Χρήστος Κάτσικας Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που αφήνουν αποτύπωμα στην τάξη. Και υπάρχουν εκείνοι που συνεχίζουν να αφήνουν αποτύπωμα και όταν η κιμωλία έχει πια ακουμπήσει για τελευταία φορά στον πίνακα.
Στο Γενικό Λύκειο Αγριάς, το όνομα του Θρασύβουλου Μαχαίρα δεν συνδέεται μόνο με εξισώσεις, νόμους και διαγράμματα. Συνδέεται με μια στάση ζωής. Ο επί 24 χρόνια φυσικός του σχολείου, σήμερα συνταξιούχος, συνεχίζει να υπηρετεί τη δημόσια εκπαίδευση με έναν τρόπο που υπερβαίνει τα όρια της διδασκαλίας.
Γράφει βιβλία. Και τα έσοδα τα διαθέτει για τη στήριξη οικονομικά ευάλωτων οικογενειών μαθητών του σχολείου.
Όχι συμβολικά. Ουσιαστικά.
Η επιστήμη ως ευθύνη
Όπως σημειώνει η Ελένη Χάνου στον «Ταχυρόδρομο» της Μαγνησίας, το νέο του βιβλίο, με τίτλο «Μέλαν σώμα – Νόμος του Planck», δεν είναι μια απλή συγγραφική απόπειρα. Είναι καρπός βαθιάς επιστημονικής ενασχόλησης και παιδαγωγικής αγωνίας.
Όπως επισημαίνει, το σχολικό βιβλίο παρουσιάζει ελλείψεις και αναχρονισμούς. «Δεν μπορείς να στριμώξεις τα παιδιά του 21ου αιώνα σε γνώσεις του προηγούμενου αιώνα», τονίζει.
Η φράση αυτή δεν είναι απλώς επιστημονική κριτική. Είναι παιδαγωγική θέση. Υποδηλώνει την πεποίθηση ότι η γνώση δεν πρέπει να ακολουθεί παθητικά τον χρόνο, αλλά να τον συνοδεύει.
Το βιβλίο του απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς, μαθητές της Γ’ Λυκείου που διδάσκονται κβαντική φυσική, ακόμη και σε φοιτητές. Πρόκειται για ένα επιστημονικό έργο με εξειδικευμένο περιεχόμενο, σχεδιασμένο να καλύψει κενά και να λειτουργήσει ως ουσιαστικό εργαλείο.
Όταν η συγγραφή γίνεται πράξη αλληλεγγύης
Η πιο φωτεινή διάσταση, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο των βιβλίων. Βρίσκεται στον τρόπο διάθεσής τους.
Ο Θρασύβουλος Μαχαίρας αναλαμβάνει ο ίδιος όλα τα έξοδα έκδοσης. Τα βιβλία προσφέρονται σε όσους επιθυμούν να τα αποκτήσουν, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά. Δεν κρατά ούτε ένα ευρώ.
Όλα τα έσοδα κατευθύνονται σε οικογένειες μαθητών του ΓΕΛ Αγριάς που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες.
Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση συχνά συζητείται με όρους δεικτών και αποδόσεων, αυτή η πράξη υπενθυμίζει κάτι θεμελιώδες: το σχολείο είναι κοινότητα. Και η κοινότητα στηρίζεται.
«Ήμουν ένας δημόσιος υπάλληλος και πλέον ένας συνταξιούχος που λαμβάνω τη σύνταξή μου. Είχα την τιμή να υπηρετήσω το αγαθό που λέγεται δημόσια παιδεία. Και είναι τιμή μου που μπορώ ακόμη να προσφέρω», αναφέρει.
Η φράση αυτή συμπυκνώνει μια ολόκληρη φιλοσοφία.
Η παρακαταθήκη ενός δασκάλου
Σε μια κοινωνία που συχνά αναζητά πρότυπα, η ιστορία αυτή δεν χρειάζεται υπερβολές. Είναι απλή. Καθαρή. Ανθρώπινη.
Ένας εκπαιδευτικός που δεν περιορίζεται στο «έκανα το καθήκον μου».
Που δεν αντιλαμβάνεται τη συνταξιοδότηση ως αποχώρηση από την αποστολή του.
Που μετατρέπει τη γνώση σε εργαλείο κοινωνικής ευθύνης.
Η φυσική, επιστήμη του φωτός, της ενέργειας και των νόμων που διέπουν το σύμπαν, γίνεται εδώ κάτι ακόμη: πράξη αλληλεγγύης.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μάθημα που αφήνει πίσω του.
Ότι η εκπαίδευση δεν εξαντλείται στην τάξη. Ότι ο δάσκαλος δεν σταματά να διδάσκει όταν κλείσει το βιβλίο. Και ότι η γνώση, όταν συνδέεται με την προσφορά, φωτίζει πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε τύπο ή εξίσωση.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
