Ζούμε σε μία εποχή όπου όλα γίνονται γρήγορα...
Μας επιβάλλουν να τα κάνουμε όλα γρήγορα.
Όμως ξέρετε τι γίνεται;
Σε κάθε τι πάνω σε αυτή τη γη, αυτό που του δίνει αξία ή δεν του δίνει, είναι ο χρόνος.
Ο χρόνος είναι το νόμισμα που δίνει αξία στα πάντα.
Σε μία σχέση, για παράδειγμα. Ο χρόνος είναι αυτός που θα δείξει αν η σχέση αντέχει, αν αξίζει, ή αν απλά πρέπει να διαλυθεί.
Σε μία φιλία. Ο χρόνος είναι αυτός που ξεκαθαρίζει ποιος μένει όταν οι άλλοι φεύγουν.
Δεν είναι τα γέλια και τα εύκολα που της δίνουν αξία. Είναι οι συνθήκες. Τα ζόρια. Οι φορές που βρεθήκατε στον πάτο, που δεν είχατε τι να πείτε, αλλά μείνατε εκεί.
Ο χρόνος που «ξοδέψατε» (ή καλύτερα, επενδύσατε) για να αντέξετε ο ένας τον άλλον είναι αυτός που καθορίζει αν η φιλία αυτή αξίζει.
Σε έναν στόχο. Δεν φτάνει μόνο η ιδέα ή ο ενθουσιασμός της αρχής.
Ο χρόνος, η επιμονή, οι άπειρες ώρες που «έφτυσες αίμα» πίσω από κλειστές πόρτες, όταν οι άλλοι κοιμόντουσαν ή διασκέδαζαν, αυτά θα καθορίσουν το αποτέλεσμα.
Οι στιγμές που ήθελες να τα παρατήσεις, η κούραση που δεν φαίνεται πουθενά.
Κανένας δεν έχτισε τίποτα αληθινό σε μια μέρα.
Κανένας δεν πέτυχε χωρίς να λερώσει τα χέρια του.
Και πριν βιαστείτε να αναφέρετε αυτούς «που τα βρήκαν όλα έτοιμα» και αυτούς που «έλα μωρέ ο μπαμπάς και η μαμά τους βοήθησαν», να σκέφτεστε πως ναι μεν είχαν μία βοήθεια ή βρήκαν κάτι, αλλά το να βρεις κάτι «έτοιμο» απέχει πολύ από το να το εξελίξεις.
Όλα όσα έχουν αξία σε αυτή τη ζωή, θέλουν χρόνο.
Αντίθετα, εμείς έχουμε μάθει να τα θέλουμε όλα τώρα.
Εδώ και τώρα.
Αυτό, ξέρετε, δεν είναι κάτι που το κάνουμε συνειδητά.
Είναι το αφήγημα της εποχής μας.
Μιας εποχής που έχει βαλθεί να μας πείσει πως πρέπει να είμαστε τέλειοι σε όλα.
Τέλειοι άνθρωποι.
Τέλειοι σύντροφοι.
Τέλειοι επαγγελματίες, που δεν λυγίζουν ποτέ (τα tasks να τρέχουν, τα deadlines να βγαίνουν).
Τέλειοι γονείς.
Τέλειοι φίλοι.
Μια ατελείωτη κούρσα τελειότητας, χωρίς καμία στάση για ανάσα.
Χωρίς κανένα δικαίωμα στην αποτυχία.
Στην αδυναμία. Στο να πεις απλά «δεν μπορώ άλλο ρε γαμώτο».
Όλα πρέπει να είναι γυαλιστερά, όλα πρέπει να είναι αψεγάδιαστα, και όλα πρέπει να γίνουν τώρα.
--
Βλέπετε, οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε ακούγοντας την έκφραση:
«Δεν υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δεν θέλω.»
Όχι.
Υπάρχει και το «δεν θέλω».
Αλλά κυρίως υπάρχει το «δεν μπορώ».
Και είναι απολύτως ανθρώπινο να μην μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Να μην αντέχεις πάντα.
Να μην προλαβαίνεις πάντα.
Να μην είσαι πάντα παραγωγικός, τέλειος, δυνατός και επιτυχημένος.
Ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να είναι τέλειος.
Τέλειες είναι οι μηχανές.
Οι αλγόριθμοι.
