Ο Δάσκαλος με Δ κεφαλαίο, όπως οι κάμπιες που όταν εκπληρώσουν το σκοπό τους δεν πεθαίνουν αλλά μεταμορφώνονται σε πεταλούδες, έτσι και αυτός αρχίζει να πετάει όταν παραμένει Δάσκαλος. 

                                  «Καθήκον μας είναι να εκπαιδεύουμε τα παιδιά για να σκέφτονται και να  αλλάζουν τη ζωή και όχι για να την απαγγέλλουν»

Στο εμβληματικό έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ «Τρόμος και αθλιότητα του Γ` Ράϊχ» παραπέμπει η ανατριχιαστική απόφαση της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως, όπως δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ με ημερομηνία 01/10/2020. Η Νίκη Κεραμέως εκτόξευσε τότε μια απαράδεκτη  απόφαση, με την οποία ανέθετε στους δασκάλους, να χαφιεδίσουν τους μαθητές τους. 

Ένα χρόνο μετά, το 2021 η υπουργός Παιδείας άρχισε νέο βιολί. Άρχισε την εκπαιδευτική πολιτική μέσω δικαστηρίων. Άρχισε να σέρνει στα δικαστήρια τους εκπαιδευτικούς. Έτσι το Σεπτέμβριο του 2021 ζήτησε να κριθεί παράνομη και καταχρηστική η «απεργία-αποχή» που κήρυξαν οι Ομοσπονδίες για την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και του εκπαιδευτικού έργου. Τον Οκτώβριο κατέθεσε νέα αγωγή ζητώντας να κηρυχθεί παράνομη η νέα απεργία – αποχή κατά της αξιολόγησης. 

Το σωτήριο τρέχον έτος 2022 παράλληλα με την παρουσία των ΜΑΤ στα Πανεπιστήμια και το όργιο βίας, η υπουργός Παιδείας κατέθεσε νέα κατεπείγουσα αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατά της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ, προκειμένου να μην απεργήσουν  κατά του διαγνωστικού διαγωνισμού της λεγόμενης Ελληνικής PISA (Μάιος του 2022).

To ΥΠΑΙΘ διολισθαίνει όλο και περισσότερο σε αυταρχικές μεθόδους. Προφανώς δεν καταφεύγει μόνο στον αυταρχισμό, χρησιμοποιεί και την εξαπάτηση.

Οποιος έχει στοιχειώδη εμπειρία από νεοφιλελεύθερες πολιτικές και από τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται το επιτελείο του υπουργείου Παιδείας, μπορεί να διακρίνει τις λέξεις που γυρίζουν ανάποδα, τα χαριτοδιπλωμένα «πακέτα» εννοιών, τις ζαχαρωμένες αυταπάτες των διακηρύξεων, ακόμη και το «ντουμπλάρισμα» των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος.

Σε μια εκπαιδευτική κοινότητα τσακισμένη από τα χαστούκια των μνημονίων, ζαλισμένη από την πανδημία, ζορισμένη από την τηλε-«εκπαίδευση», εξαπατημένη από τους κυρίαρχους χειρισμούς, οι επιτελείς του υπουργείου κάνοντας χρήση της διφορούμενης γλώσσας του Μαντείου των Δελφών, εξαπολύουν λέξεις «φωτιά», μπερδεμένες με κομφετί εκσυγχρονισμού, με υποσχέσεις ζυμωμένες στις απάτες για ένα «μέλλον με λιακάδα» και επιχειρούν με αυτό τον τρόπο να αποσπάσουν τη συναίνεση για τις εκπαιδευτικές τους πολιτικές που συνεχίζουν και βαθαίνουν το «γδάρσιμο» κάθε δημόσιου και δωρεάν χαρακτηριστικού της υπαρκτής εκπαίδευσης.

Tον ευφημισμό χρησιμοποιεί και η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, όχι για να μη θυμώσουν οι θεοί, αλλά για να θολώσουν τα νερά και να μην αποδώσουν στις πράξεις τους την πραγματική τους διάσταση και να ξεγελάσουν εκπαιδευτικούς και εκπαιδευόμενους, να τους μετατρέψουν σε χειραγωγήσιμη «κοινή γνώμη».

Τυχαία νομίζετε είναι η ονομασία που έδωσε η ηγεσία του ΥΠΑΙΘ στο τελευταίο νομοσχέδιο; «Νέοι Ορίζοντες στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα: Ενίσχυση της ποιότητας, της λειτουργικότητας και της σύνδεσης των ΑΕΙ με την κοινωνία και λοιπές διατάξεις». Ανοιχτούς ορίζοντες ονόμασαν τη λειτουργία των πανεπιστημίων ως εμπορικών κέντρων - ανώνυμων εταιρειών, την αξιολόγηση με κριτήρια της αγοράς, την αποσύνδεση του πτυχίου από το επάγγελμα, την κατηγοριοποίηση πτυχίων και τμημάτων, την επέκταση στην επιβολή διδάκτρων!

