θα εφαρμόσουν πιλοτικά το Διεθνές Απολυτήριο, εξαγγελία για ίδρυση 10 Τεχνικών Γυμνασίων)
- την υποχρηματοδότηση και την οικονομική ασφυξία των σχολικών μονάδων μετά την κατάργηση των σχολικών επιτροπών
- τη διαρκή έλλειψη μόνιμου προσωπικού, με το 1/3 των εκπαιδευτικών να είναι αναπληρωτές με ελαστικές σχέσεις εργασίας και χαμηλές αμοιβές
- τις ελλείψεις σε επιστημονικό, ειδικό και βοηθητικό προσωπικό
- τις χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες ακόμη και στις αρχές Μαρτίου
- την εντατικοποίηση της εργασίας των εκπαιδευτικών με υπερωρίες
- τα υπερπληθή τμήματα των 27 μαθητών
- τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων ακόμη και μέσα στη χρονιά
- την απουσία πρόσθετης διδακτικής στήριξης και ενισχυτικής διδασκαλίας
- την υποβάθμιση της ειδικής, διαπολιτισμικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης
- τις πεπαλαιωμένες σχολικές υποδομές, τα απαρχαιωμένα προγράμματα σπουδών και βιβλία.
Πρόκειται για μια πολιτική που μετατοπίζει όλες τις παθογένειες της εκπαίδευσης στις πλάτες των εκπαιδευτικών και, συνολικά, αποτελεί μια αντιλαϊκή κατεύθυνση που πλήττει τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών, ενισχύει τους ταξικούς φραγμούς και μετακυλίει οικονομικά βάρη στις οικογένειες.
Παράλληλα, η εφαρμογή της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ) έχει αποκλείσει χιλιάδες νέους και νέες από τα δημόσια Πανεπιστήμια, όχι μόνο δεν βελτίωσε την ποιότητα των σπουδών, αλλά οδήγησε σε δραστική μείωση των εισακτέων -ιδίως στα περιφερειακά τμήματα και ώθησε ένα μέρος αυτών των νέων στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση νομοθέτησε την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων και την αυτόματη διαγραφή χιλιάδων φοιτητών, ενισχύοντας την πελατεία των ιδιωτικών κολλεγίων και των μη κρατικών πανεπιστημίων. Παράλληλα, με την εξαγγελθείσα συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16 επιχειρείται περαιτέρω εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης. Το μήνυμα είναι σαφές: όσο δυσκολεύει η πρόσβαση στο δημόσιο πανεπιστήμιο , τόσο διευρύνεται ο χώρος για ιδωτικές «εναλλακτικές».Το παράδειγμα της Ιατρικής είναι αποκαλυπτικό : με 19.000 μόρια εισάγεσαι στην Αθήνα, ενώ με 11,98 στα 20 και αρκετές χιλιάδες ευρώ τον χρόνο μπορεί κάποιος να γίνει γιατρός στην Κύπρο.
Η συζήτηση για το Εθνικό Απολυτήριο στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής
Η Υπουργός Παιδείας ανακοίνωσε πριν από μέρες την έναρξη του «εθνικού διαλόγου» για το Εθνικό Απολυτήριο, ο οποίος θα διαρκέσει εννέα μήνες και θα ολοκληρωθεί, σύμφωνα με τις δηλώσεις της (ΕΡΤ, 27-01-2026), στα τέλη Νοεμβρίου. Ανέφερε ότι στόχος είναι η ενίσχυση του ρόλου του Λυκείου και η διαμόρφωση ενός πιο ολοκληρωμένου συστήματος αξιολόγησης, με συνυπολογισμό βαθμών από περισσότερες τάξεις, καθώς και με ασφαλιστικές δικλείδες για περιορισμό των αποκλίσεων προφορικού–γραπτού. Στο τραπέζι βρίσκονται προτάσεις όπως:
• δημιουργία Εθνικής Αρχής Εξετάσεων
• συγκρότηση Εθνικού Σώματος Βαθμολογητών
• περαιτέρω ψηφιοποίηση των γραπτών
• αναβάθμιση της Τράπεζας Θεμάτων
Η εφαρμογή προγραμματίζεται για μετά από το 2027–2028, αρχίζοντας από την Α’ Λυκείου. Δηλαδή πρόκειται να επηρεάσει τους μαθητές που φοιτούν σήμερα στη Β ΄Γυμνασίου και έπειτα.
