Η βία, ο εκφοβισμός και οι πρακτικές διαπόμπευσης μέσα στα πανεπιστήμια είναι απολύτως καταδικαστέες. Δεν έχουν καμία σχέση με την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, αλλά συνιστούν παραβίαση της και κατάλυση της έννοιας του ακαδημαϊκού ασύλου. Τα δημόσια πανεπιστήμια οφείλουν να είναι χώροι ασφάλειας, δημοκρατικής συνύπαρξης και ακαδημαϊκής ελευθερίας για όλους. Και η Πολιτεία έχει υποχρέωση να αντιμετωπίζει άμεσα και αποτελεσματικά κάθε φαινόμενο βίας χωρίς ανοχή, υπεκφυγές ή κάθε λογής αστερίσκους.
Αυτήν την εύλογη απαίτηση της κοινωνίας για ασφάλεια και προστασία της πανεπιστημιακής ζωής επέλεξε η Νέα Δημοκρατία, ωστόσο, να εργαλειοποιήσει πολιτικά στο έπακρο στην υπόθεση της διαπόμπευσης του πρώην πρύτανη του ΟΠΑ. Η εικόνα του πρύτανη με την πινακίδα στον λαιμό μέσα στο γραφείο του είχε τεράστιο επικοινωνιακό αντίκτυπο, προκάλεσε αυθόρμητο σοκ σε όλους μας και χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση ως εμβληματική περίπτωση για να υποστηριχθεί ότι «η ανοχή τελείωσε» και ότι τα πανεπιστήμια χρειάζονταν αυστηρότερη κρατική παρέμβαση και αντιμετώπιση φαινομένων ανομίας.
Έτσι, το περιστατικό εντάχθηκε σε μια ευρύτερη πολιτική στρατηγική της κυβέρνησης της ΝΔ, που περιλάμβανε την «ποινικοποίηση» και εν συνεχεία την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου με τη μορφή που ίσχυε, τη δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας και γενικότερα μια πολιτική «νόμου και τάξης» για τα πανεπιστήμια.
Μετά, όμως, από την πρόσφατη δικαστική κατάληξη και το κλείσιμο της υπόθεσης, γεννώνται ερωτήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Πώς γίνεται μια υπόθεση που χρησιμοποιήθηκε τόσο έντονα για να αλλάξει η συνολική πολιτική ατζέντα γύρω από τα πανεπιστήμια να καταλήγει, έπειτα από χρόνια ερευνών και δικαστικών διαδικασιών, χωρίς ταυτοποίηση των δραστών;
Πώς είναι δυνατόν να υπήρξε τόση πολιτική και επικοινωνιακή αξιοποίηση και τελικά τόσο περιορισμένη δυνατότητα ουσιαστικής διερεύνησης, τεκμηρίωσης και απόδοσης δικαιοσύνης; Πώς είναι δυνατόν ένα περιστατικό που μας προσβάλλει ως ευρωπαϊκή χώρα και προβλήθηκε ως «κορυφαία απειλή για τη δημοκρατική λειτουργία των ΑΕΙ» να μην οδηγεί τελικά σε τιμωρία των δραστών; Πως εξηγείται να μην μπορεί κανείς, μεταξύ αυτών και το θύμα της διαπόμπευσης και νυν ΓΓ Ανώτατης Εκπαίδευσης, να αναγνωρίσει τους δράστες και αυτό να οδηγεί σε εισαγγελική πρόταση για κλείσιμο της υπόθεσης χωρίς απόδοση ευθυνών από τη δικαιοσύνη; Τι μήνυμα στέλνουν όλα αυτά;
Τα ερωτήματα αυτά γίνονται ακόμη πιο έντονα αν αναλογιστεί κανείς τι απέγινε τελικά η ίδια η πανεπιστημιακή αστυνομία, που είχε προβληθεί ως η μεγάλη και οριστική απάντηση στην ανομία των ΑΕΙ. Θεσμοθετήθηκε ειδικό σώμα, έγιναν προσλήψεις, αναλώθηκε τεράστιο πολιτικό και επικοινωνιακό κεφάλαιο και καλλιεργήθηκε η εντύπωση ότι χωρίς μόνιμη αστυνομική παρουσία, τα πανεπιστήμια δεν θα μπορέσουν ποτέ να λειτουργήσουν με ασφάλεια.
Η πανεπιστημιακή αστυνομία δεν λειτούργησε ποτέ και η κυβέρνηση οδηγήθηκε σε διαφορετικές επιλογές φύλαξης και ελέγχου. Το ΠΑΣΟΚ από την πρώτη στιγμή είχε υποστηρίξει ότι τα πανεπιστήμια χρειάζονται ασφάλεια, οργανωμένη φύλαξη, ελεγχόμενη πρόσβαση και προστασία της ακαδημαϊκής ζωής, αλλά με ευθύνη των ίδιων των ιδρυμάτων-όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ- και όχι μέσα από μοντέλα αστυνομοκρατίας.
Τελικά, μια υπόθεση που αξιοποιήθηκε πολιτικά όσο ελάχιστες για να δικαιολογήσει προειλημμένες κυβερνητικές επιλογές γύρω από τα πανεπιστήμια, έκλεισε αθόρυβα, χωρίς απόδοση ευθυνών. Τόσο απλά, τόσο ανεξήγητα.
*Ο Μιχάλης Κατρίνης είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προσλήψεις εκπαιδευτικών – ΟΠΣΥΔ: Τα 6 βήματα για σωστά δικαιολογητικά και φάκελο
Πανελλήνιες 2026: Το έγγραφο «κλειδί» για την είσοδο στα εξεταστικά κέντρα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
