Η ελληνική γλώσσα διαθέτει λέξεις που μοιάζουν να «κουβαλούν» ολόκληρες εποχές μέσα στον ήχο τους. Μία από αυτές είναι το επίθετο «λαγαρός», ένας όρος που σήμερα συνδέεται με την καθαρότητα, τη διαύγεια και τη σαφήνεια, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί μια διακριτική λογοτεχνική χάρη χωρίς να φαντάζει ξένος στην καθημερινή επικοινωνία.
Λαγαρός σημαίνει διαυγής, καθαρός - για το νερό, αλλά και για τη σκέψη ή τον λόγο. Είναι λέξη λογοτεχνική, που χωρά όμορφα και στην καθημερινή κουβέντα.
Προέρχεται από το αρχαίο λαγαρός, που σήμαινε «χαλαρός, λεπτός, ευκίνητος». Σύμφωνα με το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής, η σημερινή σημασία διαμορφώθηκε στη μεσαιωνική εποχή. Η λέξη διατηρήθηκε, αλλά το νόημά της άλλαξε στον χρόνο.
Παράδειγμα: «Μίλησε με τόσο λαγαρό λόγο, που ακόμη και το δυσκολότερο σημείο έγινε κατανοητό».