Ακριβώς μία εβδομάδα πριν. Η ώρα είναι περίπου 3.15 το μεσημέρι. Επιστρέφω από το σχολείο. Παίρνω την τελική στροφή για το σπίτι όταν σταματώ το όχημά μου στη διάβαση για να περάσει ένας παππούς με τα εγγόνια του. Η εικόνα μού κάνει τρομερή εντύπωση και αναζητώ το κινητό μου τηλέφωνο προκειμένου να απαθανατίσω τη στιγμή. Δυστυχώς το είχα εναποθέσει στο σακίδιό μου εντός του porte-bagages. Καλύτερα όμως έτσι. Αυτό το θέαμα δε θα γεμίζει πια έναν φάκελο, δε θα κινδυνεύει με διαγραφή. Έχει εντυπωθεί για πάντα στο μυαλό… Επρόκειτο για έναν παππού περιτριγυρισμένο από δύο παιδιά δημοτικού. Τον λαιμό του κοσμούσε ένα ροζ τσαντάκι κολατσιού, απαραίτητο αξεσουάρ για όσα μαθητούδια παρακολουθούν το ολοήμερο πρόγραμμα. Δύο τροχήλατες συρόμενες μαθητικές τσάντες και δύο ανοιξιάτικα μπουφανάκια κάτω από τις μασχάλες έκαναν τον πρωταγωνιστή της σκηνής ακόμα πιο αξιοπρόσεκτο. Το βήμα του γοργό, σχεδόν ασθμαίνον, στην προσπάθεια να προλάβει τα μικρά που ξεχύνονταν ανεξέλεγκτα στον δρόμο.
Τη συνέχεια τη φαντάζομαι. Παίρνει τα παιδιά στο σπίτι του. Εκεί περιμένει η γιαγιά. Έχει ετοιμάσει από νωρίς το φαγητό. «Τι θα πει να τρώνε τα παιδιά στο σχολείο φαΐ που μπήκε στην τσάντα από το πρωί. Μη χειρότερα! Αλλά αφού έτσι αποφασίζουν οι γονείς, εμείς τι να πούμε;» Τα παιδιά θα φάνε στο τραπέζι ή μπορεί και μπροστά στην τηλεόραση. «Αφού παίζει η αγαπημένη τους σειρά αυτή την ώρα, πώς να τους πω όχι; Εσείς, στο σπίτι σας, να έχετε τους κανόνες σας. Εδώ είμαστε η γιαγιά και ο παππούς». Θα ακολουθήσει γλυκό άνευ περιορισμού μέχρι να επιστρέψει η μαμά από τη δουλειά να πάρει τα παιδιά. Ο μπαμπάς θα αργήσει πολύ ακόμα.
Έρχεται λοιπόν η μαμά και μαζί με τα παιδιά παίρνει και το καθιερωμένο τάπερ, ενίοτε και ολόκληρη κατσαρόλα ή ταψί. «Έτσι με βοηθούσε κι η δική μου η μάνα. Εγώ μπορώ να κάνω διαφορετικά;» λέει εκείνη, κουρασμένη. Είναι και οι φορές που η μητέρα θα αργήσει περισσότερο⸱ meetings, σεμινάρια ή δουλειά στο σπίτι και τότε χρειάζεται ησυχία. Άλλες φορές πάλι, της αρέσει να σπουδάζει και να σπουδάζει και να προχωρά…Και τότε, οι παππούδες βοηθούν στη μελέτη των παιδιών, τα κοιμίζουν, τα πηγαίνουν βόλτες.
Βέβαια οι μη γευόμενοι του ποτηρίου τούτου σχολιάζουν… «Τα παρκάρισαν τα παιδιά». Πού να ξέρουν; Πού να ξέρουν πόση «ζωή» παίρνουν οι παππούδες και πόση σοφία αποκομίζουν τα παιδιά μέσα από αυτή τη συνύπαρξη. «Του παιδιού μου το παιδί δυο φορές παιδί μου» και μάλιστα χωρίς τη γονεϊκή ευθύνη. Λίγο πράγμα είναι αυτό; Είναι η ίδια η Ζωή που δίνει τη δεύτερη ευκαιρία ολόψυχου μπασίματος σε μια εποχή νέα, διαφορετική, παράξενα όμορφη και σίγουρα ανανεωτική. Και από την άλλη, σε ανύποπτο χρόνο, σε μια σχολική έκθεση, να σου ο Θανασάκης ή η Εφούλα να περιγράφουν πώς ήταν η ζωή στο χωριό πριν πολλά χρόνια, να μιλάνε για χαμένες πατρίδες, να εξηγούν βήμα προς βήμα τη φύτευση και περιποίηση των δέντρων. Κι άλλοτε, τα παιδικά χείλη αιφνιδιάζουν όταν σε ανύποπτο χρόνο σιγοτραγουδούν μελωδίες παλιές, ψέλνουν ή χορεύουν σε παραδοσιακούς ρυθμούς.
Στην Ελλάδα, ο παππούς και η γιαγιά δεν προλαβαίνουν να νιώσουν μοναξιά⁕
Δόξα τω Θεώ!
⁕ υπό προϋποθέσεις…
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