Ένα προηγούμενο νομοσχεδιο (που τώρα πλέον είναι νόμος) το είπε «Αναβάθμιση του σχολείου και ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών»! «Αναβάθμιση του σχολείου» ονόμασαν την παραπέρα υποβάθμιση του μορφωτικού επιπέδου και τη μαζική έξωση των αδυνάτων, ενώ «ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών» ονόμασαν τη χειραγώγησή τους και τη μετατροπή των συλλόγων διδασκόντων σε ομάδες υπηκόων.

Και προχώρησαν κι άλλο καθώς ονόμασαν «αυτονομία» τη διαφοροποίηση των σχολείων και την επιχειρηματική τους λειτουργία για την ανεύρεση πόρων. Και ανακάλυψαν τη δόλια «ανεστραμμένη μάθηση» για να αμφισβητήσουν ευθέως τη ζωντανή διδασκαλία. Εκεί που το απογείωσαν ήταν όταν υπερασπιζόμενοι την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (δηλαδή, το άνοιγμα του δρόμου για τα κολέγια), είπαν ότι η κυβέρνηση φροντίζει ώστε «τα παιδιά μας να μην εγκλωβίζονται στα πανεπιστήμια»!

Για να μην πάμε μακριά στον χρόνο, να σημειώσουμε ότι επί υπουργίας Νίκης Κεραμέως, πριν από τον Ν. «Αναβάθμιση του σχολείου, ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών», εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς απολαμβάνουν (σε επίπεδο θεραπευτικών τίτλων) τον Ν. 4763/2020 «Εθνικό Σύστημα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, Κατάρτισης και Διά Βίου Μάθησης», τον Ν. 4692/2020 «Αναβάθμιση του Σχολείου και άλλες διατάξεις», τον Ν. 4713/2020 Εκσυγχρονισμός Ιδιωτικής Εκπαίδευσης», τον Ν.4653/2020 «Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης», τον Ν. 4777/2021 «Εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος»! Είπαμε! Αναβαθμίσεις, εκσυγχρονισμοί, ενδυναμώσεις της εκπαίδευσης να φάνε και οι κότες!

Και οι δάσκαλοι;

Mέσα σ΄ αυτή τη βαβυλωνιακή σύγχυση των λέξεων τίθεται το δίλημμα: Oι δάσκαλοι θ΄ αναλάβουν το ρόλο του Nάρκισσου παρακολουθώντας τις κοινωνικές και εκπαιδευτικές εξελίξεις μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέπτες των κυβερνώντων και των αυλικών τους ή θ΄ αναλάβουν το ρόλο του Προμηθέα μεταδίδοντας τη φωτιά των ανθρωπιστικών γνώσεων και το όραμα μιας ανθρωποκεντρικής κοινωνίας;

Να επαναδομηθεί ο ρημαγμένος, κοινός πληθυντικός των καημών, των παθών και των αντιστάσεων.

Χρειάζεται να το πούμε ξανά και ξανά: Η λειτουργία του κόσμου έπαψε να είναι το απόλυτο μυστήριο που ήταν, οι μοχλοί του κακού βρίσκονται μπροστά στα μάτια των εκπαιδευτικών, για τα χέρια που τους χειρίζονται δεν υπάρχουν πια γάντια ικανά να κρύψουν τις κηλίδες του αίματος. Θα έπρεπε, επομένως, να είναι εύκολο για τον καθένα να επιλέξει ανάμεσα στην πλευρά της αλήθειας και στην πλευρά του ψεύδους, ανάμεσα στον ανθρώπινο σεβασμό και στην ασέβεια προς τον άλλον, ανάμεσα σε αυτούς που είναι με τη ζωή και αυτούς που είναι εναντίον της.

Ωστόσο είναι φανερό ότι  οι μικρές δειλίες της καθημερινότητας, συνεισφέρουν σε μια ολέθρια μορφή πνευματικής τυφλότητας, να βρίσκονται, δηλαδή, στον κόσμο και να μη βλέπουν τον κόσμο, ή να βλέπουν από αυτόν ότι, ανά πάσα στιγμή, τείνει να εξυπηρετεί τους φόβους και τη σύγχυσή τους.

Όμως έτσι θα κυλάει ο καιρός και η βαρβαρότητα θα μεγαλώνει και οι πληγές θα πληθαίνουν και στο δικό τους σώμα. 

