Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι, ενώ γνωρίζουμε πολλά για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην επιφάνεια των θαλασσών και στα ρηχά ύδατα, η εικόνα γίνεται ιδιαίτερα θολή όταν στρέφουμε την προσοχή μας σε βάθη μεγαλύτερα των 200 μέτρων εκεί όπου αρχίζει ο "βαθύς ωκεανός".
Στην έρευνα καταγράφηκαν σχεδόν 44.000 υποβρύχιες αποστολές από το 1958 και μετά, που πραγματοποιήθηκαν σε 14 χώρες, εντός 120 Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) και σε περιοχές ανοικτής θάλασσας. Ωστόσο, ακόμα και με αυτόν τον τεράστιο αριθμό επιχειρήσεων, η συνολική εξερευνημένη έκταση παρέμεινε αμελητέα.
Το ζήτημα επιτείνεται από την ανισομερή γεωγραφική κατανομή των δεδομένων. Οι περισσότερες καταγραφές έγιναν σε περιοχές κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία και τη Νέα Ζηλανδία, ενώ αυτές οι χώρες, μαζί με τη Γαλλία και τη Γερμανία, ευθύνονται για πάνω από το 97% των καταδύσεων που έχουν γίνει παγκοσμίως. Αυτό δημιουργεί έναν έντονο ερευνητικό "μεροληπτισμό", που δυσχεραίνει την πλήρη κατανόηση του οικοσυστήματος των ωκεανών.
Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η πρόβλεψη των επιστημόνων: με τους σημερινούς ρυθμούς, θα χρειαστούν περισσότεροι από 100.000 χρόνια για να ολοκληρωθεί η χαρτογράφηση του θαλάσσιου πυθμένα με άμεσες παρατηρήσεις.
Όπως σημειώνουν οι ερευνητές, είναι πλέον φανερό ότι απαιτείται μια ριζική αναθεώρηση στον τρόπο που προσεγγίζουμε την εξερεύνηση του ωκεανού. Αν ο ανθρώπινος πολιτισμός θέλει να κατανοήσει πραγματικά το μεγαλύτερο και πιο ανεξερεύνητο οικοσύστημα του πλανήτη, θα χρειαστεί όχι μόνο περισσότερους πόρους, αλλά και μια νέα φιλοσοφία επιστημονικής συνεργασίας σε παγκόσμια κλίμακα.
