Alfavita Newsroom 
Τα 130 χρόνια θα συμπληρώσει το 2020, η μακρά παράδοση των συλλαλητηρίων της Πρωτομαγιάς στην Αυστρία, καθώς ήταν την 1η Μαίου του 1890 όταν πάνω από 100.000 άνθρωποι πραγματοποιούσαν στο "Πράτερ", το ξακουστό μέχρι σήμερα πάρκο και λούνα παρκ της Βιέννης, τη μεγαλύτερη μαζική συγκέντρωση που είχε γνωρίσει έως τότε η πρωτεύουσα της Μοναρχίας του Δούναβη.
Το "Πράτερ" θα φιλοξενούσε στο εξής κάθε χρόνο και μέχρι την κατάρρευση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας το 1918, αυτό το πρωτομαγιάτικο συλλαλητήριο των τότε Σοσιαλιστών (και από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μετονομασθέντων Σοσιαλδημοκρατών). Μετά την ίδρυση, την ίδια χρονιά, της Πρώτης Αυστριακής Δημοκρατίας, οι Σοσιαλιστές μεταθέτουν από το 1919 το συλλαλητήριο στη Πλατεία του Δημαρχείου.
Στις 29 Απριλίου του 1919 η Πρωτομαγιά ανακηρυσσόταν επίσημα αυστριακή εθνική εορτή, που όμως μερικά χρόνια αργότερα, το 1933, θα απαγορευόταν από το αυστροφασιστικό καθεστώς του χριστιανοκοινωνιστή καγκελάριου Ένγκελμπερτ Ντόλφους, ο οποίος ανακήρυξε την 1η Μαΐου ως "Ημέρα του Συντάγματος", δηλαδή του δικού του φασιστικού συντάγματος.
Στη συνέχεια, με την εισβολή τους στην Αυστρία και την προσάρτησή της στο γερμανοναζιστικό Τρίτο Ράιχ, οι ναζιστές κατακτητές μετέτρεψαν την αυστριακή Πρωτομαγιά σε "Ημέρα της γερμανικής εργασίας", που παρέμεινε έως την απελευθέρωση της χώρας το 1945, οπότε και επανέρχεται πάλι ως αυστριακή εθνική εορτή για να παραμείνει ως τέτοια μέχρι σήμερα.
Στην πρώτη, ελεύθερη πλέον Πρωτομαγιά της Δεύτερης Αυστριακής Δημοκρατίας το 1946, πάνω από 200.000 άνθρωποι συρρέουν από όλες τις περιοχές της πόλης στο συλλαλητήριο των Σοσιαλιστών στην Πλατεία του Δημαρχείου της Βιέννης, ενώ από το 1947 και μετά πραγματοποιείται και πάλι κάθε βράδυ της παραμονής της Πρωτομαγιάς η παραδοσιακή, ήδη προπολεμικά, πορεία-λαμπαδηφορία της Σοσιαλιστικής Νεολαίας.
Μέχρι σήμερα, την Πρωτομαγιά στην Αυστρία - για την οποία υπάρχει επίσημος σημαιοστολισμός δημοσίων, και όχι μόνον, κτιρίων, για τουλάχιστον ένα τριήμερο κυριαρχεί το μεγάλο συλλαλητήριο των Σοσιαλδημοκρατών στην τεράστια Πλατεία του Δημαρχείου της Βιέννης, με τη συμμετοχή, κατά μέσο όρο, να ανέρχεται σε 100.000, έχοντας ξεπεράσει πέρυσι τις 120.000.
Πρόκειται, όπως επισημαίνεται σχετικά, για τη "Γιορτή των εργαζομένων", στην οποία πραγματοποιούνται παραδοσιακά κάθε χρόνο, οι μεγαλύτερες στην Ευρώπη, πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, όπως επίσης πραγματοποιούνται, αλλά σε πολύ περιορισμένη ωστόσο έκταση, εκδηλώσεις και των άλλων πολιτικών κομμάτων.
Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες στο Πρωτομαγιάτικο συλλαλητήριο της Πλατείας του Δημαρχείου, εκπροσωπώντας τις τοπικές οργανώσεις, καταφτάνουν με πορεία, συνήθως με τη συνοδεία μουσικής, από τα 23 διαμερίσματα της Βιέννης, σε σημεία των οποίων έχουν συγκεντρωθεί από τις πρωινές ώρες, παρελαύνοντας στη συνέχεια προς την Πλατεία του Δημαρχείου.
Εκεί ακολουθούν οι ομιλίες της ηγεσίας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται σήμερα η αρχηγός του, και αρχηγός της αυστριακής αντιπολίτευσης, Παμέλα Ρέντι-Βάγκνερο, αλλά και ο δήμαρχος και κυβερνήτης του ομόσπονδου κρατιδίου της Βιέννης, ο Μίχαελ Λούντβιγκ.
Οι Σοσιαλδημοκράτες κυβερνούσαν στην Αυστρία με αυτοδυναμία και πλειοψηφία άνω του 50% μεταξύ 1970 και 1983, την περίοδο του ιστορικού καγκελάριου Μπρούνο Κράισκι, και στη συνέχεια ηγούνταν κυβερνήσεων συνασπισμού μέχρι τον Δεκέμβριο του 2017, με εξαίρεση την επταετία 2000-2006 που τη διακυβέρνηση της χώρας είχε ο συνασπισμός του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος με το ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων του Γεργκ Χάιντερ. Ένας παρόμοιος συνασπισμός αυτών των δύο κομμάτων επανήλθε -και βρίσκεται έως σήμερα στην εξουσία- από τον Δεκέμβριο του 2017, υπό τον καγκελάριο και αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος Σεμπάστιαν Κουρτς.
Τα τελευταία χρόνια, στις πρωτομαγιάτικες ομιλίες των σοσιαλδημοκρατών πολιτικών και των προσκείμενων ηγετών των συνδικάτων, κυριαρχούν κυρίως οι προειδοποιήσεις για την αυξανόμενη ανεργία στην Ευρώπη, οι διαβεβαιώσεις για τη συνέχιση των διεκδικήσεων για αξιοπρεπή και μόνιμη εργασία, για διασφάλιση των κατακτήσεων για τους εργαζόμενους έπειτα από πολύχρονους αγώνες.
Κυριαρχούν επίσης οι εκκλήσεις για την αντιμετώπιση της επελαύνουσας προς την εξουσία ακροδεξιάς και των νεοφασιστικών εξελίξεων, ενόψει και της προσφυγικής κρίσης, αλλά και οι συζητήσεις για δίκαιη κατανομή του πλούτου και τερματισμό της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού, όπως επίσης για τη διασφάλιση του μέλλοντος των εργαζομένων μέσα από δημόσιες επενδύσεις στην υγεία, την παιδεία, την έρευνα και την πολιτική απασχόλησης.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αποτελέσματα Κοινωνικού Τουρισμού: Όλη η λίστα όσων δικαιούνται Voucher
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