Παρά τις προσχηματικές αναφορές σε « εθνικό διάλογο», οι βασικές κατευθύνσεις αποτελούν προειλημμένες αποφάσεις. Το έχουμε ξαναδεί: ΕΒΕ, αξιολόγηση σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών, Επαγγελματική Εκπαίδευση, ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, Πρότυπα και Ωνάσεια — όλα προχώρησαν με μηδενικό διάλογο και προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και αντιπαιδαγωγικές συνέπειες.
Πίσω από τις επικοινωνιακές διακηρύξεις για «αναβάθμιση» και «απαλλαγή από το άγχος», προκύπτει ξεκάθαρα ότι όχι μόνο οι πανελλαδικές εξετάσεις δεν καταργούνται, αλλά ούτε βελτιώνεται η ποιότητα της εκπαίδευσης . Αντίθετα:
- Οι πανελλαδικού τύπου εξετάσεις επεκτείνονται και στις τρεις τάξεις του Λυκείου
- Το Εθνικό Απολυτήριο θα συνυπολογίζει τους βαθμούς και των τριών τάξεων του Λυκείου για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, παράλληλα με τους βαθμούς των πανελλαδικών
- Αυξάνονται οι γραπτές εξετάσεις
- Ενισχύεται η Τράπεζα Θεμάτων με 100 τοις 100 της επιλογής όλων των θεμάτων από αυτή μέσω κλήρωσης.
- Αποκλείονται οι εκπαιδευτικοί από την επιλογή των θεμάτων. Έτσι αγνοούνται ο ρυθμός της τάξης, οι αδυναμίες των μαθητών και οι ιδιαιτερότητες κάθε σχολείου και τμήματος.
- Το Λύκειο μετατρέπεται σε διαρκές εξεταστικό φίλτρο από την Ά έως τη Γ΄ τάξη
- Αυξάνονται οι ταξικοί φραγμοί για προαγωγή μεταξύ των τάξεων, αποφοίτηση και εισαγωγή στα ΑΕΙ
- Ανοίγει νέο κύμα ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης
Πρόκειται για τη δεύτερη απόπειρα συρρίκνωσης του Λυκείου μετά το σύστημα Αρσένη (1997), που επίσης κατέρρευσε μετά από έντονες αντιδράσεις.
Βασικές συνέπειες του νέου συστήματος εισαγωγής:
• Μετατροπή του Λυκείου σε συνεχές εξεταστικό σύστημα.
Με πανελλαδικού τύπου εξετάσεις από την Α’ έως τη Γ’ τάξη η κάθε τάξη του Λυκείου γίνεται εξεταστικό φίλτρο. Έτσι, αυξάνεται η πίεση από την Α’ Λυκείου, βαθαίνουν οι ανισότητες ανάμεσα σε σχολεία και περιοχές και μεγαλώνει ο κίνδυνος επανάληψης τάξης και πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου. Επίσης, προωθείται ένα οριζόντιο σύστημα εξετάσεων χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψη οι ιδιαιτερότητες η ανομοιογένεια του μαθητικού πληθυσμού και ιδιαίτερες μαθησιακές ανάγκες των μαθητών/-τριών των ειδικών και διαπολιτισμικών σχολείων.
• Ενίσχυση της παπαγαλίας, της βαθμοθηρίας. Περιορισμός της ουσιαστικής μάθησης και της κριτικής σκέψης.
Όταν ο βαθμός κάθε τάξης μετρά για την τελική πρόσβαση, η διδασκαλία προσανατολίζεται αποκλειστικά στις εξετάσεις, το σχολείο απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τον μορφωτικό του ρόλο. Κατά συνέπεια, προκρίνεται μόνο η παπαγαλία και η βαθμοθηρία, περιορίζονται η εμβάθυνση, η κριτική σκέψη, οι δημιουργικές εργασίες και η συνεργατική μάθηση, ενώ με τη γενίκευση των εξετάσεων αγνοούνται ο ρυθμός της τάξης, οι αδυναμίες των μαθητών και οι ιδιαιτερότητες κάθε σχολείου και τμήματος. Αφυδατώνεται το Λύκειο από τον παιδαγωγικό του ρόλο και την ουσιαστική μόρφωση και ενισχύει μια εκπαιδευτική διαδικασία επικεντρωμένη σε «στεγνούς» διδακτικούς στόχους.
• Ακύρωση του παιδαγωγικού ρόλου του εκπαιδευτικού.
Σε αυτές τις συνθήκες ακυρώνεται και ο ρόλος του εκπαιδευτικού της τάξης. Η παιδαγωγική κρίση αντικαθίσταται από προκαθορισμένα θέματα και μηχανιστικές διαδικασίες, το σχολείο χάνει τον ζωντανό του χαρακτήρα και προσαρμόζεται πλήρως στη λογική της επίδοσης και της κατάταξης.
• Ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις στα παιδιά.
Μία τέτοια εξέλιξη θα προκαλέσει γενίκευση του άγχους και του ανταγωνιστικού κλίματος στο σύνολο των τάξεων του λυκείου, με προφανείς ψυχοκοινωνικές συνέπειες στα παιδιά.
• Περισσότερες εξετάσεις οδηγούν σε έκρηξη των φροντιστηρίων και αυξημένο οικονομικό κόστος για τις οικογένειες.
Είναι προφανές ότι όσο το σχολείο γίνεται πιο εξεταστικοκεντρικό, τόσο μεγαλώνει η αγορά των φροντιστηρίων και των ιδιαίτερων. Αυτό βαραίνει πρώτα τις λαϊκές οικογένειες, που ήδη πιέζονται από το κόστος στέγης, ενέργειας, μετακίνησης και βασικών αγαθών. Ήδη, η εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων, σύμφωνα και με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οδήγησε στη ραγδαία αύξηση των οικογενειακών δαπανών για παραπαιδεία τα προηγούμενα χρόνια, όπως ακριβώς προειδοποιούσαμε.
Περισσότερες εξετάσεις σημαίνουν περισσότερους αποκλεισμούς και αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Αυξάνεται ο κίνδυνος επανάληψης τάξης, υποχρεωτικής αλλαγής διαδρομής ή εγκατάλειψης του σχολείου. Πλήττει ιδιαίτερα μαθητές/-τριες και λαϊκές οικογένειες που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την εξωσχολική προετοιμασία, που ζουν σε περιοχές με λιγότερες υποδομές και στήριξη, καθώς και μαθητές/τριες με μαθησιακές δυσκολίες, τις οποίες το σχολείο οφείλει να καλύπτει (με ενισχυτική διδασκαλία, ειδική αγωγή και μικρότερα τμήματα) και όχι να τιμωρεί.
Η εποπτεία των εξετάσεων ανατίθεται σε ειδικό εξωτερικό σώμα αξιολογητών. Έτσι επιδιώκεται η παντελής μετατροπή της εκπαιδευτικής μορφωτικής παιδαγωγικής διαδικασίας σε έναν αποστεωμένο, άτεγκτο μηχανισμό εξεταστικής αξιολόγησης – αποκλεισμού των ταξικά πιο αδύναμων.
• Ενίσχυση της κατηγοριοποίησης σχολείων και μαθητών μέσω πολλαπλών τρόπων πρόσβασης (Εθνικό Απολυτήριο, Πανελλαδικές 4 μαθημάτων, IB, υβριδικά συστήματα).
• Καθιέρωση βάσης του 10 για απόκτηση απολυτηρίου και συμμετοχή στις Πανελλαδικές. θα είναι ένας ακόμα “κόφτης” που επανέρχεται, στη θέση της ΕΒΕ που οδήγησε χιλιάδες μαθητών εκτός δημοσίων σχολών και εξώθησε ένα μέρος τους στα ιδιωτικά κολλέγια και ιδιωτικές σχολές.
Οι αλλαγές αυτές δεν έρχονται τυχαία.
Όσο δυσκολεύει η πρόσβαση στα δημόσια ΑΕΙ, τόσο διευρύνεται το πεδίο για τις δομές κατάρτισης και επαγγελματικής εκπαίδευσης εξυπηρετώντας την ανάγκη της αγοράς για φθηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό.
- Οι αλλαγές αυτές συνδέονται με το Εθνικό σχέδιο για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της παραβατικότητας ανηλίκων που παρουσιάστηκε τον Μάιο του 2025, όπου ανακοινώθηκε η πρόθεση δημιουργίας 10 τεχνικών Γυμνασίων προωθώντας έτσι μια λογική πρόωρου διαχωρισμού μαθητών, εκπαιδευτικού στιγματισμού τους και ταξικής κατηγοριοποίησής τους. Η κυβέρνηση λέει ότι το μέτρο είναι «προαιρετικό», όμως στην πράξη, όταν οι κοινωνικές ανισότητες είναι τόσο έντονες, αυτή η «επιλογή» γίνεται σχεδόν μονόδρομος για τα παιδιά που έχουν λιγότερες ευκαιρίες. Το σχολείο οφείλει να ενσωματώνει και να στηρίζει, όχι να διαχωρίζει και να στιγματοποιεί.
Η διεθνής εμπειρία (Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία) αποδεικνύει ότι σε χώρες όπου εφαρμόζονται αντίστοιχα συστήματα «εθνικού απολυτηρίου ή εθνικών εξετάσεων» για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια:
αύξησαν τις εκπαιδευτικές ανισότητες.
