Νίκος Τσούλιας Δεν είναι μόνο οικονομική η σημερινή κρίση. Είναι κρίση πολιτική - και αυτό εύκολα διαφαίνεται από τη διαρκή αποδόμηση του κράτους δικαίου, από τα αντιδημοκρατικά και καθεστωτικά μέτρα – που ήδη επισημάνθηκαν και από το Ευρωκοινοβούλιο -, από το έλλειμμα του κοινωνικού διαλόγου.
Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας έχει μια συγκεκριμένη τακτική, που απαξιώνει την έννοια του κοινωνικού διαλόγου και επιμένει σταθερά σε μια λογική επιβολής της όποιας δικής της πρότασης για τις θεσμικές αλλαγές στην εκπαίδευση. Με αυτό τον τρόπο δεν επιδεικνύει απλά και μόνο μια νοοτροπία αυταρχισμού, αλλά παράλληλα ακυρώνει κάθε απόπειρα συναίνεσης και εθνικού σχεδιασμού.
Εδώ οφείλω να ανοίξω μια παρένθεση. Σε προηγούμενες περιόδους ο διάλογος μεταξύ πολιτείας και κοινωνικών φορέων ήταν δεδομένος. Ακόμα και σε εποχές συγκρούσεων και απεργιών, για παράδειγμα επί περιόδου Υπουργίας του κ. Αρσένη – στην οποία είχαμε και τη μεγαλύτερη απεργία των καθηγητών στην ιστορία της εκπαίδευσης –, γινόταν διάλογος και επί των επιλογών του Υπουργείου και επί των λειτουργικών προβλημάτων των σχολείων και επί της υλοποίησης των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Κλείνει η παρένθεση.
Υπάρχει παράλληλα και κάτι ακόμα. Αυτή η επίδειξη επιβολής αποκαλύπτει τη γύμνια της δήθεν εκσυγχρονιστικής πολιτικής της κυβέρνησης της Ν.Δ., η οποία στην ουσία αποσκοπεί σε δύο βασικούς στόχους: α) την εμπορευματοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης και β) την ουσιαστική εγκατάλειψη των δημόσιων σχολείων και πανεπιστημίων.
Ας δούμε απλά και μόνο κάποια νομοθετήματα στην παιδεία. Ο νόμος Κεραμέως για την ανώτατη εκπαίδευση είχε ως κύρια στοιχεία της την ενίσχυση των κολεγίων, τον συγκεντρωτικό τρόπο στη διοίκηση των πανεπιστημίων και την πανεπιστημιακή αστυνομία. Ποια ήταν η συνέχεια;
Τα κολέγια λειτουργούν χωρίς καμιά εποπτεία από το Υπουργείο Παιδείας και υπάρχουν ακόμα και παραδείγματα παρανομίας εξαπατώντας τους σπουδαστές. Ο τρόπος εκλογής των πρυτανικών αρχών – πέραν του συγκεντρωτικού μοντέλου – όχι μόνο δεν είχε λειτουργικότητα αλλά επιπρόσθετα στόμωσε τις σχετικές διαδικασίες προκαλώντας σοβαρά προβλήματα. Και η περιβόητη Πανεπιστημιακή Αστυνομία, που τη διαλαλούσαν σαν την οριστική λύση στα προβλήματα παρανομίας στα ανώτατα ιδρύματα, είναι ένα απλό φάντασμα.
Πλήρης αποτυχία στα δύο τελευταία αλλά νεοφιλελεύθερη επιτυχία στα κολέγια με την εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των 3ετών σπουδών τους με εκείνα των πανεπιστημιακών πτυχίων των 4ετών και 5 ετών σπουδών τους!
Κάτι ανάλογο έγινε με τον τελευταίο νόμο του κ. Πιερρακάκη για την Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση. Εδώ προκάλεσε μείξη των δύο θεσμών και επέκταση της Κατάρτισης σε βάρος της Επαγγελματικής Εκπαίδευση.μΤαυτόχρονα εισήγαγε και μια θεσμικού χαρακτήρα πολιτική ανισοτήτων, αφού η ίδρυση των Κέντρων Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης δεν καλύπτει όλη τη χώρα αφήνοντας την περιφέρεια χωρίς τις σχετικές δομές. Το ερώτημα «που θα πηγαίνουν τα παιδιά των μη μεγάλων αστικών περιοχών» δεν απασχόλησε τον Υπουργό.
Το έλλειμμα διαλόγου με την εκ τούτου απαξίωση των κοινωνικών και εκπαιδευτικών φορέων και η αντιδημοκρατική πολιτική της επιβολής πλήττουν την έννοια της παιδείας στον πιο βαθύ πυρήνα της. Γιατί η παιδεία σε κάθε της έκφραση – από τη διδασκαλία στη σχολική αίθουσα μέχρι τον οραματικό της λόγο για τη μόρφωση και την εθνική της αποστολή- τον διάλογο έχει ως βασικό πεδίο αναφοράς.
Υπάρχει το πιο κρίσιμο ερώτημα. Όταν όλες οι χώρες προχωρούν σε εθνικές πολιτικές γενικού ανασχεδιασμού της δημόσιας εκπαίδευσης για την εισαγωγή της στις αναδυόμενες Κοινωνίες της Γνώσης και της Μάθησης, το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας θα δέχεται πολιτικές αντιμεταρρύθμισης και εμπορευματοποίησης;
* Γραμματέας του Τομέα Παιδείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Τι συμβαίνει στα παιδιά μας; Η μεγάλη δημόσια συζήτηση στο Δημαρχείο Βούλας στις 3 Μαρτίου
Αυτό είναι το πιο υγιεινό ψάρι στον κόσμο: Ξεπερνά τον σολομό στη διατροφική κατάταξη
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
