Το πρόσφατο θλιβερό περιστατικό με το θάνατο συναδέλφου στη Θεσ/κη άνοιξε ξανά την κουβέντα για την οξεία κρίση που περνά η εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια. Επειδή όμως τα όσα γίνονται στην εκπαίδευση είναι κατεξοχήν πολιτικά, ας δούμε μερικές κεντρικές αλλαγές που έχουν γίνει σε αυτή από την κρίση και μετά και ειδικά στα χρόνια της ΝΔ:
* Ενώ οι μαθητές ως σύνολο μειώνονται, ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα όχι απλά αυξάνεται, αλλά γιγαντώνεται! Πριν 15 χρόνια που ήρθα στην Αθήνα τα περισσότερα τμήματα είχαν 17 -19 μαθητές. Τώρα οι 27 μαθητές πάνε να γίνουν κανόνας παντού. Η αλλαγή είναι τεράστια και προσωπικά νιώθω ότι κάνω διαφορετικό επάγγελμα όταν βρίσκομαι σε ένα τμήμα με 15 και σε ένα τμήμα με 27 παιδιά. Ακόμα και τίποτα άλλο να μην άλλαζε, και μόνο η μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη θα άλλαζε ριζικά προς το καλύτερο τις συνθήκες μέσα στην τάξη, τον έλεγχο που έχει ο διδάσκοντας και φυσικά και την ποιότητα της διδασκαλίας.
* Η ΝΔ έχει εμμονή με την αξιολόγηση. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της προσπάθειας επιβολής της τα τελευταία πέντε χρόνια; Η αυτοξιολόγηση οδήγησε σε μεγαλύτερη αποδιάρθρωση του σχολείου, μια και έχουμε βρεθεί σε μια κατάσταση στην οποία όλα τα σχολεία κυνηγάνε «δράσεις» που συχνά καταλήγουν σε ένα ατέλειωτο πήγαινε –έλα μαθητών σε δραστηριότητες που σπανίως εντάσσονται σε κάποιον εκπαιδευτικό σχεδιασμό. Παράλληλα, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών –που είναι καθαρά μια απόπειρα αλλαγής του κλίματος στην εκπαίδευση προς το αυταρχικότερο- έχει οδηγήσει όχι μόνο σε άγχος, αλλά και σε χιλιάδες πειθαρχικές διώξεις.
* Πολύ κουβέντα έγινε και γίνεται για την αυστηροποίηση των ποινών των μαθητών. Όμως όλες οι αλλαγές που έφερε η ΝΔ –που κυβερνά 7 χρόνια καλό είναι να θυμόμαστε- είναι σε αυτή την κατεύθυνση. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μάλλον κανένα. Αυτή η εκπαιδευτική πρόταση δηλαδή εφαρμόζεται. Δεν είμαστε σε μια περίοδο που παίρνονται διαρκώς μέτρα χαλάρωσης και κάποιοι ζητάνε να μπει «τάξη». Αντίθετα αυτοί που εφαρμόζουν μια πολιτική επιβολής της «τάξης», παραδέχονται διαρκώς την αποτυχία της και ζητάνε περισσότερη «τάξη»… Αυτό όμως είναι ιδεοληψία και όχι πραγματική αντιμετώπιση προβλημάτων.
* Η ελληνική κοινωνία από το ’10 και μετά περνάει μείζονες κρίσεις. Η τελευταία, που ήταν η κρίση το covid, όχι απλά άγγιξε, αλλά σάρωσε την εκπαίδευση. Κανείς δεν την αποτίμησε και κανείς δεν αποτίμησε τα αποτελέσματα της στην εκπαίδευση. Το κράτος φέρεται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Έλα όμως που και υπήρξε και διαλυτική ήταν…
Πολλές από τις κραυγές που ακούγονται ξεχνάνε αυτές της αλήθειες. Δεν είναι ανάγκη όμως να τις ξεχνάμε και εμείς.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
