Πολυτεχνείο: Ένταση, τραυματισμός και προσαγωγές μετά την πορεία – Βίαιες προσαγωγές μέσα στο μετρό Αμπελοκήπων

Εκπαίδευση 0

«Κλαίω κάθε μέρα πριν πάω σχολείο»: Η κραυγή μιας εκπαιδευτικού από μια τάξη που δεν μπορεί πια να διαχειριστεί

TEACHERS KOYRASMENOI
Google Logo Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
«Τους πήρα με το καλό, με το αυστηρό, έβαλα επιβραβεύσεις, έκανα το μάθημα πιο δημιουργικό – Δεν θέλουν τίποτα», λέει εκπαιδευτικός σε ολιγοθέσιο σχολείο, περιγράφοντας μια καθημερινότητα που την έχει οδηγήσει στα όριά της

Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που επιστρέφουν από το σχολείο σωματικά κουρασμένοι, έχοντας περάσει ώρες στην τάξη, διορθώνοντας, εξηγώντας, επαναλαμβάνοντας και προσπαθώντας να κρατήσουν το ενδιαφέρον των παιδιών, υπάρχουν όμως και εκείνοι που φεύγουν από το σχολείο συναισθηματικά διαλυμένοι, γιατί η καθημερινότητά τους δεν είναι απλώς δύσκολη, αλλά έχει μετατραπεί σε μια συνεχή προσπάθεια να κρατήσουν όρθια μια τάξη που μοιάζει να βρίσκεται σε μόνιμη ένταση.

Η μαρτυρία μιας εκπαιδευτικού που υπηρετεί για πρώτη φορά σε ολιγοθέσιο σχολείο αποτυπώνει ακριβώς αυτή την πλευρά της σχολικής πραγματικότητας, μια πλευρά που συχνά μένει αόρατη, γιατί δεν χωρά εύκολα σε εγκυκλίους, ωρολόγια προγράμματα και αριθμούς μαθητών.

Η ίδια έχει αναλάβει μαζί την Ε΄ και τη ΣΤ΄ Δημοτικού, σε ένα τμήμα όπου σχεδόν όλοι οι μαθητές είναι αγόρια και υπάρχει μόνο ένα κορίτσι, ενώ, όπως εξηγεί, δεν επέλεξε η ίδια τη συγκεκριμένη τάξη και από την αρχή της χρονιάς προσπαθεί να βρει έναν τρόπο ώστε το μάθημα να μπορεί να γίνει σε ένα στοιχειωδώς ήρεμο και λειτουργικό περιβάλλον.

Μέχρι σήμερα, όμως, δεν το έχει καταφέρει.

Και το γεγονός αυτό αρχίζει πλέον να την συντρίβει.
 

«Δεν με ακούνε, αρνούνται τα πάντα, αντιμιλούν και βρίζουν»

Η περιγραφή της είναι ωμή και χωρίς ωραιοποιήσεις.

Οι μαθητές, όπως αναφέρει, αρνούνται συστηματικά να συμμετάσχουν, αντιμιλούν, χρησιμοποιούν προσβλητικές εκφράσεις και πολλές φορές μεταφέρουν στο σπίτι μεμονωμένα περιστατικά ή αντιδράσεις της ίδιας, χωρίς, όπως υποστηρίζει, να παρουσιάζεται στους γονείς η συμπεριφορά που έχει προηγηθεί μέσα στην τάξη.

Αυτό την έχει οδηγήσει στο σημείο να αισθάνεται ότι βρίσκεται συνεχώς υπό παρακολούθηση, ότι κάθε αυστηρότερη παρατήρηση, κάθε ένταση και κάθε λάθος κίνηση μπορεί να μεταφερθεί στο σπίτι και να επιστρέψει την επόμενη ημέρα στο σχολείο ως νέα σύγκρουση.

«Περιμένουν την επόμενη λάθος κίνησή μου για να την πουν στους γονείς τους», γράφει, περιγράφοντας μια κατάσταση στην οποία η παιδαγωγική σχέση έχει αρχίσει να δίνει τη θέση της στην καχυποψία.

