Κοκκινάκη Υπατία Στο νέο γεωπολιτικό «σκάκι» που στήνεται στον παγωμένο Βορρά, όλοι κινούνται —εκτός από έναν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επαναφέρουν τη Γροιλανδία στο επίκεντρο της διεθνούς αντιπαράθεσης, η Κίνα απαντά με σκληρή γλώσσα, όμως η Ρωσία παρακολουθεί αθόρυβα. Και όταν το Κρεμλίνο σωπαίνει, η σιωπή σπάνια είναι τυχαία.
Η σπίθα άναψε όταν ο Ντόναλντ Τραμπ επανέφερε το σενάριο αμερικανικού ελέγχου της Γροιλανδίας, επικαλούμενος λόγους εθνικής ασφάλειας και αυξημένη κινεζική και ρωσική παρουσία στον Αρκτικό Ωκεανό. Το Πεκίνο αντέδρασε άμεσα, κατηγορώντας την Ουάσινγκτον ότι κατασκευάζει την «κινεζική απειλή» για να εξυπηρετήσει τις δικές της στρατηγικές φιλοδοξίες.
Η Ρωσία, ωστόσο, δεν ακολούθησε την ίδια γραμμή. Δεν εξέδωσε ούτε ανακοίνωση, ούτε προχώρησε σε κάποιο αιχμηρό σχόλιο. Μια στάση που προκαλεί εντύπωση, δεδομένου ότι η Μόσχα αποτελεί μακράν τη μεγαλύτερη αρκτική δύναμη στον πλανήτη.
Η Αρκτική, άλλωστε, δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός χώρος για τη Ρωσία. Είναι ζωτικός πυλώνας της κρατικής της ισχύος. Περισσότερο από το μισό της ακτογραμμής του Αρκτικού Ωκεανού βρίσκεται υπό ρωσικό έλεγχο, φιλοξενώντας τεράστια ενεργειακά αποθέματα, τη στρατηγικής σημασίας Βόρεια Θαλάσσια Οδό, κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τον μεγαλύτερο στόλο παγοθραυστικών παγκοσμίως. Για το Κρεμλίνο, η Αρκτική ισοδυναμεί με οικονομία, άμυνα και γεωπολιτικό βάθος.
Κι όμως, απέναντι στο ενδεχόμενο μιας πιο επιθετικής αμερικανικής στάσης στη Γροιλανδία –η οποία ανήκει στη Δανία– η Ρωσία δείχνει να κρατά αποστάσεις. Σύμφωνα με αναλυτές που μιλούν στο CNBC, αυτή η στάση δεν υποδηλώνει αδυναμία ή αδιαφορία, αλλά ψυχρό στρατηγικό υπολογισμό.
Η ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας στον Βορρά δεν ανατρέπει ουσιαστικά τις στρατιωτικές ισορροπίες εις βάρος της Μόσχας. Το ΝΑΤΟ έχει ήδη αυξήσει το αποτύπωμά του στην Αρκτική, με τη συμμετοχή Καναδά, Νορβηγίας, Δανίας και Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ η ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας έχει μεταβάλει δραστικά τον χάρτη ασφαλείας της περιοχής.
Το πραγματικό διακύβευμα για τη Ρωσία βρίσκεται αλλού: στη συνοχή της Δύσης.
Το ενδεχόμενο αμερικανικής πίεσης ή ακόμα και μονομερών κινήσεων στη Γροιλανδία απειλεί να προκαλέσει σοβαρούς κραδασμούς στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ. Η Κοπεγχάγη και οι αρχές της Γροιλανδίας έχουν ξεκαθαρίσει ότι το νησί δεν πωλείται και ότι οποιαδήποτε χρήση βίας θα συνιστούσε υπαρξιακή κρίση για τη Συμμαχία.
Για τη Μόσχα, ένα τέτοιο σενάριο συνιστά ιδανική εξέλιξη. Χωρίς να εμπλακεί άμεσα, θα μπορούσε να δει το ΝΑΤΟ να δοκιμάζεται εκ των έσω, με ρήγματα εμπιστοσύνης και αμφισβήτηση του Άρθρου 5. Ένα τέτοιο πλήγμα στη δυτική συνοχή θα αποτελούσε, όπως σημειώνουν αναλυτές, «στρατηγικό δώρο» για το Κρεμλίνο.
Η Ρωσία γνωρίζει ότι δεν μπορεί να επικρατήσει στρατιωτικά απέναντι στο ΝΑΤΟ. Μπορεί όμως να το αποδυναμώσει πολιτικά. Και αν η Ουάσινγκτον ανοίξει μέτωπο με τους ίδιους της τους συμμάχους, η Μόσχα θα έχει πετύχει τον στόχο της χωρίς να ρίξει ούτε μία σφαίρα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σιωπή του Βλαντίμιρ Πούτιν δεν είναι ουδετερότητα. Είναι αναμονή. Και ίσως, όπως επισημαίνουν αναλυτές, το πιο ηχηρό σχόλιο σε μια κρίση που μόλις ξεκινά.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