Τα προγράμματα που είναι σχεδιασμένα να εκτελούν συγκεκριμένες εντολές χωρίς συναίσθημα, χωρίς φόβο, χωρίς κούραση.
Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μηχανή.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η ομορφιά του.
Γιατί η ομορφιά κρύβεται στις ατέλειες.
Στο ότι λυγίζουμε, στο ότι κουραζόμαστε, στο ότι πέφτουμε και προσπαθούμε να ξανασηκωθούμε.
Στο ότι κάνουμε λάθη και ψάχνουμε τρόπους να τα διορθώσουμε.
Στο ότι φοβόμαστε για το αύριο αλλά συνεχίζουμε να περπατάμε προς αυτό.
Γιατί αυτό είναι η ζωή.
Δεν είναι μια ευθεία γραμμή επιτυχίας. Δεν είναι ένας βαθμός, ένα πτυχίο ή μία καλή παρουσίαση…
Δεν είναι καν οι εξετάσεις. Δεν είναι τα ψεύτικα Social Media στα οποία όλοι συνεχώς προσπαθούμε να τραβήξουμε τη προσοχή, να δείξουμε το κάτι διαφορετικό…
Η ζωή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Είναι μία διαδρομή… μία διαδρομή γεμάτη επιτυχίες και ακόμα περισσότερες αποτυχίες.
Αλλά σε κάθε επιτυχία απλά προχωράς.
Σε κάθε αποτυχία όμως, πάντα υπάρχει μία δεύτερη, τρίτη… 100στή ευκαιρία.
Ευκαιρία για να φτάσεις εκεί που ονειρεύεσαι… και να προσπαθείς συνεχώς για το καλύτερο.
Με στιγμές που νόμιζες ότι τελείωσαν όλα και τελικά ήταν απλώς η αρχή ενός νέου δρόμου.
Και ξέρετε κάτι;
Αυτό το χαρακτηριστικό, το ότι ΔΕΝ είμαστε τέλειοι, δεν πρέπει να το πολεμάμε.
Πρέπει να το αγκαλιάσουμε.
Γιατί είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους.
Είναι αυτό που μας κάνει μοναδικούς.
Είναι αυτό που μας ξεχωρίζει.
--
Είναι κάποιες ειδήσεις οι οποίες έρχονται κάπου κάπου, όταν πια έχουμε ρουτινιάσει, για να μας ταρακουνήσουν.
Σίγουρα, καθημερινά ο τρόπος λειτουργίας των ΜΜΕ είναι να προβάλλουν το λυπηρό.
Αλλά υπάρχουν και κάποιες στιγμές που σε νοιάζει η είδηση σαν είδηση και όχι όλα τα τριγύρω...
Μόλις χθες (σ.σ. Τρίτη 12/5/2026) σημειώθηκε το περιστατικό με τα δύο κορίτσια στην Ηλιούπολη...
Και εκεί το πρώτο πράγμα είναι το σοκ...
Μετά, αυθαίρετα, προσπαθείς να μπεις στη θέση τους...
Αλλά είναι δύσκολο...
Να μπεις στα παπούτσια αυτών των γονιών;
Ή αυτών των παιδιών;
Πόσα σενάρια μπορείς να κάνεις;
Πόσο μπορείς να αναλύσεις;
Πόσο «κρίμα» να πεις;
Πόσο να σκεφτείς τι μπορεί να φταίει;
.
Κατευθείαν μόλις το διάβασα, έφερα στο μυαλό μου τη δική μου περίοδο Πανελλαδικών το 2020...
Τότε που κι εμείς νομίζαμε πως όλη μας η ζωή κρίνεται μέσα σε λίγες κόλλες χαρτί.
Μέσα σε μια αίθουσα. Από έναν βαθμό.
Σε κάθε μα κάθε περίπτωση και σε κάθε πρόβλημα που υπάρχει πάντα έχουμε 2 όψεις. Πάντα θα υπάρχουν πολλές όψεις για να δεις μία προβληματική κατάσταση και αυτό είναι ίσως ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να τις βλέπεις αυτές τις καταστάσεις.
Γιατί μόνο αν έχει σφαιρική άποψη και εικόνα του τι γίνεται μπορείς να καταλήξεις σε ένα ασφαλές συμπέρασμα και σε μία σωστή λύση.
