Τρεις Ιεράρχες, οι προστάτες άγιοι εκπαιδευτικών και μαθητών, αλλά και όσων εμπλέκονται με κάποιο τρόπο στην διαδικασία αγωγής και εκπαίδευσης της νέας γενιάς, μιας γενιάς που καλείται να μεγαλώσει σε μια εποχή και σε μια κοινωνία που κυριαρχείται από τεχνολογικά επιτεύγματα αλλά και αρκετή μοναξιά, αβεβαιότητα, ανασφάλεια και βία… Και οι Τρεις Ιεράρχες; Τι ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν, τι ιδανικά να εμπνεύσουν σε μια εκπαιδευτική πραγματικότητα αλλά και σε μια σχολική καθημερινότητα που την σημαδεύει το άγχος, ο ανταγωνισμός, ενδεχομένως η αδικία και ενίοτε η απώλεια που μπορεί να βιώνει κάθε μαθητής, κάθε δάσκαλος ή καθηγητής στην προσωπική του ζωή; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι δύσκολη αλλά όχι ανέφικτη και πολλές φορές προέρχεται από την ίδια την εκπαιδευτική πραγματικότητα, από τους ίδιους τους μαθητές και καθηγητές που την βιώνουν και που μπορούν να την μετασχηματίζουν προς όποια κατεύθυνση θέλουν όταν έχουν κέφι, διάθεση, μεράκι και όρεξη για δημιουργία και συνεργασία.
Παραμονές της εορτής των Τριών Ιεραρχών και στην αυλή του σχολείου γίνεται ένα πρωτότυπο γύρισμα με θέμα την φιλία ή καλύτερα την αποστροφή και την απομόνωση που μπορεί να βιώσει κάποιος ακόμα και μέσα στην πολύβουη κυψέλη του σχολείου. Δύο πρόσωπα, μία μαθήτρια και ένας καθηγητής βιώνουν -για τις ανάγκες της ταινίας- την αποδοκιμασία ή την απόρριψη από συμμαθητές και συναδέλφους κατά περίπτωση. Δεν έχει σημασία η ηλικία, δεν έχει σημασία η ιδιότητα, δεν έχει σημασία η θέση. Για τις ανάγκες του γυρίσματος στήνεται ένα ολόκληρο σκηνικό όπου και οι δύο «πρωταγωνιστές» βιώνουν την μη αποδοχή από τους άλλους. Τελευταίο τους καταφύγιο η μεγάλη εικόνα των Τριών Ιεραρχών που κοσμεί έναν τοίχο της Βιβλιοθήκης του σχολείου. Λίγες στιγμές περισυλλογής, λίγες στιγμές εναπόθεσης του βάρους της απόρριψης στο βλέμμα των αγίων και έρχεται μια μεγάλη αγκαλιά από συμμαθητές ή συναδέλφους για να εξαλείψει όλα τα προηγούμενα δυσάρεστα συναισθήματα. Το χαμόγελο επιστρέφει στα πρόσωπα των «πρωταγωνιστών» κάτω από το σοβαρό βλέμμα των αγίων της εικόνας, των αγίων όμως που μίλησαν, που δίδαξαν με την ζωή και με τον λόγο τους την αξία της φιλίας, την αγάπη, την βοήθεια στον συνάνθρωπο, την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και τελικά την θυσία από αγάπη για το καλό των άλλων. «Σπείρε ευγένεια αν θέλεις να θερίσεις φιλία», έλεγε ο Μέγας Βασίλειος, Σπείρε ενδιαφέρον και έμπνευση, αν θες να θερίσεις συνεργασία, δημιουργία, ομαδικό πνεύμα, συλλογικότητα, θα συμπληρώναμε εμείς.
Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές δεν χρειάζονται λόγια παρά μόνο μια εικόνα για να εμπνεύσει κανείς την ομόνοια, την σύμπνοια, την αποδοχή και την συνεργασία. Φτάνει δηλαδή μια εικόνα σε έναν τοίχο, μια σκηνή σε ένα γύρισμα, ένα στιγμιότυπο σε μια ταινία για να «μιλήσει» κάποιος με πειστικότητα για το θαύμα της αγάπης αλλά και το θαύμα της ύπαρξης υγιών προτύπων, όπως ήταν οι Τρεις Ιεράρχες. Θα αναρωτιόταν κανείς αν μπορεί το παράδειγμα ανθρώπων που έζησαν αιώνες πριν να διατρέξει τον χρόνο και να φτάσει επίκαιρο και διαχρονικό μέχρι σήμερα. Στην περίπτωση των Τριών Ιεραρχών μάλλον κάτι τέτοιο ισχύει και μάλλον κάτι τέτοιο εμπνέει, αν κρίνουμε από την ανταπόκριση που βρήκε το παράδειγμά τους σε μια αυλή σχολείου στην πιο αβέβαιη και μεταφυσικά ανερμάτιστη εποχή. Το παράδειγμα των αγίων έφερε ένα γύρισμα και το γύρισμα μια ταινία και η ταινία ένα σαφές μήνυμα, ότι οι άνθρωποι πρέπει και μπορούν ακόμα να αγκαλιάζονται δείχνοντας ο ένας στον άλλο την παρουσία αλλά και την συμπαράστασή τους. Τρεις Ιεράρχες, λοιπόν, και… έχουμε γύρισμα, έχουμε έμπνευση, έχουμε αλληλοϋποστήριξη και αγάπη τελικά να προσφέρουμε στους γύρω μας.
*Φιλόλογος
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