Η ίδια προσπάθησε να επικοινωνήσει και με τις οικογένειες, αναζητώντας έναν κοινό τρόπο αντιμετώπισης της κατάστασης, χωρίς, όπως υποστηρίζει, να βλέπει ουσιαστική αλλαγή στη συμπεριφορά των παιδιών.
 

«Δοκίμασα τα πάντα»

Ίσως η πιο δύσκολη πλευρά της μαρτυρίας της δεν βρίσκεται τελικά σε όσα κάνουν οι μαθητές, αλλά στο γεγονός ότι η ίδια αρχίζει να μετατρέπει ένα σύνθετο παιδαγωγικό και σχολικό πρόβλημα σε προσωπική ενοχή.

«Φοβάμαι ότι κάτι κάνω λάθος», λέει.

Και η φράση αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί ακολουθεί μια σειρά από προσπάθειες που δείχνουν ότι δεν έμεινε παθητική απέναντι στην κατάσταση.

Δοκίμασε να προσεγγίσει τα παιδιά με περισσότερη κατανόηση, επιχείρησε να θέσει αυστηρότερα όρια όταν είδε ότι η πρώτη προσέγγιση δεν λειτουργούσε, χρησιμοποίησε επιβραβεύσεις, άλλαξε τον τρόπο διδασκαλίας και προσπάθησε να κάνει το μάθημα περισσότερο δημιουργικό και ελκυστικό, θεωρώντας ότι ίσως ένα διαφορετικό παιδαγωγικό κλίμα θα μπορούσε να αλλάξει τη δυναμική της τάξης.

Και όμως, όπως λέει, τίποτε δεν φαίνεται να έχει αποτέλεσμα.

«Αρνούνται να μάθουν. Έκανα το μάθημα πιο δημιουργικό. Δεν θέλουν τίποτα».

Όταν ένας εκπαιδευτικός φτάνει στο σημείο να αισθάνεται ότι έχει εξαντλήσει όλα τα διαθέσιμα εργαλεία του και παρ' όλα αυτά η κατάσταση παραμένει ίδια, τότε το πρόβλημα παύει να μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή αδυναμία διαχείρισης της τάξης.
 

Το δύσκολο σχολείο δεν είναι πάντα το μεγάλο σχολείο

Όταν γίνεται λόγος για δύσκολες συνθήκες εργασίας στην εκπαίδευση, η δημόσια συζήτηση στρέφεται συνήθως στα μεγάλα σχολικά συγκροτήματα, στις πολυπληθείς τάξεις και στις σχολικές μονάδες όπου ένας εκπαιδευτικός μπορεί να έχει απέναντί του 25 ή και περισσότερους μαθητές.
Όμως ένα ολιγοθέσιο σχολείο μπορεί να κρύβει εντελώς διαφορετικές, εξίσου απαιτητικές συνθήκες.

Ο εκπαιδευτικός μπορεί να καλείται να διδάξει ταυτόχρονα παιδιά διαφορετικών τάξεων, να διαφοροποιεί το μάθημά του ανάλογα με την ηλικία και το επίπεδο των μαθητών, να ανταποκρίνεται σε διαφορετικές μαθησιακές ανάγκες και, την ίδια στιγμή, να διαχειρίζεται τις ισορροπίες μιας μικρής κοινότητας, όπου σχολείο, οικογένεια και τοπικό περιβάλλον βρίσκονται πολύ πιο κοντά μεταξύ τους.

Όταν σε αυτό το ήδη απαιτητικό πλαίσιο προστεθεί και μια ομάδα μαθητών με έντονες δυσκολίες συμπεριφοράς, οι αντοχές του εκπαιδευτικού μπορεί να δοκιμαστούν πολύ γρήγορα.

Και τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλώς ότι «ο δάσκαλος πρέπει να τα καταφέρει».

Γιατί το σχολείο δεν μπορεί να στηρίζεται στην προσωπική αντοχή ενός ανθρώπου.
 

Ποιος στηρίζει τον εκπαιδευτικό όταν η τάξη ξεφεύγει;

Εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο ερώτημα που γεννά αυτή η μαρτυρία.