Είναι πολύ δύσκολο, και εντελώς φυσιολογικό, να μη γνωρίζεις στα 17 σου τι θέλεις να κάνεις για όλη την υπόλοιπη ζωή σου.
Και όμως, κάπως έχουμε καταφέρει σαν κοινωνία να φορτώνουμε σε παιδιά αυτής της ηλικίας ένα βάρος δυσανάλογο με την ηλικία τους.
Στο λύκειο, λανθασμένα δημιουργείται η αίσθηση του «πρέπει» και πως αν δεν περάσουμε "εκεί", αν δεν γράψουμε "τόσο", αν δεν ακολουθήσουμε έναν συγκεκριμένο δρόμο, τότε κάτι τελείωσε.
Ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δεν τελειώνει εκεί.
Όλα εκεί αρχίζουν!
Και είναι πραγματικά κρίμα, γιατί το Λύκειο κανονικά θα έπρεπε να είναι μία από τις πιο όμορφες περιόδους της ζωής μας.
Τα τελευταία αυθόρμητα χρόνια.
Τα χρόνια που αρχίζεις να μεγαλώνεις χωρίς ακόμα να σε έχει καταπιεί ολοκληρωτικά η καθημερινότητα των "πρέπει".
Τα χρόνια των φίλων, των βόλτων μετά το σχολείο.
Πρώτοι έρωτες, χαζά αστεία μέσα στη τάξη, εκδρομές, πρώτα ποτά, πρώτα ξενύχτια και φυσικά τα πρώτα όνειρα τα οποία αρχίζουν σιγά σιγά να εμφανίζονται…
Είναι η περίοδος που σιγά σιγά αρχίζεις να ανακαλύπτεις ποιος είσαι.
Και πραγματικά είναι μία υπέροχη περίοδος!
Γιατί υπάρχει κάτι πιο όμορφο από έναν έφηβο που απολαμβάνει την εφηβεία του;
Που ονειρεύεται και παλεύει για να πετύχει τους στόχους του;
Είτε αυτό λέγεται Πανεπιστήμιο, είτε λέγεται ΙΕΚ, είτε κολλέγιο είτε κάποια τέχνη...
Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να προσπαθεί η νέα γενιά....
Γιατί η προσπάθεια δείχνει θέληση.
Και ναι, η αποτυχία είναι μέρος του σχεδίου. Πάντα ήταν.
Αν δεν αποτύχουμε ως νέοι 100 φορές πως θα μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις λίγες αλλά σημαντικές επιτυχίες που θα έρθουν;
Πως θα μάθουμε να σηκωνόμαστε εάν δεν μάθουμε πως είναι η πτώση;
Το πρόβλημα δεν είναι οι εξετάσεις, οι βαθμοί και ο υγιής ανταγωνισμός.
Είναι ότι σαν νέους δεν μας έμαθαν ότι είναι εντάξει να «αποτύχεις» στην πρώτη και στη δεύτερη προσπάθειά σου.
Ότι είναι εντάξει να μην σου βγει με την πρώτη.
Ότι είναι εντάξει να κάνεις λάθος.
Ότι είναι εντάξει να αλλάξεις δρόμο.
Ότι ναι! Υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες… και όχι μόνο δεύτερες… και τρίτες και τέταρτες και πέμπτες!
Και κυρίως, ότι είναι εντάξει να συνεχίσεις να προσπαθείς μέχρι να πετύχεις αυτό που θέλεις εσύ, τον δικό σου στόχο, όχι τον στόχο που σου επιβλήθηκε.
Αντί γι’ αυτό, μπαίνουμε από νωρίς σε ένα κλίμα όπου χιλιάδες παιδιά βρίσκονται σε μια διαρκή σύγκριση…
Και παρ’ όλα αυτά, κάπως, σαν κοινωνία, έχουμε καταφέρει να το κάνουμε να μοιάζει σαν ένας και μοναδικός αγώνας.
Σαν να πρέπει σώνει και ντε να βγει κάποιος πρώτος.
Γιατί;
Ποιος αποφάσισε ότι τα όνειρα των ανθρώπων χωράνε σε μια κατάταξη;
Ποιος αποφάσισε ότι η αξία ενός παιδιού μετριέται με το αν πέρασε πιο πάνω από κάποιο άλλο;
Και κυρίως… ποιος είπε ότι η ζωή είναι αυτό;
Η ζωή δεν είναι αυτό.
