Το γνωστό απόφθεγμα του Επίκουρου «λάθε βιώσας» αποδίδεται στα νέα ελληνικά ως «ζήσε κρυφά», «ζήσε εν κρυπτώ» ή «στην αφάνεια» και, κατ’ επέκταση, παραπέμπει στο να ζει κανείς απαρατήρητος, μακριά από τη δημοσιότητα και χωρίς να προβάλλεται.
Από γραμματική και μορφολογική άποψη, το «λάθε» αποτελεί β’ ενικό πρόσωπο προστακτικής αορίστου β’ (από το έλαθον) του ρήματος λανθάνω, που σημαίνει μένω κρυμμένος ή απαρατήρητος και διαφεύγω την προσοχή κάποιου, ενώ το «βιώσας» είναι μετοχή (ονομαστική αρσενικού γένους) αορίστου α’ (από το εβίωσα) του ρήματος βιώ (βιόω-ώ), με τη σημασία «ζω» ή «περνώ τη ζωή μου».
Η συγκεκριμένη ρήση-παράγγελμα του Επίκουρου λειτούργησε ως βάση της επικούρειας διδασκαλίας και ως πυρήνας της επικούρειας τέχνης του ευ ζην, αναδεικνύοντας τη διαχρονική βαρύτητα της φιλοσοφικής στάσης απέναντι στη δημόσια προβολή και τον τρόπο βίωσης της καθημερινότητας.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι το απόφθεγμα μνημονεύεται στα «Ηθικά» του Πλουτάρχου (στο δοκίμιο «Ει καλώς είρηται το λάθε βιώσας»), επιβεβαιώνοντας τη συνεχή παρουσία και τη θεματική του απήχηση στην αρχαία γραμματεία και στη μελέτη του γλωσσικού πλούτου της ελληνικής.