Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει στη ζωή μας κάτι που μας ενθουσιάζει. Κάτι που να μας κάνει να περιμένουμε με χαρά μια στιγμή της ημέρας, πέρα από τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τα ψώνια, τους λογαριασμούς και όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα «πρέπει» που καταλαμβάνουν σιγά σιγά τον χρόνο μας. Κάτι που να μην το κάνουμε επειδή χρειάζεται, αλλά επειδή το θέλουμε.
Και πολύ συχνά αυτό το κάτι έχει σχέση με την τέχνη. Με τη μουσική, τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τη γραφή, το θέατρο, την κεραμική, τη χειροτεχνία, ακόμη και με το να διαβάζουμε, να ακούμε μουσική ή να φτιάχνουμε κάτι με τα χέρια μας. Γιατί η τέχνη, πριν γίνει έργο, είναι συναίσθημα. Είναι ένας τρόπος να βγει προς τα έξω κάτι που υπήρχε μέσα μας και ίσως δεν μπορούσαμε να το πούμε διαφορετικά.
Για να δημιουργηθεί όμως κάτι, χρειάζεται χώρος. Και όχι μόνο με τη μεταφορική έννοια. Χρειάζεται πολλές φορές και ένας πραγματικός, δικός μας χώρος.
Δεν χρειάζεται να υπάρχει ένα ολόκληρο δωμάτιο. Μπορεί να είναι μια γωνιά του σπιτιού. Ένα μικρό γραφείο δίπλα στο παράθυρο. Μια πολυθρόνα με ένα φωτιστικό και τα αγαπημένα μας βιβλία. Ένα τραπεζάκι με μπογιές και χαρτιά. Μια γωνιά με μια κιθάρα. Ένα σημείο στο μπαλκόνι με φυτά, ένα σημειωματάριο και έναν καφέ. "Οποισδήποτε χώρος -ύμφωνα με τον Τζόζεφ Κάμπελ στο βιβλίο του "The power of Myth"- μπορεί να γίνει ο προσωπικός μας «σταθμός χαράς»".
Το σημαντικό είναι αυτό το μέρος να έχει κάτι από εμάς. Να το έχουμε φτιάξει όπως μας αρέσει και όχι όπως «πρέπει» να είναι ένα όμορφο σπίτι. Να υπάρχουν εκεί τα χρώματα που αγαπάμε, αντικείμενα που μας θυμίζουν κάτι, φωτογραφίες, βιβλία, μουσικές, ένα άρωμα, ένα φυτό, ένα παλιό αντικείμενο που για όλους τους άλλους μπορεί να μην σημαίνει τίποτα αλλά για εμάς σημαίνει πολλά.
Γιατί η έμπνευση δεν εμφανίζεται κατά παραγγελία. Χρειάζεται συνθήκες. Χρειάζεται κάποτε σιωπή. Χρειάζεται χρόνο χωρίς ειδοποιήσεις, χωρίς μηνύματα, χωρίς κάποιον να ζητά κάτι από εμάς. Χρειάζεται να μπορέσουμε για λίγο να αποσυνδεθούμε από τον έξω κόσμο για να συνδεθούμε με τον μέσα μας.
Κι αυτό ίσως είναι το δυσκολότερο σήμερα. Είμαστε συνεχώς συνδεδεμένοι και παράξενα αποσυνδεδεμένοι από τον εαυτό μας. Το κινητό βρίσκεται πάντα δίπλα μας, κάποιος γράφει, κάτι συμβαίνει, κάποια είδηση εμφανίζεται, κάποιο βίντεο ζητά την προσοχή μας. Δεν μένει εύκολα κενός χρόνος. Κι όμως, η δημιουργικότητα χρειάζεται ακριβώς αυτό το «κενό». Εκείνη τη στιγμή που δεν συμβαίνει τίποτα εξωτερικά και αρχίζει επιτέλους να συμβαίνει κάτι εσωτερικά.
Ο προσωπικός μας χώρος μπορεί να λειτουργήσει σαν μικρό καταφύγιο από τον θόρυβο. Μπαίνοντας εκεί, είναι σαν να λέμε στον εαυτό μας: «Τώρα δεν χρειάζεται να είσαι χρήσιμος σε κανέναν. Τώρα μπορείς απλώς να είσαι εσύ».
Και δεν είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί κάποιο αριστούργημα. Αυτή είναι μια ακόμη παγίδα της εποχής: να πιστεύουμε ότι οτιδήποτε κάνουμε πρέπει να έχει αποτέλεσμα, να δημοσιευτεί, να αρέσει, να αποκτήσει κοινό, να γίνει επαγγελματικό. Μπορεί κάποιος να ζωγραφίζει χωρίς να γίνει ζωγράφος. Να γράφει χωρίς να εκδώσει βιβλίο. Να παίζει μουσική χωρίς να ανέβει ποτέ σε σκηνή. Η χαρά της δημιουργίας δεν χρειάζεται πιστοποιητικό επιτυχίας.
Χρειαζόμαστε πράγματα που δεν αποδίδουν τίποτα άλλο εκτός από χαρά.
Έναν λόγο να σηκωθούμε το πρωί και να σκεφτούμε ότι κάπου μέσα στη μέρα υπάρχει μισή ώρα που μας ανήκει. Μισή ώρα στην οποία θα γράψουμε, θα ζωγραφίσουμε, θα παίξουμε μουσική, θα διαβάσουμε ή απλώς θα καθίσουμε και θα αφήσουμε το μυαλό μας να περιπλανηθεί.
Ίσως τελικά μια καλύτερη ζωή να μη χρειάζεται πάντοτε τεράστιες αλλαγές. Μπορεί να αρχίζει από μια μικρή γωνιά του σπιτιού. Από ένα τραπέζι, ένα φωτιστικό, ένα αγαπημένο αντικείμενο και μια απόφαση: εδώ θα υπάρχει κάτι που είναι μόνο δικό μου.
Ένας μικρός χώρος ελευθερίας μέσα στην καθημερινότητα.
Ένας χώρος έμπνευσης.
Ένας προσωπικός σταθμός χαράς