Η ζωή είναι πανέμορφη και ναι, έχει υπέροχες απογοητεύσεις!!!
Να χαίρεσαι όταν πέφτεις και όταν χάνεις.
Όχι γιατί ο πόνος είναι εύκολος, αλλά γιατί δείχνει ότι προσπάθησες, ότι βγήκες έξω από το safe zone σου.
Γιατί η ζωή είναι μία διαρκής κίνηση.
Και η εξέλιξη σημαίνει συνεχείς δοκιμασίες.
Και είναι υπέροχη ακριβώς γι’ αυτό.
Γιατί δεν είναι ποτέ ίδια.
Γιατί σε αναγκάζει να αλλάζεις, να προσαρμόζεσαι, να ξαναμαθαίνεις τον εαυτό σου.
Γιατί μέσα σε μια αποτυχία μπορεί να κρύβεται μια κατεύθυνση που δεν είχες ποτέ φανταστεί.
Και όσο ζεις, θα προσπαθείς.
Πάντα, μα πάντα θα προσπαθείς να εξελίσσεσαι.
Και κάπου εδώ ίσως πρέπει να πούμε κάτι που συχνά ξεχνάμε:
Ότι στη ζωή δεν υπάρχει μία μόνο “εξέταση”.
Υπάρχουν πολλές. Άτυπες, καθημερινές, συνεχείς.
Εξεταζόμαστε όταν καλούμαστε να κάνουμε κάποια επιλογή. Είναι σωστή ή όχι;
Εξεταζόμαστε όταν επιλέγουμε φίλους.
Εξεταζόμαστε όταν επιλέγουμε πώς θα συμπεριφερόμαστε στους άλλους.
Και οι Πανελλαδικές;
Είναι απλώς η πρώτη φορά που αυτό το σύστημα μας έρχεται τόσο καθαρά μπροστά μας.
Αλλά δεν είναι η μόνη εξέταση.
Και σίγουρα δεν είναι η πιο σημαντική.
Είναι η αρχή.
Όχι του τέλους.
Αλλά της συνειδητοποίησης ότι η ζωή, από εδώ και πέρα, θα σε εξετάζει με πολλούς τρόπους.
Και το πιο σημαντικό δεν είναι να μην πέσεις.
Αλλά να μάθεις να συνεχίζεις.
.
Όπως έχω αναλύσει πιο πάνω όλα στη ζωή είναι θέμα “εξετάσεων”.
Οι εξετάσεις αυτές όμως θα έχουν όψη αποφάσεων…
Αποφάσεων που πρέπει να είμαστε σε θέση να πάρουμε.
Για να πάρει κανείς μία απόφαση χρειάζεται κριτική σκέψη.
Να ζυγίσει τα θετικά και τα αρνητικά.
Να δει τις πολλές όψεις του ίδιου νομίσματος.
Η κριτική σκέψη είναι ίσως το πιο σημαντικό εργαλείο σήμερα.
Γιατί ζούμε σε εποχή υπερπληροφόρησης.
Δουλειές, emails, social media, οικογένεια…
Τα πάντα τρέχουν γρήγορα.
Και μέσα σε όλα αυτά, η νέα γενιά εκτίθεται συνεχώς σε λάθος πρότυπα.
Ψάχνει το εύκολο χρήμα γιατί βλέπει εικόνες από Instagram και TikTok που δείχνουν μια ψεύτικη ζωή.
Έναν ψεύτικο πλούτο.
Μια βιτρίνα τελειότητας.
Μια εικόνα χωρίς κόπο.
Και εκεί αρχίζει να χάνεται το μέτρο.
Γιατί συγκρίνεις την πραγματική σου ζωή με κάτι που δεν είναι πραγματικό.
Και ξαφνικά η κανονικότητα φαίνεται “λίγη”.
Ενώ δεν είναι.
Απλώς είναι αληθινή.
Και η αλήθεια δεν είναι πάντα θεαματική.
Δεν υπάρχει εύκολο χρήμα.
Ποτέ δεν υπήρξε.
Όλοι ξεκίνησαν από το μηδέν.
Και ακόμα κι αυτοί που “τα βρήκαν έτοιμα”, έπρεπε να τα κρατήσουν και να τα εξελίξουν.
