Στο Λύκειο πια δεν μορφώνεσαι
Προετοιμάζεσαι.
Δεν γράφεις για να μάθεις-εκφραστείς.
Γράφεις για να περάσεις…
Δεν σκέφτεσαι
Υπολογίζεις
Και πάνω από όλα: φοβάσαι την κόκκινη μελάνη.
Την μικρή εκείνη αιματοβαμμένη γραμμή που πέφτει πάνω στο γραπτό σαν τελεσίδικη απόφαση. Όχι για να διορθώσει, αλλά να υπενθυμίσει ότι στις Πανελλήνιες δεν έχει σημασία ποιος είσαι αλλά πόσο καλά άντεξες την πίεση χωρίς να λυγίσεις μπροστά στους άλλους.
Η κόκκινη μελάνη έγινε σύστημα
Φιλοσοφία
Τρόπους που αυτή η χώρα κοιτά τα παιδιά της
Και κάπως έτσι ειρωνικά, το φετινό θέμα της έκθεση μίλησε για τη μοναξιά, την αποξένωση…
Για την σιωπή ανάμεσα στους ανθρώπους. Για την ανάγκη επικοινωνίας ανάμεσα στους νέους και στους ηλικιωμένους.
Σχεδόν τραγική ειρωνεία.
Γιατί την ίδια ώρα που το εκπαιδευτικό σύστημα ζητά από παιδιά δεκαεπτά και δεκαοχτώ χρονών να γράψουν για την μοναξιά, είναι το ίδιο σύστημα που την γεννά καθημερινά.
Μοναξιά είναι να διαβάζεις μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα και να πιστεύεις ότι αν αποτύχεις τελείωσε η ζωή σου.
Μοναξιά είναι να νιώθεις ότι η αξία σου χωρά σε ένα καφέ τετράδιο
Μοναξιά είναι να σε ρωτούν όλοι “τι έγραψες, εύκολο δεν ήταν”, χωρίς να έχουν ιδέα ούτε για μια στιγμή το πως είναι να γράφεις τρεις ώρες και να κρίνεται το μέλλον σου.
Και μέσα σε όλα αυτά, ακούμε ξανά για “αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος”, “εθνικό απολυτήριο” και “ πιο δίκαιη αξιολόγηση”. Όμορφες λέξεις…Μόνο που η πραγματικότητα μέσα στις τάξεις παραμένει βαθιά ανθρώπινη - και άρα υποκειμενική…
Άλλος καθηγητής βαθμολογεί αυστηρά
Άλλος “με το μάτι”
Άλλος ανάλογα με τη διάθεση
Άλλος ανάλογα με την συμπάθεια
Κι όμως, συνεχίζουμε να μιλάμε για αξιοκρατία…
Αξιοκρατία δεν είναι να χρειάζεται φροντιστήριο για να λειτουργήσει το ίδιο το σχολείο
Δεν είναι να λυγίζουν παιδιά από εξάντληση και μετά να τους λένε “ Έτσι είναι η ζωή”.
Όχι.
Αυτη δεν είναι ζωή
Είναι φθορά
Κάποτε το Λύκειο είχε βιβλιοθήκες
τώρα έχει βαθμούς
Κάποτε είχε μαθητές
Τώρα έχει υποψηφίους
Κάποτε προωθούσε την μάθηση
Τώρα τον φόβο αποτυχίας και της συνέπειές του.
Και το πιο σκληρό δεν είναι οι εξετάσεις.
Δεν είναι τα ξενύχτια.
Δεν είναι η πίεση.
Το πιο σκληρό είναι ότι αυτή η χώρα έπεισε χιλιάδες παιδιά πως στα δεκαεπτα-δεκαοχτώ πρέπει να αποδείξουν από τέσσερις τρίωρες εξετάσεις πως αξίζουν.
Να πιέζουν τον εαυτό τους μέχρι τελικής πτώσεως.
Να θεωρούν φυσιολογικό το άγχος, την αϋπνία και την πίεση.
Και όταν κάποιες φορές αυτό γίνεται πιο βαρύ από όσο αντέχεται, όλοι ξαφνικά εκπλήσσονται και διαλαλούν:
“ Δεν το περιμέναμε ”
Μόνο που τα σημάδια υπήρχαν πάντα.
Στα κουρασμένα μάτια.
Στις σιωπές.
Στα παιδιά που έμαθαν να πιστεύουν ότι αξίζουν μόνο όταν πετύχουν- και ας μην φαίνεται πολλές φορές-.
Και έτσι η κόκκινη μελάνη συνεχίζεται να απλώνεται πάνω στα γραπτά κάθε Ιούνιο.
Μόνο που πολλές φορές δεν διορθώνει απλώς λάθη.
Διορθώνει χαρακτήρες.
Και την επόμενη μέρα τα Λύκεια ανοίγουν κανονικά.
Έτοιμα να υποδεχτούν τους επόμενους, για αυτήν την κούρσα “επιτυχίας”.
Σαν να μην συνέβη τίποτα…
με αγάπη,
Ο Υποψήφιος
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