ενίσχυσαν την ιδιωτική δαπάνη για φροντιστηριακή ενίσχυση.
δεν έλυσαν κανένα διαρθρωτικό δομικό πρόβλημα των σχολείων .
Ταυτόχρονα, υπάρχει αρνητική πείρα ενός τέτοιου σχεδιασμού και από τη δική μας χώρα .
Το «Εθνικό Απολυτήριο» δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Επανέρχεται μετά από 30 περίπου χρόνια (νόμος Αρσένη 1997) ως στρατηγική επιλογή, γιατί υπηρετεί τον ίδιο στόχο: να μετατραπεί το Λύκειο σε εργαλείο ταξικής επιλογής και διαφοροποίησης.
Στην ίδια κατεύθυνση άλλωστε εντάσσεται και η λεγόμενη «αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών, βασικός πυλώνας των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων με σαφή στόχο την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Η αντίδραση της κοινωνίας απέναντι σε αντίστοιχες εκπαιδευτικές πολιτικές στο παρελθόν υπήρξε καθολική και αυτές οι πολιτικές έμειναν στα χαρτιά.
Από τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι:
ότι το νέο σύστημα είναι αντιεκπαιδευτικό, φίλτρο ταξικού διαχωρισμού των νέων ανθρώπων από την πιο μικρή, ευαίσθητη εφηβική ηλικία.
ότι η συζήτηση για το «Εθνικό Απολυτήριο» δεν αφορά απλά τον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ, αλλά το ίδιο το περιεχόμενο και τον ρόλο της Εκπαίδευσης. Αν θα είναι χώρος ολόπλευρης μόρφωσης και μορφωτικό δικαίωμα για όλα τα παιδιά, ή σκληρός μηχανισμός διαρκούς κατηγοριοποίησης και αποκλεισμού των μαθητών/τριών.
Το πραγματικό διακύβευμα
- Δεν είναι απλώς πώς θα διαμορφωθεί ένα απολυτήριο.
- Είναι ποιο σχολείο θέλουμε.
- Είναι ποιες γνώσεις θεωρούμε κοινωνικά χρήσιμες.
- Είναι ποια παιδιά θα έχουν πραγματικά πρόσβαση στο μέλλον.
Θέσεις και Διεκδικήσεις του εκπαιδευτικού κινήματος
Σε καμία περίπτωση δεν υπερασπιζόμαστε «το παλιό» σύστημα. Η μόρφωση αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα και η εκπαιδευτική πολιτική οφείλει να το διασφαλίζει για όλα τα παιδιά, χωρίς νέους φραγμούς.
Οποιαδήποτε αλλαγή ή μεταρρύθμιση στο εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να στηρίζεται σε μία συνεκτική , ολιστική προσέγγιση που θα ξεκινά από την προσχολική αγωγή και θα διατρέχει όλες τις βαθμίδες, αντί να περιορίζεται αποσπασματικά–μόνο στον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Χρειαζόμαστε ένα σχολείο που δεν ασκεί ασφυκτική πίεση, ούτε συνθλίβει μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς, αλλά ένα σχολείο μαθητοκεντρικό και ανοικτό στην κοινωνία. Ένα σχολείο που να αγκαλιάζει και να ενσωματώνει όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς, και να καλλιεργεί την ολόπλευρη μόρφωση και ανάπτυξη τους και την ισότιμη συμμετοχή τους. Ένα σχολείο που να αποτελεί μία ζωντανή συνεργατική κοινότητα μάθησης και δημιουργίας και όχι ένα αποστεωμένο εξεταστικό κέντρο που περιορίζεται στη στείρα αναπαραγωγή γνώσεων.
Η δική μας πρόταση: αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου, το Λύκειο πρέπει να έχει πρωτίστως μορφωτικό ρόλο. Η ποιότητα δεν διασφαλίζεται με περισσότερες εξετάσεις, αλλά με καλύτερες συνθήκες μάθησης, πρόσβαση στα ΑΕΙ με λιγότερους φραγμούς.
Η ουσιαστική και ποιοτική αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου μπορεί να επέλθει μόνο με:
- Προγράμματα σπουδών και βιβλία που υπηρετούν τη γνώση, την κατανόηση και την κριτική σκέψη, όχι την παπαγαλία. Χρόνος για εμπέδωση, εργαστηριακή δουλειά, εργασίες, πολιτιστικές και κοινωνικές δράσεις.