Τι συμβαίνει όταν ένας εκπαιδευτικός έχει δοκιμάσει διαφορετικές παιδαγωγικές προσεγγίσεις, έχει αλλάξει τον τρόπο διδασκαλίας, έχει επικοινωνήσει με τις οικογένειες και παρ' όλα αυτά εξακολουθεί να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα στην τάξη;

Ποιος μπαίνει δίπλα του και όχι απέναντί του;

Ποιος παρατηρεί τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στην τάξη;

Ποιος αναζητά τις αιτίες της συμπεριφοράς των παιδιών;

Ποιος βοηθά ώστε το πρόβλημα να πάψει να είναι μια καθημερινή προσωπική μονομαχία ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και στους μαθητές;

Γιατί ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα δάσκαλος, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός, διαμεσολαβητής, διαχειριστής κρίσεων και άνθρωπος που πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει ότι δεν έχει αποτύχει.

Και κυρίως δεν μπορεί, όταν όλα αυτά δεν λειτουργούν, να επιστρέφει στο σπίτι πιστεύοντας ότι φταίει αποκλειστικά ο ίδιος.
 

«Αγαπώ τη δουλειά μου, αλλά όλο αυτό με εξαντλεί»

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο στη μαρτυρία της είναι ότι η εκπαιδευτικός δεν λέει πως βαρέθηκε τη δουλειά της ούτε ότι έπαψε να θέλει να διδάσκει.

Λέει το ακριβώς αντίθετο.

«Αγαπώ τη δουλειά μου».

Και ίσως γι' αυτό όλη η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο οδυνηρή.

Γιατί έχει φτάσει στο σημείο να σκέφτεται βελτίωση θέσης ή ακόμη και παραίτηση όχι επειδή δεν αγαπά το επάγγελμα, αλλά επειδή αισθάνεται ότι δεν αντέχει πλέον τη συγκεκριμένη καθημερινότητα, ενώ την ίδια στιγμή η προοπτική των συνεπειών που μπορεί να έχει μια παραίτηση λειτουργεί αποτρεπτικά και την κρατά εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση που την εξουθενώνει.

Κάπου εκεί, η ιστορία παύει να αφορά μόνο μια δύσκολη τάξη.

Αφορά έναν άνθρωπο που γράφει:

«Πραγματικά κλαίω κάθε μέρα».

Αυτή η φράση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη γκρίνια ενός εκπαιδευτικού που «δεν αντέχει τα παιδιά».

Είναι ένα καμπανάκι.

Γιατί ούτε οι μαθητές ωφελούνται από έναν εκπαιδευτικό που μπαίνει κάθε πρωί στην τάξη φοβισμένος, εξαντλημένος και συναισθηματικά άδειος, ούτε ο ίδιος μπορεί να προσφέρει παιδαγωγικά όταν αισθάνεται ότι βρίσκεται μόνος απέναντι σε ένα πρόβλημα που έχει ξεπεράσει τα όρια της προσωπικής του αντοχής.

Η εύκολη απάντηση είναι να ειπωθεί ότι ο καλός δάσκαλος πρέπει να μπορεί να διαχειριστεί κάθε τάξη.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.

Μερικές φορές μια δύσκολη τάξη δεν χρειάζεται έναν «καλύτερο» δάσκαλο.

Χρειάζεται ένα ολόκληρο σύστημα να σταθεί δίπλα στον εκπαιδευτικό και στα παιδιά, πριν κάποιος από τους δύο λυγίσει.

0 Δείτε τα σχόλια

Όλες οι σημαντικές ειδήσεις στο alfavita.gr

Πώς επιλέγουμε ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά μας; Το μεγάλο αφιέρωμα του alfavita για την επόμενη χρονιά

Το βίντεο του alfavita με 700.000 προβολές για σχολείο της Κυψέλης! Πώς θα στείλετε την δικιά σας σχολική ιστορία

Δίπλες σαν της γιαγιάς: Τα μυστικά για το σωστό τηγάνισμα

Google Logo Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google
Viber Ακολουθήστε το Αlfavita στο Viber

εκπαίδευση