Σε μια εποχή όπου οι λέξεις χάνουν την ποίησή τους και η καθημερινότητα υπακούει στους όρους «καλός καιρός» ή «ηλιοφάνεια», μια παλιά, σχεδόν ξεχασμένη λέξη έρχεται να θυμίσει ότι η γλώσσα μπορεί να περιγράψει τον κόσμο με τρόπο πολύ πιο ουσιαστικό. Η λέξη αυτή είναι «ευδία».
Από την αρχαιότητα με... ήλιο
Η ευδία δεν είναι μια απλή περιγραφή καιρικών συνθηκών. Είναι η λέξη που κάποτε χρησιμοποιούσε ο ποιητής για να μιλήσει για την καθαρότητα του ουρανού, τη γλυκύτητα του αέρα, την ηρεμία που φέρνει η απουσία της καταιγίδας. Προέρχεται από το αρχαίο επίθετο εὔδιος — σύνθεση του εὖ (καλά) και δῖος (καιρός) — και σήμαινε ακριβώς αυτό: ευνοϊκός, ήπιος καιρός.
Πέρα από τα δελτία καιρού
Σήμερα, ο όρος έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τη δημόσια χρήση. Τα δελτία καιρού δεν την προφέρουν πια· τη θέση της έχουν πάρει τεχνικοί όροι και απλουστευμένες φράσεις. Κι όμως, η ευδία κρύβει κάτι περισσότερο: είναι μια λέξη που δεν περιγράφει μόνο τον καιρό, αλλά μεταφέρει και ένα αίσθημα — γαλήνη, ηρεμία, καθαρότητα. Είναι το φως του ήλιου χωρίς την ένταση, το αεράκι χωρίς την αναστάτωση.
Μια λέξη-ανάσα
Η «ευδία» δεν είναι λέξη του παρελθόντος — είναι μια ευκαιρία να επανασυνδεθούμε με τον τρόπο που η ελληνική γλώσσα κάποτε έντυνε με λέξεις την καθημερινότητα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς φιλόλογος για να τη χρησιμοποιεί. Αρκεί να σηκώσει το βλέμμα σ’ έναν καθαρό φθινοπωρινό ουρανό και να πει, απλώς: σήμερα έχει ευδία.