- Μόνιμοι διορισμοί, σταθερό προσωπικό, ενισχυτική διδασκαλία μέσα στο σχολείο, ειδική αγωγή και ψυχοκοινωνική στήριξη.
- Μείωση των μαθητών/τριων ανά τάξη. 20 μαθητές στα μαθήματα γενικής παιδεία και 15 στην κατεύθυνση. Σύγχρονες υποδομές, εργαστήρια, βιβλιοθήκες.
- Κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων και της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής
- Απεριόριστη δυνατότητα πολλαπλών επιλογών προτίμησης.
- Κατοχύρωση βαθμολογίας των μαθημάτων και για τις επόμενες χρονιές.
- Λειτουργία της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης και της Ενισχυτικής Διδασκαλίας.
- Ουσιαστική αναβάθμιση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης με σύγχρονα εργαστήρια, ειδικότητες με επιστημονική βάση και δικαίωμα συνέχισης σπουδών. Κατάργηση του απαράδεκτου μέτρου των Επαγγελματικών Σχολών Κατάρτισης που αποσχολειοποιεί τα παιδιά από τα 15 τους χρόνια και στα στέλνει βορά στα νύχια της εργοδοσίας.
Για μας ο «Εθνικός διάλογος» είναι προσχηματικός. Είναι ειλημμένες αποφάσεις με ζητούμενη την κοινωνική συναίνεση για αυτό δεν θα τον νομιμοποιήσουμε. Το σχολείο είναι δημόσιο αγαθό και το μέλλον των παιδιών δεν μπορεί να εξαρτάται από το εισόδημα, τον τόπο κατοικίας ή την πρόσβαση σε ιδιωτικούς μηχανισμούς στήριξης. Αν θέλουμε ένα Λύκειο που μορφώνει και δεν εξοντώνει, ένα πανεπιστήμιο που παράγει γνώση και όχι κέρδη, τότε οφείλουμε να υπερασπιστούμε τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης
Επίσης η διορισμένη επιτροπή των 106 «ειδικών» του εθνικού διαλόγου, ενδεδυμένη με τον μανδύα της επιστημονικής εγκυρότητας και της υπερκομματικότητας δεν είναι τυχαία: ανάμεσά τους είναι μεγαλομέτοχος μεγάλου φροντιστηρίου,42 πανεπιστημιακοί-5 ομότιμοι και 11 προέρχονται από τον χώρος της Πρωτοβάθμιας και Προσχολικής Εκπαίδευσης. Το 30.2% ή 32 από τα 106 μέλη προέρχονται από την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, ποσοστό ιδιαίτερα υψηλό για Επιτροπή που έχει ως αντικείμενό της το Λύκειο και το Εθνικό Απολυτήριο. Μόνο 5 διευθυντές σχολείων κανένας από Λύκειο . Συμμετοχή 2 Γενικών Διευθυντών Διευθύνσεων και 2 περιφερειακών διευθυντών.Συμμετοχή συνταξιούχων εκπαιδευτικών και στελεχών εκπαίδευσης . Ισχνή η παρουσία των ενεργών εκπαιδευτικών της τάξης. Απουσία γονέων και μαθητών/-τριών. Οι οικονομικές απολαβές της (1000 ευρώ σε κάθε μέλος για 20 συνεδριάσεις, ενώ την ίδια ώρα λεφτά δεν υπάρχουν για μισθούς και υποδομές), η υπερκομματικότητα «στα λόγια» και η παρουσία εκπροσώπων των ιδιωτικών σχολείων και των φροντιστηρίων αποκαλύπτουν τον πραγματικό στόχο: τη νομιμοποίηση προαποφασισμένων επιλογών.
Το δίλημμα είναι σαφές
Σχολείο για όλους ή σχολείο για λίγους;
Πανεπιστήμιο δημόσιο ή πανεπιστήμιο–εμπόρευμα;
Το πραγματικά «εθνικό» στην εκπαίδευση δεν είναι ο τίτλος ενός απολυτηρίου.
Είναι η ισότητα ευκαιριών και η ποιότητα της μόρφωσης που παρέχεται σε όλα τα παιδιά.
Γι’ αυτό καλούμε μαθητές/-τριες, εκπαιδευτικούς και γονείς σε κοινή δράση, ώστε να μπλοκάρουμε το αντιεκπαιδευτικό, αντιλαϊκό και αντιπαιδαγωγικό Εθνικό Απολυτήριο.
Άρθρο της Ελένης Μάμαλη,
εκπαιδευτικός, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας, εκλεγμένη με την παράταξη των Συνεργαζόμενων Εκπαιδευτικών Κινήσεων.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