Κανείς δεν γλίτωσε την προσπάθεια.
Και ίσως αυτό είναι που πρέπει να ξαναμάθουμε.
Να δίνουμε αξία στην προσπάθεια.
Στη συνέπεια.
Στο χτίσιμο που γίνεται αργά.
Γιατί μόνο ό,τι χτίζεται με κόπο, μένει.
.
Και στο τέλος, όταν κατηγορούμε τα πάντα γύρω μας, ίσως πρέπει να αναρωτηθούμε κι εμείς οι ίδιοι.
Μήπως δεν φταίνε όλα τα άλλα;
Μήπως το πρόβλημα είναι ότι δεν αντέχουμε την πίεση;
Γιατί η πίεση θα υπάρχει πάντα.
Το θέμα δεν είναι να μεγαλώνουμε ανθρώπους χωρίς δυσκολίες.
Αλλά ανθρώπους που ξέρουν να τις διαχειρίζονται.
Με κρίση.
Με αντοχή.
Με χαρακτήρα.
Γιατί κάποια στιγμή η ζωή θα ζητήσει ευθύνες.
Και τότε δεν θα υπάρχει επιλογή να τις αποφύγεις.
Ίσως λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να εξαφανίσουμε τη δυσκολία.
Αλλά να μάθουμε να στεκόμαστε μέσα της.
Χωρίς να χανόμαστε.
.
Γιατί κάποια στιγμή όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι με πίεση, φόβο, αποφάσεις.
Και ίσως οι Πανελλαδικές να είναι η πρώτη τέτοια στιγμή.
Το θέμα δεν είναι αν θα πετύχεις ή θα αποτύχεις.
Αλλά αν θα συνεχίσεις.
Και το πιο σημαντικό: να το κάνεις επειδή το επιλέγεις εσύ.
Όχι επειδή σε φόβισαν.
Γιατί η προσπάθεια έχει αξία μόνο όταν είναι δική σου επιλογή.
Και ίσως εκεί χάνουμε σαν κοινωνία.
Στο ότι ακούμε το “πρέπει” πριν ακούσουμε το “θέλω”.
.
Τέλος, όλα αυτά είναι προσωπικές απόψεις.
Δεν τα βρήκα όλα εύκολα.
Πέρασα στην 3η επιλογή μου.
Και ακόμα προσπαθώ να βρω τον δρόμο μου.
Όπως οι περισσότεροι.
Γιατί η ζωή δεν είναι ευθεία.
Είναι γεμάτη αλλαγές, λάθη, δεύτερες ευκαιρίες.
Και ίσως το πιο σημαντικό που ξεχνάμε είναι αυτό:
Ότι δεν κρίνεται η αξία μας από έναν βαθμό.
Ότι δεν είμαστε αποτυχία επειδή φοβόμαστε.
Ότι τίποτα δεν τελειώνει στην πρώτη στραβή.
Απλώς συνεχίζεται αλλιώς.
.
Και ίσως στο τέλος να πρέπει να θυμόμαστε κάτι απλό.
Ότι δεν είμαστε μόνοι.
Ότι πάντα υπάρχει χώρος να μιλήσεις.
Να πεις αυτό που σε βαραίνει.
Γιατί τίποτα δεν λύνεται όταν μένει μέσα σου.
Και καμία σκέψη δεν πρέπει να γίνεται παγίδα.
Αυτό το κείμενο το αφιερώνω στα δύο κορίτσια που έφυγαν τόσο νωρίς και τόσο άδικα από κοντά μας στην Ηλιούπολη τη Τρίτη 12/05/2026.
Σε δύο παιδιά που ίσως εκείνη τη στιγμή ένιωσαν πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Αλλά που για όλους εμάς που μένουμε πίσω γίνονται μια υπενθύμιση.
Ότι πρέπει να μιλάμε.
Να ζητάμε βοήθεια.
Να μην μένουμε μόνοι.
Καλό Παράδεισο.
Η ατέλεια είναι πλεονέκτημά μας, ας την αποδεχτούμε.
ΑΠ.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
ΑΣΕΠ: Προ των πυλών τρεις νέοι διαγωνισμοί με 5.200 θέσεις
Νέο market pass για 40 ευρώ κάθε μήνα χωρίς αίτηση
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
