Το κάθε ελληνικό χωριό έχει τη δική του ομορφιά και ιδιαιτερότητα. Από παράξενες ιστορίες που μπορεί να διηγηθεί έως και το πώς πήρε το όνομά του ή πόσα χρόνια κατοικείται αδιάλειπτα. Και τις περισσότερες φορές μιλάμε για αιώνες ζωής. Κάποια ελληνικά χωριά ξεχωρίζουν, επίσης, και για την τοπική τους διάλεκτο.
Όπως ένα χωριό στη Ρόδο, το οποίο έχει τη δική του τοπική διάλεκτο, μια γλώσσα την οποία δεν καταλαβαίνεις εάν δεν είσαι από εκεί. Αυτό το χωριό είναι ο Αρχάγγελος. Υπάρχει, όμως, και ένα χωριό το οποίο έχει ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Μιλάμε για το Καπέσοβο των Ιωαννίνων στο οποίο οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν αρχαία ονόματα και αυτό είναι μια παράδοση ετών. Περνάει, δηλαδή, από γενιά σε γενιά.
Το Καπέσοβο είναι ένα πανέμορφο χωριό που αποτελεί ταυτόχρονα ένα εξαίσιο δείγμα της παραδοσιακής ηπειρωτικής αρχιτεκτονικής η οποία μέσα από τους μαστόρους της πέτρας, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.
Το χωριό κατοικείται περίπου τέσσερις αιώνες ιδρύθηκε γύρω στον 16ο αιώνα. Εντυπωσιακά πέτρινα σπίτια, καλοδιατηρημένα καλντερίμια, επιβλητικά αρχοντικά μέσα σε ένα υπέροχο ορεινό τοπίο, καθώς είναι σκαρφαλωμένο πάνω από τη χαράδρα της Μεζαριάς στο Ζαγόρι και σε υψόμετρο 1.100 μ.
Πώς προέκυψε όμως το να έχουν οι περισσότεροι κάτοικοι αρχαία ονόματα;
Αυτή η συνήθεια και η ονοματοδοσία ξεκίνησε από τον 19ο αιώνα αφενός γιατί οι κάτοικοί του ήταν μορφωμένοι με κλασική παιδεία, αφετέρου γιατί έτσι ήθελαν να τονώσουν αφετέρου γιατί έτσι ήθελαν να τονώσουν το φρόνημα και την ελληνικότητα της τουρκοκρατούμενης τότε περιοχής.
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα και του 18ου αιώνα πολλοί κάτοικοι από το Καπέσοβο διακρίθηκαν ως καλλιτέχνες. Και συγκεκριμένα ως ξυλογλύπτες και αγιογράφοι. Μάλιστα είναι γνωστό πως πολλές από τις εκκλησίες του Ζαγορίου αλλά και γενικά της Ηπείρου διακοσμήθηκαν από έργα αυτών των σπουδαίων καλλιτεχνών.
