Κύριε Γαβρόγλου, ακούς; Κραυγή αγωνίας ενός αναπληρωτή μουσικού
Του αναπληρωτή μουσικού Σάββα Παυλίδη

Σήμερα, για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια, επιστρέφοντας το μεσημέρι στην Θεσσαλονίκη, από το σχολείο που εργαζόμαστε στην Κατερίνη, κινδυνεύσαμε σοβαρά να πάθουμε ατύχημα.

Τις προηγούμενες φορές πετύχαμε άνθρωπο να οδηγεί ανάποδα πάνω στην Εθνική, άλλη φορά αυτοκίνητο σταματημένο πάνω στην Εθνική μετά από στροφή στην αριστερή νωριτερα λωρίδα κ.α.

Σήμερα κάποιος στον Περιφερειακό της Θεσσαλονίκης, μετά την έξοδο από την Εθνική, βρέθηκε να είναι αναποφάσιστος για το ποια πορεία θα ακολουθήσει, άρχισε να κάνει οχταρακια πάνω στον δρόμο, έκοψε απότομα ταχύτητα, έκανε όπισθεν και ύστερα δεν ήξερε σε ποια λωρίδα να συνεχίσει την πορεία του ή αν θα βγει από την έξοδο που προφανώς έχασε.

Άλλος έβρισε, άλλος έκανε τον σταυρό του, άλλος φώναξε κι ένας τελευταίος σκέφτηκε τι θα συνέβαινε αν το παρ’ ολίγον ατύχημα ΔΕΝ ήταν θανατηφόρο. Σας αφήνω να μαντεψετε ποιος ήμουν εγώ. Πέραν των άλλων προβλημάτων μας ως αναπληρωτές πολλοί από εμάς διανύουμε πολλά χιλιόμετρα καθημερινά για να κάνουμε την δουλειά που αγαπάμε τόσο πολύ. Ξοδεύοντας χρόνο και χρήμα, προσπαθώντας να χτίσουμε μια ζωή στην πόλη μας και ένα μέλλον για την εκπαίδευση και για τον εαυτό μας.

Δεν δικαιούμαστε φυσικά οδοιπορικά, ούτε μείωση φορολογίας για τα έξοδα μας.

Το ψυχολογικό όμως κόστος μετά από παρ’ ολιγον ατυχήματα, μπορεί άραγε να μετρηθεί κάπως; Μπορεί ίσως να αξιολογηθεί;

Μπορεί να “μετρήσει” στην προϋπηρεσία ή στην τοποθέτηση;

Όχι, τίποτα από αυτά τα πεζά δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα που ζουμε. Και δεν θα έπρεπε να έχει. Όπως δεν θα έπρεπε να μιλάμε για καθημερινές μετακινήσεις, γκρουπακια, αβεβαιότητα και περιοδική ανεργία. Πόσο μάλλον για κίνδυνο για την ζωή μας.

Κάποιος θα πει ότι είναι επιλογή μας.

Ότι μπορούμε να μετακομίσουμε.

Να αλλάξουμε επάγγελμα.

Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα αν το θέλουμε.

Να αλλάξουμε πόλη κι εποχή. Αν το επιτρέψουν οι συνθήκες. Αν γίνει σωστά.

Μπορούμε επίσης να σκύψουμε το κ κεφάλι και να πούμε ” Άλλη μια μέρα ήταν και πέρασε”.

Ή μπορούμε να διεκδικήσουμε ΑΜΕΣΑ μαζικους μόνιμους διορισμούς στην παιδεία. Πριν το σήμερα γίνει χθες και πριν το μέλλον γίνει θλιβερος απόηχος της ελπίδας μας. Πριν να χαθούμε. Σήμερα ήμουν τυχερός, ίσως εσύ να μην είσαι αύριο.

Σκέψου τι θέλεις για τον εαυτό σου και διεκδίκησε το.

best of network

σχετικά άρθρα