Προβληματισμούς σχετικά με την εφαρμογή του θεσμού του «πολλαπλού βιβλίου» εκφράζει η ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης – Καλλιθέας – Μοσχάτου, αναδεικνύοντας, όπως υποστηρίζει, μια αντίφαση ανάμεσα στη μη αναγνώριση της φροντιστηριακής προϋπηρεσίας και στη συμμετοχή εκπαιδευτικών από τον ίδιο χώρο στη συγγραφή σχολικών εγχειριδίων.
Η Ένωση ζητά επίσημες απαντήσεις από το Υπουργείο Παιδείας και την ΟΛΜΕ για ζητήματα ισονομίας και θεσμικής συνέπειας.
Ολόκληρη η ανακοίνωση:
Η ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης, Καλλιθέας, Μοσχάτου με αφορμή τη διαδικασία εισαγωγής του «πολλαπλού βιβλίου» και τις σχετικές συζητήσεις που έχουν αναπτυχθεί στην εκπαιδευτική κοινότητα, επιθυμεί να θέσει ένα κρίσιμο ερώτημα προς το Υπουργείο Παιδείας και την ΟΛΜΕ.
Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, η εκπαιδευτική προϋπηρεσία που αποκτάται σε φροντιστήρια και άλλες παρόμοιες δομές ιδιωτικής εκπαίδευσης δεν αναγνωρίζεται από την πολιτεία ως υπηρεσία που μπορεί να προσμετρηθεί για τη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη των μόνιμων εκπαιδευτικών της δημόσιας εκπαίδευσης. Χιλιάδες συνάδελφοι που εργάστηκαν επί σειρά ετών στον χώρο αυτόν, πριν από τον διορισμό τους, βιώνουν τις συνέπειες αυτής της επιλογής της πολιτείας.
Την ίδια στιγμή, διαπιστώνεται ότι μεταξύ των συγγραφικών ομάδων που αναλαμβάνουν τη συγγραφή σχολικών εγχειριδίων στο πλαίσιο του πολλαπλού βιβλίου συμμετέχουν εκπαιδευτικοί των οποίων η εκπαιδευτική εμπειρία είναι αποκλειστικά φροντιστηριακοί ή και ιδιοκτήτες φροντιστηριακών εκπαιδευτικών δομών. Χωρίς να θέλουμε να αμφισβητήσουμε την επιστημονική επάρκεια των συναδέλφων, οφείλουμε να επισημάνουμε πως προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα πολιτικής και θεσμικής συνέπειας:
Με ποια κριτήρια η πολιτεία θεωρεί την εκπαιδευτική εμπειρία στον χώρο των φροντιστηρίων επαρκές προσόν για τη συγγραφή σχολικών βιβλίων που θα χρησιμοποιούνται στη δημόσια εκπαίδευση, ενώ η ίδια αυτή εμπειρία δεν αναγνωρίζεται ως εκπαιδευτική προϋπηρεσία για χιλιάδες εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σήμερα στα δημόσια σχολεία;
Η αντίφαση αυτή δημιουργεί εύλογα ερωτήματα ισονομίας, ίσης μεταχείρισης και θεσμικής συνέπειας. Εάν η εμπειρία στη φροντιστηριακή εκπαίδευση θεωρείται ουσιαστικό προσόν για την παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού εθνικής εμβέλειας, τότε οφείλει η πολιτεία να επανεξετάσει συνολικά τη στάση της απέναντι στην αναγνώριση της συγκεκριμένης προϋπηρεσίας. Και αντιστρόφως, εάν η φροντιστηριακή εμπειρία δεν θεωρείται επαρκές προσόν για την υπηρεσιακή εξέλιξη ενός εκπαιδευτικού, τότε πώς θεωρείται επαρκές προσόν για τη συγγραφή των σχολικών βιβλίων;
Το ερώτημα αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία στο πλαίσιο της εφαρμογής του «πολλαπλού βιβλίου». Η επιλογή του Υπουργείου να μεταφέρει ένα κρίσιμο τμήμα της παραγωγής του εκπαιδευτικού υλικού σε εκδοτικούς οίκους και ιδιωτικά συμφέροντα παρουσιάζεται ως διεύρυνση των επιλογών. Στην πράξη, όμως, εισάγει την εμπορευματοποίηση του σχολικού βιβλίου, καθώς οι εκδότες αποκτούν άμεσο οικονομικό και επαγγελματικό συμφέρον από την επιλογή των συγγραμμάτων τους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτεία εμφανίζεται πρόθυμη να αξιοποιήσει ως εχέγγυο ποιότητας μια εκπαιδευτική εμπειρία που η ίδια δεν αναγνωρίζει όταν πρόκειται για τα υπηρεσιακά δικαιώματα χιλιάδων εκπαιδευτικών.
Η αντίφαση αυτή δεν είναι μόνο διοικητική. Είναι βαθιά πολιτική. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο το κράτος αξιολογεί την εκπαιδευτική εργασία και αποκαλύπτει ότι, όταν προέχει η προώθηση ενός μοντέλου αγοράς στην εκπαίδευση, κριτήρια και προϋποθέσεις που θεωρούνται ανεπαρκή για τους εκπαιδευτικούς μετατρέπονται αιφνιδίως σε επαρκή για τη συγγραφή των βιβλίων που θα διδάσκονται οι μαθητές στα δημόσια σχολεία.
Καλούμε την ΟΛΜΕ και τη Νομική Υπηρεσία του Υπουργείου να εξετάσουν το ζήτημα και να τοποθετηθούν επί της ουσίας, τόσο ως προς τη θεσμική του διάσταση όσο και ως προς τις πιθανές συνέπειες για την αρχή της ίσης μεταχείρισης των εκπαιδευτικών.
