Έχω φύγει αρκετά χρόνια από το σχολείο, από τη διδασκαλία, από τις σχολικές αίθουσες και τη σχολική ζωή. Κι όμως, η εστίασή μου παραμένει πολύ έντονα στην εκπαιδευτική μου διαδρομή, και μετά από ένα διάστημα που υπήρξε ένα έντονο κλίμα νοσταλγίας, «βγήκε» μια καινούργια φάση, η οποία έχει περισσότερο κριτικό ή μάλλον αυτοκριτικό χαρακτήρα.
Σκέπτομαι και ξανασκέπτομαι πόσα πράγματα θα μπορούσα να είχα κάνει και δεν έκανα οχυρωμένος πίσω από τη δικαιολογία «να προλάβουμε να βγάλουμε την ύλη» και μάλιστα αρκετά πριν τελειώσει η χρονιά, για να κάνουμε επαναλήψεις. Και κάπως έτσι, παρακάμπτουμε πολλά ουσιαστικά ζητήματα της εκπαίδευσης, της μόρφωσης, της παιδείας.
Βέβαια το γεγονός ότι από ένα σημείο και μετά χρησιμοποίησα τις νέες τεχνολογίες και ειδικά το laptop με το powerpoint και τα δελεαστικά σχήματα και τις κατατοπιστικές εικόνες και τα βίντεο στην χρήση της διδασκαλίας, που μου απελευθέρωσε πολύ χρόνο για ασκήσεις, εκεί αξιοποίησα αυτό το χρόνο ακόμα και για πιο ισχυρή παιδαγωγική παρέμβαση.
Ανέδειξα αρκετά κοινωνικά ζητήματα, που δεν έχουν ενταχθεί ουσιαστικά στη θεσμική λειτουργία των σχολείων, για παράδειγμα, τη σεξουαλική αγωγή, την κριτική σκέψη, την ελευθερία του πνεύματος, αλλά ακόμα και εδώ νιώθω ότι δεν επέμεινα αρκετά. Βέβαια στη διαπαιδαγώγηση ποτέ δεν τελειώνει αυτή η ευθύνη, οπότε…
Εκεί που νομίζω ότι έπρεπε να εστιάσω περισσότερο ήταν η εργαστηριακή πλευρά των μαθημάτων, γιατί μέσα από το εργαστήριο τα παιδιά αποκτούν μια έννοια βιωματικής μάθησης και ισχυρής κατάκτησης της γνώσης. Υπήρξε η δικαιολογία ότι πάντα με το εργαστήριο χάνεις χρόνο, ότι ουσιαστικά αφήνεις λίγο παράμερα τη διδασκαλία. Ωστόσο, ένα πείραμα έχει πολλαπλασιαστική δυναμική και τίποτα δεν το υποκαθιστά.
Το δεύτερο πεδίο, που κατά τη γνώμη έπρεπε να δώσω μεγαλύτερο βάρος, ήταν η μεγαλύτερη ανάπτυξη της σχολικής ζωής. Γιατί δεν βλέπουμε ότι οι έφηβοι – για την περίπτωση του λυκείου – εκεί περνούν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής τους, ότι δεν έρχονται σχολείο μόνο για να μάθουν γράμματα και να διαπαιδαγωγηθούν, αλλά πρέπει και να καλλιεργήσουν την προσωπικότητά τους, τον χαρακτήρα τους, τις δεξιότητές τους που ακόμα δεν τις ξέρουν ποιες είναι, τα ταλέντα τους, που ίσως τους χαρίσουν ομορφιά στη ζωή τους.
Γιατί, το ταλέντο δεν είναι μια μεγάλη υπόθεση αλλά και μια δύσκολη υπόθεση; Δεν είναι πολύ σημαντικό για την εξέλιξη του παιδιού; Εδώ θέτω μια όψη αυτού του ζητήματος. Αν για μένα το μεγάλο πάθος, το παράλληλο πάθος με τη διδασκαλία, ήταν το διάβασμα και το γράψιμο, δεν θα έπρεπε να το θέτω ως μια πλευρά ανάδειξης ταλέντων; Η αυτοκριτική που θέτω είναι ότι δεν καλλιέργησα αυτή την αγάπη προς το διάβασμα και το βιβλίο περισσότερο από αυτό που έκανα…
Ασκούσα αυτή την υπόθεση προτείνοντας να γράψουν δοκίμια, κάποιες αφηγήσεις, πραγματικές ή μυθοπλαστικές, και αρκετά κείμενα ήταν όμορφες εκπλήξεις, και τα έχω ακόμα φυλαγμένα, για να τα διαβάζω από καιρό σε καιρό. Αλλά θα μπορούσα, για παράδειγμα, να καλώ κατά περιόδους συγγραφείς στα σχολεία και να γίνεται μία συζήτηση από επαγγελματίες, οι οποίοι θα μπορούσαν να δώσουν καλύτερη εικόνα για το θέμα μας.
Αναρωτιέμαι, το πόσο σημαντικό θα ήταν αν κάποιοι μαθητές, κάποιες μαθήτριες τελικά έστρεφαν το ενδιαφέρον τους προς τη συγγραφική δραστηριότητα, δεν θα είχα συμμετοχή σε αυτή την γοητευτική εξέλιξη; Γιατί, οι αυριανοί συγγραφείς μέσα από τα σχολεία δεν θα ξεκινήσουν; Γιατί λοιπόν να μην έχω τροφοδοτήσει αυτό το πάθος, το οποίο ούτως ή άλλως με χαρακτήριζε;