Και θα φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

Το σχολείο όχι σαν μαυσωλείο της κοινωνίας αλλά σαν το οδόφραγμα και τα θεμέλιά της

Πραγματικά κάθε εποχή φωτίζει το παρελθόν με διαφορετικό τρόπο. Δεν μπορεί κανείς να εμπνευστεί από τη φιγούρα του δασκάλου μέσα από τα παραμορφωτικά φώτα της κυρίαρχης ιδεολογίας, παρά μόνο με τα φώτα από δυο νυχτερινούς προβολείς.

Γιατί η φύση της δουλειάς του εκπαιδευτικού, είναι θαυμαστή και περίεργη. Ο δάσκαλος διδάσκει με το παράδειγμά του, ενώ η άρχουσα τάξη τον θέλει υπάλληλο, πραγματιστή. Εδώ αναπτύσσεται η αντίθεση ανάμεσα στην ποιότητα της δουλειάς του και την κοινωνική απαίτηση και ιστορία από τη μια και στον στενό πραγματισμό, τεχνοκρατισμό και υπαλληλοποίηση που θέλει η νέα τάξη πραγμάτων, από την άλλη. Αν ο/η φιλόλογος θέλει να διδάξει πχ «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, δηλαδή την εναντίωση στην εξουσία, και ταυτόχρονα η ζωή του είναι ταυτισμένη με την παραίτηση, την αποστράτευση και την υποταγή, τι ακριβώς νοηματοδοτεί στα πνευματικά του παιδιά;

Η αντίθεση ανάμεσα στις απαιτήσεις της παρακμασμένης αστικής ζωής και τη σφριγηλότητα του παραδείγματος μέσα στους αγώνες απαντιέται με δύο διδακτικούς μύθους, του Προμηθέα και του Ανταίου. Να δώσουμε τα πάντα στον κόσμο ακόμα και με ατομικό τίμημα, να παίρνουμε δύναμη από το λαό ενάντια στον φαινομενικά ανίκητο Ηρακλή. Από την άποψη αυτή ο Ν. Τεμπονέρας,  που υπεράσπισε το δημόσιο σχολείο με τη ζωή του, είναι οδηγός.

Να το πούμε καθαρά : Εδώ «πριονίζονται ρίζες ! Και όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, καλό είναι να κάνει ένα βήμα στα πλάγια για να δει καθαρότερα μπροστά του.

Οι επιτελείς του Υπουργείου, χέρι χέρι με τους διανοούμενους της αυλής και της οθόνης, ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες, βιάζονται να υποδυθούν  το ρόλο αυτού που γελά καλά επειδή γελά τελευταίος. Ωστόσο, κι αν τα βουνά μοιάζουν ακίνητα, οι γεωλόγοι ξέρουν καλά πως ζούμε σε μια θάλασσα στεριάς.

Οι εκπαιδευτικοί έχουν πίσω τους την παράδοση του Δημήτρη Γληνού, του Μιχάλη Παπαμαύρου, της Έλλης Αλεξίου, της Ρόζας Ιμβριώτη, των μεγάλων δασκάλων του λαού μας, τη θυσία του Λαμπράκη, του Πέτρουλα και του Τεμπονέρα. Η Υπουργός Παιδείας έχει πίσω της την καρικατούρα των παιδονόμων με το χάρακα που περιγράφει ο Ντίκενς στη βιομηχανική Αγγλία του 19ου αιώνα.

Το να μείνει κάποιος αήττητος σημαίνει το να μείνει στη μνήμη. Και ο Δάσκαλος με Δ κεφαλαίο, όπως οι κάμπιες που όταν εκπληρώσουν το σκοπό τους δεν πεθαίνουν αλλά μεταμορφώνονται σε πεταλούδες, έτσι και αυτός αρχίζει να πετάει όταν παραμένει Δάσκαλος. 

Google news logo Ακολουθήστε το Alfavita στo Google News

Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα

Γραπτός ΑΣΕΠ: Οδηγίες για να κάνετε την αίτηση εύκολα και γρήγορα με λίγα κλικ

ΕΠΙΣΗΜΟ: Βγήκε η κατανομή θέσεων για το Διαγωνισμό του ΑΣΕΠ - 5124 οι ΜΟΝΙΜΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ (Πίνακας - Αιτήσεις)

Νέο σύστημα διορισμών Εκπαιδευτικών: Tο σεμινάριο ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ που μοριοδοτεί και στους 2 ΠΙΝΑΚΕΣ

Παν.Πατρών: Υποτροφίες σε Μεταπτυχιακά Ειδικής Αγωγής και Διαπολιτισμικής - Αιτήσεις μέσω alfavita.gr

ΑΣΕΠ: Το ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ στην Ελλάδα online Lower - Proficiency για Ενήλικες σε 2 ημέρες Μόνο 111 ευρώ

Απαραίτητο τυπικό προσόν ECDL - Πιστοποίηση Υπολογιστών μόνο με 95 ευρώ

νέα από το Ethnos logo

σχετικά άρθρα