Όπως αναφέρει, η φετινή σχολική χρονιά είναι η πρώτη κατά την οποία το συγκεκριμένο σχολείο υποδέχεται μεγάλο αριθμό μαθητών Ρομά. Μάλιστα, δημιουργήθηκε και τάξη Ζώνης Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ), με στόχο την καλύτερη υποστήριξη των παιδιών.
«Μεγάλη χαρά που το καταφέραμε. Και τα παιδιά νομίζω είναι ευχαριστημένα», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, περιγράφει τους μαθητές ως παιδιά γεμάτα ενέργεια, αυθορμητισμό και ειλικρίνεια, που εκφράζονται άμεσα και χωρίς περιστροφές. Αναφέρει, επίσης, ότι αρκετά από αυτά ακολουθούν τον τρόπο ζωής των οικογενειών τους, οι οποίες μετακινούνται συχνά από χωριό σε χωριό και από αγορά σε αγορά. Παράλληλα, επισημαίνει πως τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν ακόμη κατακτήσει βασικές δεξιότητες, όπως η ανάγνωση και η γραφή.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει σε έναν μαθητή, τον οποίο αποκαλεί Χ. Πρόκειται για ένα ήσυχο παιδί με έντονο βλέμμα και μια σοβαρότητα που, όπως χαρακτηριστικά περιγράφει, θυμίζει άνθρωπο πολύ μεγαλύτερης ηλικίας. Έχει ιδιαίτερη κλίση στη ζωγραφική, ενώ οι εκπαιδευτικοί του δημοτικού είχαν ήδη διακρίνει το ταλέντο του.
Σήμερα, ως μαθητής της Α’ Γυμνασίου, φαίνεται να διατηρεί περιορισμένες κοινωνικές επαφές, καθώς κάνει κυρίως παρέα με έναν μικρόσωμο ξάδελφό του και επικοινωνεί ελάχιστα με τα υπόλοιπα παιδιά Ρομά.
Η εκπαιδευτικός περιγράφει τη θλίψη που διακρίνει στο βλέμμα του και την πικρία που φαίνεται να κουβαλά. Όπως εξομολογείται, τα λόγια του στη σχολική εργασία την συγκίνησαν βαθιά.
Τι έγραψε ο μαθητής στην έκθεσή του
Η άσκηση που δόθηκε στους μαθητές είχε ως θέμα τη σύνταξη ενός γράμματος προς έναν φίλο που ζει μακριά, στο οποίο θα περιέγραφαν την καθημερινότητά τους και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στο νέο τους σχολείο.
Ο μαθητής απευθύνθηκε στον φίλο του, τον Γιάννη, και προσπάθησε να του μεταφέρει τις πρώτες εντυπώσεις του από το Γυμνάσιο. Στο γράμμα του ανέφερε ότι περνάει καλά με τον φίλο του Τάσο και ότι στο σχολείο υπάρχει κυλικείο. Ωστόσο, στη συνέχεια περιέγραψε με απλά λόγια μια πολύ πιο δύσκολη πλευρά της σχολικής του ζωής.
Συγκεκριμένα, έγραψε:
«Αγαπιτέ μου φίλε Γιάννης, σου γράφο αυτό το μίνιμα για το γιμνάσιο για να σου πω πως περνάω. Περνάω καλά είμε με το φίλο μου τον Τάσος. Έχει κιλικίο μου αρέσι λίγο γιατί μας λέναι γίφτι. Μας βάζουν μαθίματα και μεις δεν μπορούμε να τα κάνουμε και ντρεπόμαστε αλά είναι εντάξι. Με πολί αγάπη».
Η σύντομη αυτή επιστολή αναδεικνύει τις εκπαιδευτικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο μαθητής, αλλά κυρίως το βάρος των προσβολών και της απόρριψης που βιώνει στο σχολικό περιβάλλον. Μέσα από τις λίγες γραμμές του, περιγράφει μια πραγματικότητα στην οποία η ντροπή και ο αποκλεισμός φαίνεται να έχουν γίνει κάτι που θεωρεί σχεδόν φυσιολογικό.
