Όσο κι αν τα τηλεοπτικά δελτία επιμένουν να χωρούν το Παρίσι στις εικόνες των πυρπολήσεων, των συγκρούσεων και των λεηλασιών, η πραγματικότητα μιας κοινωνίας που βγαίνει στους δρόμους δεν εξαντλείται στα πλάνα της φωτιάς, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι, όσο εύκολα κι αν μετατρέπουν τον θεατή σε φοβισμένο παρατηρητή.
Προσπαθούν να εξαφανίσουν το Παρίσι της δημοκρατικής διεκδίκησης, της ελευθερίας και των εξεγέρσεων που, μέσα από αντιφάσεις, ήττες και κατακτήσεις, συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας Ευρώπης με περισσότερα δικαιώματα· το Παρίσι που υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία χρειάζεται πολίτες παρόντες, ανθρώπους που συναντιούνται, διαφωνούν, οργανώνονται και διεκδικούν λόγο για τη ζωή τους.
Όταν μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι και άνθρωποι διαφορετικών γενεών βρίσκονται στον ίδιο δρόμο, το ουσιαστικό ερώτημα είναι τι τους έφερε εκεί, ποιες αγωνίες τούς ενώνουν και γιατί αισθάνονται ότι η φωνή τους πρέπει να ακουστεί δυνατότερα. Η καταγραφή της βίας είναι δημοσιογραφικό καθήκον· η εξαφάνιση των κοινωνικών αιτημάτων πίσω από αυτήν είναι επιλογή.
Και μέσα σε αυτή τη συνάντηση υπάρχει κάτι βαθιά ελπιδοφόρο: απέναντι στην πολιτική που καλλιεργεί τον φόβο του άλλου, άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής και διαδρομής ανακαλύπτουν ξανά όσα έχουν κοινά. Εκεί δυσκολεύεται η Ακροδεξιά: στη στιγμή που η αλληλεγγύη αποκτά πρόσωπα και η συλλογική διεκδίκηση δίνει στην οργή έναν ορίζοντα δημοκρατίας.
