Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, η λέξη «φανάρι» δεν υπήρχε στο ελληνικό λεξιλόγιο για την κυκλοφορία.
Το πρώτο φανάρι τοποθετήθηκε στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 1936, στη συμβολή των οδών Σταδίου και Πεσματζόγλου, προκαλώντας την περιέργεια των περαστικών, που παρατηρούσαν τα ηλεκτροφόρα σύρματα με δέος.
Η ανάγκη για ρύθμιση της κυκλοφορίας ήταν επιτακτική, καθώς το 1935 είχαν καταγραφεί 949 τροχαία δυστυχήματα, παρά το γεγονός ότι κυκλοφορούσαν μόλις 29.063 οχήματα. Ο διοικητής της Τροχαίας Αθήνας, Αλέξανδρος Θεοφανίδης, απογοητευμένος από το χάος στους δρόμους, ανέλαβε την πρωτοβουλία για την τοποθέτηση του φαναριού, ένα σημαντικό βήμα για την οδική ασφάλεια.
Το φανάρι αγοράστηκε από το Βερολίνο με κόστος 70.000 δραχμές και λειτούργησε για 14 ώρες ημερησίως, από τις 8:00 το πρωί έως τις 10:00 το βράδυ. Για την απενεργοποίησή του χρησιμοποιούνταν ένας διακόπτης που είχε τοποθετηθεί στην απέναντι γωνία. Το σύστημα φωτεινών σημάτων ρύθμιζε την κυκλοφορία με το πράσινο να διαρκεί 20 δευτερόλεπτα, το κίτρινο 5 και το κόκκινο 10 δευτερόλεπτα.
Λίγο αργότερα, τοποθετήθηκε το δεύτερο φανάρι στη συμβολή των οδών Σταδίου και Αιόλου, ανοίγοντας τον δρόμο για τη σταδιακή εγκατάσταση περισσότερων, που θα βελτίωναν την ασφάλεια στις ελληνικές πόλεις.
